44 πικροί Νοέμβρηδες, τα διδάγματα -μαθήματα και η μεγάλη αλλαγή στην λύση που ζητάμε

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Είναι μερικές επέτειοι που φέρνουν ελπίδα κάθε που συμπληρώνεται ένας ακόμα χρόνος… Είναι άλλες που κουβαλούν πίκρα για όσα συμβολίζουν και δεν κατακτήθηκαν στην πράξη κι άλλες που επιβεβαιώνουν μια πορεία προς τα πίσω εκτός κι αν ενεργοποιούν κάποιο βήμα μπροστά. Πώς μαζεύτηκαν στη σειρά όλες αυτές οι συμβολικές μέρες!

Η Μέρα της Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, τελευταίο αποκούμπι αντίστασης στη συνεχιζόμενη ξένη επιβουλή. Η επέτειος του ΟΧΙ ενάντια στον ναζισμό και τον φασισμό που σηματοδοτεί τη συλλογική (όσο συλλογική μπορεί να είναι) πάλη ενάντια στον κάθε λογής φασισμό… Αυτή τη βδομάδα θυμηθήκαμε την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Ύστερα τιμήσαμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Λίγα έμειναν από την περηφάνια εκείνου του σύνθετου συνθήματος «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία!». Μακάρι οι νέοι που το φώναξαν τούτες τις μέρες να νοιώθουν κοινωνοί εκείνου του Αγώνα. 

Οι εποχές αλλάζουν, δεν μπορεί όμως οι γονιοί και οι παππούδες τους να μην το θυμούνται, μέσα από την ομίχλη του χρόνου και παρά την επικάλυψη με όσα τραγικά ακολούθησαν. Εισβολή, κατοχή, ξεριζωμός δεν γιατρεύτηκαν (ούτε και μπορούσαν) με το «Εμπρός για ψηλότερο βιοτικό επίπεδο» που τελικά μας πήρε τόσο πολύ πίσω…

Το (ουδόλως) «καθαρό» υπόλοιπο της 15ης Νοεμβρίου 1983 μοιάζει εφιαλτικά να οδηγεί όλο και περισσότερο στην καθιέρωση εξευγενισμένα(;) μετονομασμένου του προϊόντος της. Λένε  πολλά χρήσιμα τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, 53 χρόνια τώρα… Το Ψήφισμα 541 του Συμβουλίου Ασφαλείας (18 Νοεμβρίου 1983) απορρίπτει τη χωριστική ενέργεια των Τ/Κ αρχών, τη χαρακτηρίζει άκυρη, υπογραμμίζει τον σεβασμό της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και καλεί όλα τα κράτη να μην αναγνωρίσουν άλλο κράτος στην Κύπρο εκτός από την Κυπριακή Δημοκρατία. Όλα αυτά είναι αλληλένδετα και αντανακλούν βασικές αρχές του διεθνούς οργανισμού. Ουδόλως νοείται να μας ικανοποιεί η διαφύλαξη μερικών από τις αναφερόμενες συνιστώσες του ψηφίσματος και άλλες να έχουν εκφυλιστεί υπό το φως μεταγενέστερων υποχωρήσεων για χάρη ενός μηδέποτε δικαιωθέντος στην πράξη καλού (λεγόμενου) κλίματος.

Πώς βρεθήκαμε να «αγωνιζόμαστε» για τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με κάποιο (άγνωστο) «σωστό» και το (ορατό) επικίνδυνα χωριστικό περιεχόμενο, επικαλούμενοι πως «καταφέραμε» να περιέχεται στα μεταγενέστερα κείμενα των Ηνωμένων Εθνών; Πώς φτάσαμε από οργισμένοι διαδηλωτές για τα καταπατημένα μας δίκαια να ταξιδεύουμε από το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου, να παίζουμε την τύχη μας (κυριολεκτικά) στα καζίνο των κατεχομένων έχοντας ήδη χάσει την αξιοπρέπειά μας «χαλαρώνοντας» σε κατεχόμενα καταλύματα; Όσοι, περισσότερο «βιαστικοί» από τους υπομονετικούς (αλλά ανενεργούς κι αυτούς) οπαδούς ενός ασαφούς μακροχρόνιου, διαδήλωναν καλοκαιριάτικα καλώντας τούς υπό μετονομασία «συμπροέδρους» να «ενώσουν την Κύπρο τώρα!» γιατί δεν τοποθετήθηκαν για τις εκατοντάδες νέες «υπηκοότητες» σε εποίκους (έγκλημα πολέμου το είπαν τα Ηνωμένα Έθνη ήδη από το 1948) αλλά και για τους κατοχικούς εορτασμούς ούτε έβγαλαν πλακάτ «αφήστε την Κύπρο ήσυχη τώρα!»;

Υ.Γ.: Δείτε την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Το τελευταίο σημείωμα» για τους 200 της Καισαριανής. Δεν φταίνε οι ήρωες επειδή εμείς τους θεωρούμε «ξεπερασμένους» και συχνά διερωτώμαστε «και τι κέρδισαν;”.

kctsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.