Τις μαρτυρίες και τα μάτια μας. Την ιστορία μας και τα μάτια μας!

Του Πόλυ Κυριάκου Ιούλιος μήνας είναι. Ιούλιος και Αύγουστος, μήνες ντροπής για την οικουμένη. Άλλοι από μας θέλουμε να ξεχάσουμε, άλλοι όχι.

Έτυχε σήμερα να δω ένα βίντεο για το Άουσβιτς. Μια ηλικιωμένη κυρία που κατάφερε και επέζησε, κοιτάζει το φακό και εξιστορεί όλα όσα έζησε, όλα όσα θυμάται με δάκρυα στα μάτια. Και αναρωτιέμαι: Άλλοι λαοί καταγράφουν όσο περισσότερο μπορούν τις τραγικές τους μαρτυρίες. Τις μαζεύουν. Τις μετράνε. Τις οργανώνουν. Τις δείχνουν στις νεότερες γενιές. Γιατί οι μαρτυρίες είναι τα βιώματα που εξελίσσουν τη σκέψη και τις αποφάσεις ενός λαού για την αυριανή μέρα. Σαράντα τέσσερα χρόνια έχουν περάσει, στη δική μας περίπτωση. Αντί να κατά γράφουμε λοιπόν, γεννάμε Γλωσσάρια για να απαλύνουμε τάχα τις εκφράσεις μας προς τους κατακτητές… Ύστερα από το βίντεο του Αουσβιτς που είδα, αναζήτησα και διάβασα μερικές δικές μας μαρτυρίες. Δεν θα τις αναρτήσω γιατί εμπεριέχουν πολλή θλίψη, πόνο και εξευτελισμό. Κάποιες από αυτές που διάβασα πρόκειται για μαρτυρίες γυναικών από βιασμούς από Τούρκους στρατιώτες. Λίγες όμως. Γιατί λίγες; Φαντάζομαι γιατί ποτέ δεν μπήκε στόχος καταγραφής.

Τι έχει αλλάξει λοιπόν κι η νέα “τάση” που προωθείται στην Κύπρο είναι η φιλοσοφία του Γλωσσαρίου; Ποια πληγή έκλεισε; Ποια δίκαιη λύση του Κυπριακού έχει επέλθει; Τίποτα απ’ όλα αυτά.

Τις μνήμες και τα μάτια μας λοιπόν. Τις μαρτυρίες και τα μάτια μας λοιπόν. Καταγραφή σε βιβλία. Οπτικογραφήσεις ανθρώπων, ανδρών και γυναικών που βασανίστηκαν. Ό,τι έγινε πριν σαράντα τέσσερα χρόνια να αποτελέσει τις αλήθειες μας. Έτσι κι αλλιώς τι άλλο μας έχει απομείνει εκτός από μισή πατρίδα και ολόκληρη αλήθεια; Αυτή την ολόκληρη λοιπόν αλήθεια να μην τη χάσουμε απ’ τα μάτια μας. Είναι ένα από τα ελάχιστα όπλα που έχουμε ακόμα.

Τις μαρτυρίες μας και τα μάτια μας. Την ιστορία μας και τα μάτια μας!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *