Είναι τόλμη η παραδοχή του λάθους: Η αριθμητική και ο παραλογισμός μιας Διάσκεψης για την Κύπρο

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης απευθύνεται προς τον κυπριακό λαό για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Λευκωσία 2 Δεκεμβρίου 2016. Φωτογραφία ΧΡ. ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ

Του Κώστα Βενιζέλου

Η εκ των υστέρων προσπάθεια για τη βελτίωση ενός λάθους εμπεριέχει πάντα τον κίνδυνο του ρίσκου. Το ρίσκο αυτό αφορά το ενδεχόμενο να γίνουν κάποιες αβαρίες για να εξασφαλιστούν τα αυτονόητα, όπως για παράδειγμα η παρουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Διάσκεψη της Γενεύης.

Από την 1η Δεκεμβρίου, που συνομολογήθηκε η Συμφωνία του Δείπνου και εντεύθεν, η Λευκωσία αναλώνεται σε έναν αγώνα δρόμου για να δοθεί μια διαφορετική εκδοχή στο περιεχόμενό της. Καταβάλλεται μια προσπάθεια για να διευρυνθεί η πενταμερής που συμφωνήθηκε, να έχει ουσιαστικό ρόλο η Ε.Ε., πέραν δηλαδή από αυτό που έχουν περιγράψει η τουρκική πλευρά και τα Ηνωμένα Έθνη. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε κατά πόσο υπάρχει μαγικό ραβδί που μπορεί να αλλάξει αυτή τη συμφωνία, εκτός κι εάν η τουρκική πλευρά αποδεχθεί την εκδοχή της ε/κ πλευράς. Ότι, δηλαδή, η πενταμερής σημαίνει τουλάχιστον δώδεκα (Κυπριακή Δημοκρατία, πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και Ε.Ε.). Εκτός κι εάν το 2 (κοινότητες) + 3 εγγυήτριες δυνάμεις δεν σημαίνει πέντε, αλλά τουλάχιστον έξι και μετά άλλοι τουλάχιστον έξι.

Το πρόβλημα δεν είναι η τυπολατρία, όπως ενοχλημένος έλεγε τις προάλλες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά η ουσία. Το θέμα που προκύπτει είναι κατά πόσο η Κυπριακή Δημοκρατία θα εμφανιστεί σε «κενό χρόνο» ή το βάρος θα το σηκώσει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κύπρου. Κάποτε ο Ντενκτάς ζητούσε επίμονα να υπάρξει «κενό χρόνου», στη διάρκεια του οποίου θα αναγνωριζόταν έστω και μερικά λεπτά το ψευδοκράτος, πριν τη συμφωνία. Το πρόβλημα δεν είναι η τυπολατρία, η εμμονή στα διαδικαστικά, αλλά η ουσία. Εάν όλα αυτά δεν έχουν σημασία και είναι «κολλήματα» γιατί προσπαθούν εκ των υστέρων και κάτω από την πίεση του χρονοδιαγράμματος που έγινε αποδεκτό να διασφαλίσουν την παρουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας; Επειδή προφανώς έγινε αντιληπτό πως στη Συμφωνία του Δείπνου δεν περιλαμβάνεται η Κυπριακή Δημοκρατία.

Η παραδοχή του λάθους χρειάζεται τόλμη. Τόλμη δεν συνιστά η αποδοχή μιας συμφωνίας που εμπεριέχει πολλούς κινδύνους, όπως υποδεικνύει στον Πρόεδρο και το ΑΚΕΛ, που είναι ο πιο σταθερός υποστηρικτής του στο Κυπριακό (περισσότερο από τον ΔΗΣΥ που, πέραν της κομματικής ελίτ, η πλειοψηφία δεν στηρίζει). Εάν η Συμφωνία του Δείπνου είναι ένα τολμηρό βήμα, μιας τολμηρής πολιτικής, πώς συνάδει τούτο με την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε αμέσως μετά για να εξηγηθεί το μετέωρο βήμα; Ότι, δηλαδή, εάν δεν προχωρούσε προς αυτή την κατεύθυνση η Τουρκία θα προσαρτήσει τα κατεχόμενα, το κατοχικό καθεστώς με εντολές της Άγκυρας θα «πολιτογραφήσει» 26.500 εποίκους. Η κινδυνολογία που επιστρατεύθηκε συνιστά αδυναμία και αποτελεί μια προσπάθεια συγκάλυψης λανθασμένων επιλογών. Αποτελεί προσπάθεια δημιουργίας ενός κλίματος φοβίας στην κοινωνία. Παραπέμπει σε μια προσπάθεια τρομοκράτησης των πολιτών, που ασφαλώς και θα αξιοποιήσει πλήρως η τουρκική πλευρά στις διαπραγματεύσεις.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Είναι κι αυτό ένα σύμπτωμα των καιρών. Να πανηγυρίζουμε για τα αυτονόητα, τα οποία αμφισβητούνται και εκ των έσω. Η σύνοδος της Ε.Ε. έδειξε τις δυνατότητες που υπάρχουν, οι οποίες αξιοποιούνται εκ των υστέρων!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *