Όταν τα αντανακλαστικά μίας κοινωνίας ανταγωνίζονται την καρέτα-καρέτα: Πότε θα ξυπνήσει ο λαός;

File Photo: Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης παρακάθησε σε συνομιλίες για το Κυπριακό με τον κατοχικό ηγέτη της Mustafa Akinci, Παλιό Αεροδρόμιο Λευκωσίας, Λευκωσία 13 Δεκεμβρίου 2016. Στο κέντρο ο κ. Άιντα και η κ. Σπέχαρ. Φωτογραφία ΣΤ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Του Κώστα Βενιζέλου

Τι σημασία έχει εάν ο υφυπουργός παρά τω Προέδρω δουλεύει νυχθημερόν για τη μεταρρύθμιση του κράτους; Τι σημασία έχει εάν, για παράδειγμα, παραλίγο να μην γίνουν εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για να προχωρήσει και υιοθετηθεί ένα νέο μεταρρυθμιστικό μοντέλο;

Τι σημασία έχει εάν γίνονται νομοθετικές κι άλλες ρυθμίσεις για να εναρμονιστεί η χώρα με τον 21ο αιώνα και να προχωρήσει μπροστά, μετά που βίωσε ισοπεδωτικές λύσεις στην οικονομία με την κατάρρευση το 2013 του τραπεζιτικού συστήματος; Καμία σημασία δεν έχει. Τίποτα και κανένας δεν μπορεί να ανατρέψει διαχρονικές παθογένειες και πελατειακές σχέσεις. Δεν μπορεί να ανατραπεί μια νοοτροπία δεκαετιών που διαμορφώθηκε από παλιάς κοπής πολιτικούς, που αφήνουν τις πρακτικές αυτές ως κληρονομιά στους νεότερους. Δεν αλλάζουν προσεγγίσεις γιατί οι ισορροπίες του συστήματος δεν επιτρέπουν ανατροπές.

Διόρισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας την Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας. Μία από τις επιλογές, αυτή της πρώην βουλευτού του ΔΗΚΟ, Αθηνάς Κυριακίδου, «βγάζει μάτι». Είναι καθαρή εξόφληση προεκλογικού τιμολογίου. Όλη η ομάδα του ανεπίσημου ΔΗΚΟ σιγά-σιγά, αποκαθίσταται επαγγελματικά. Ακόμη και αυτοί που δεν έχουν την ανάγκη αυτή, απλά αναζητούν μια θέση και ένα ρόλο, μπαίνουν στη μεγάλη εικόνα. Αδειάζει θέση, λαμβάνουν θέση. Όχι μόνο αυτοί, αλλά και όσοι αναμένουν στην ουρά για να… δικαιωθούν. Είναι γι’ αυτό που δεν πείθουν οι επιλογές και σε αυτό δυστυχώς τσουβαλιάζονται όλοι, καθώς ο ένας, οι λίγοι, συμπαρασύρουν το σύνολο, στο οποίο ασφαλώς υπάρχουν καλοί. Πολλές από τις επιλογές των… αρίστων έχουν καταρρεύσει στην πορεία, όμως οι πρακτικές παραμένουν οι ίδιες. Δεν διαφοροποιούνται. Και το χειρότερο, δεν ενοχλείται κανείς από την αποδοκιμασία που εισπράττουν από την κοινωνία. Το κράξιμο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν τους αγγίζει.

Το πολιτικό σύστημα λειτουργεί μέσα σε μια προσέγγιση και έχει καταντήσει να θεωρεί ως το οξυγόνο του, τις μικρές ή μεγάλες δυνατότητες που έχει να βολέψει κάποιους δικούς ή υποψήφιους δικούς του. Οι διαχειριστές της εξουσίας, οι εκάστοτε κυβερνώντες, κόμματα και παρακοιμώμενοι αυλικοί αυτών, προσφέρουν τη διέξοδο «της εξυπηρέτησης πολιτών», δημιουργούν μια πελατειακή σχέση, που διαιωνίζουν την παρουσία τους σε ένα πολιτικό σκηνικό, ξύλινο και χωρίς περιεχόμενο.

Οι πολιτικοί και η πολιτική δεν κατάφεραν να νικήσουν τις πελατειακές σχέσεις, τις νοοτροπίες του παραγοντισμού, τον λαϊκισμό, την ισοπεδωτική μεταχείριση. Ακόμη και για εκείνους που επιμένουν να κλίνουν το γόνυ στο τοτέμ των πολιτικών, τα χαρακτηριστικά είναι ενοχλητικά. Ποιος μπορεί να νικήσει αυτές τις νοοτροπίες; Οι πολιτικοί ή οι πολίτες; Ή κανένας;

Στο μεταξύ, οι διορισμοί θα συνεχίζονται, τα τιμολόγια θα εξοφλούνται, επενδύοντας ότι στην Κύπρο σε δυο-τρεις ημέρες όλα ξεχνιούνται. Σε μια χώρα που τα αντανακλαστικά ανταγωνίζονται σε ταχύτητα την καρέτα-καρέτα και οι αντιδράσεις είναι περιορισμένες, αυτά τα φαινόμενα θα επαναλαμβάνονται. Οι… άριστοι θα είναι οι πελάτες του προεκλογικού, κομματικού επιτελείου, ο κολλητός του κολλητού θα δικαιώνεται με έναν διορισμό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *