Κύπρος: Ο οδικός χάρτης και η αθέτηση των θέσεων εκ μέρους του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης. Φωτογραφία ΚΥΠΕ

Του ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Ο οδικός χάρτης που τέθηκε εδώ και αρκετό καιρό από την Τουρκία, με την στήριξη της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου και των Ηνωμένων Εθνών, για ολοκλήρωση της διαπραγματευτικής διαδικασίας έως το τέλος της τρέχουσας χρονιάς προχωρεί προς υλοποίηση, με παράταση μερικών ημερών για τις αρχές του 2017, μετά τη συμφωνία Αναστασιάδη-Ακιντζί.

Άλλωστε, η Βικτόρια Νούλαντ και ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα θα βρίσκονται ακόμα στις θέσεις τους.

Μετά την τριμερή συνάντηση της Νέας Υόρκης τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας «πανηγύριζε» επειδή -όπως μας είχε πει τότε- ο Μπαν Κι Μουν δεν είχε κάνει αποδεκτό το αίτημα του Ακιντζί για χρονοδιαγράμματα.

Επίσης, μετά την «αποτυχία» του Μοντ Πελεράν-2, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επανέλαβε στη διακαναλική συνέντευξη τι θα πρέπει να προηγηθεί ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες για τη σύγκληση πολυμερούς διάσκεψης.

Τελικά, αναίρεσε όλους τους όρους και τις προϋποθέσεις που ο ίδιος είχε θέσει, ενώ ούτε καν πολυμερής διάσκεψη θα πραγματοποιηθεί, αλλά πενταμερής, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΟΗΕ.

Από την πλευρά του, ο Ακιντζί τόνιζε συνεχώς ότι «χωρίς ημερομηνία για πενταμερή σύνοδο δεν ξαναρχίζουν οι συνομιλίες».

Με βάση λοιπόν τα όσα έχουν συμφωνηθεί στο δείπνο της περασμένης Πέμπτης, εύλογα πολλοί μπορεί να διερωτώνται: «Τελικά, ποιον πρέπει πλέον να πιστεύουμε ότι κρατά τον λόγο του;»

Η επισήμανση αυτή -όπως καταγράφεται και στο χώρο της ελληνοαμερικανικής κοινότητας- δεν σχετίζεται με το αν κάποιος υιοθετεί ή όχι την ακολουθούμενη πολιτική στο Κυπριακό.

Απλά, όταν λες και ξελές -αθέτηση θέσεων- για σοβαρά θέματα που αφορούν τη διαχείριση του εθνικού ζητήματος, τότε όχι μόνο εμφανίζεσαι αναξιόπιστος (όπως έγινε με το κούρεμα των καταθέσεων), όχι μόνο δείχνεις ότι είσαι ευάλωτος μπροστά και στις αναμενόμενες καινούριες πιέσεις, αλλά ακόμα και στην περίπτωση που αύριο προκύψει κάτι καλό -παρόλο που πρόκειται για μια απομακρυσμένη πιθανότητα- θα είναι πολύ πιο δύσκολο να πείσεις τον κόσμο για τα όποια «θετικά» της λύσης.

Κι αυτή ενδεχομένως να είναι η πιο τραγική εξέλιξη…

ΠΑΝ. ΠΑΝ.

Πηγή: Φιλελεύθερος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *