Αφού έγινε «το πτώμα στο πηγάδι» απέκτησε τελικά και όνομα: ήταν η Μαρί Ρόουζ. Σαν ηρωίδα του Ντίκενς. Χωρίς μεγάλες προσδοκίες

H Μαρί Ρόουζ και η κορούλα τη;. Φωτογραφία philenews

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Κυλάει το αναπηρικό καροτσάκι της γιαγιάς την Κυριακή στο μνημόσυνο, πάει βόλτα το σκυλί στις αλάνες της γειτονιάς, ξεχορτίζει την αυλή, τρίβει το πάτωμα, πλένει τα πιάτα του πάρτι, τις μουντζούρες του παιδιού από τον τοίχο. Ανώνυμη, αόρατη, ένα ξεθωριασμένο πρόσωπο μέσα στο σπίτι. Είναι η «κοπέλα».

  • Οι οικιακές εργαζόμενες είναι σιωπηροί μάρτυρες της σκληρότητας, της φιλανθρωπίας, της οικογενειακής θαλπωρής, της σπατάλης μας, των γεμάτων πιάτων μας που αδειάζουν με μια κίνηση στον κάλαθο. Δεν έχουν λόγο στην ανατροφή των παιδιών μας, ζουν στις παρυφές των οικογενειών μας, φορώντας τα περσινά μας τζιν και φούτερ που μας στενεύουν στις μασχάλες.

Η εργασία τους δεν εμφανίζεται σε εκθέσεις για την οικονομία, δεν πιάνεται στους δείκτες, ούτε έγινε ποτέ καμιά έρευνα για το πόσα εξοικονομεί το κράτος με τις χαμηλά αμειβόμενες υπηρεσίες τους. Αλλά και πόσα τσεπώνει από τις κοινωνικές ασφαλίσεις που δεν τους επιστρέφει ποτέ, τους ατζέντηδες, τις ασφαλιστικές και τους μεσάζοντες.

Η εργοδότηση τους είναι στημένη σε ένα παρα-εργασιακό σύστημα έξω από το σύστημα. Οριακά νόμιμο, οριακά ηθικό. Δημιούργημα ενός κράτους που εγκληματικά αδιαφορεί για τη φύλαξη των παιδιών, πετάει στα αζήτητα την τρίτη ηλικία και αποτυγχάνει στη δημιουργία υποδομών αξιοπρέπειας για τους ανθρώπους με αναπηρίες και ειδικές ανάγκες.

  • Ένα κράτος το οποίο προκειμένου να μην αναλάβει τις ευθύνες του και να εφαρμόσει πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας, έστησε ένα μαγαζί εκμετάλλευσης στις πλάτες αλλοδαπών γυναικών που πληρώνονται το μισό του ελάχιστου, ώστε να είναι προσιτές σε όλους. Να βολευόμαστε με τις ανειδίκευτες υπηρεσίες τους και να μην προβάλλουμε την απαίτηση οι φόροι μας να μετατραπούν σε νηπιαγωγεία, γηροκομεία και κέντρα αποκατάστασης.

Όταν κάποια από αυτές εξαφανίζεται, η Αστυνομία δεν θα χάσει χρόνο να την ψάξει. Το πολύ να μας συστήσει να «παραγγείλουμε» άλλη καινούρια, με καλύτερες προδιαγραφές, από τον ατζέντη. Αναλώσιμες. Προσωρινές. Όσο αντέξουν. Τα δωδεκάωρα, τον καύσωνα στη στάση του λεωφορείου, το χέρι του γέρου στον πισινό τους, τον ξυλοδαρμό του συζύγου που υπογράφει τη βίζα τους για να ανανεωθεί η άδεια παραμονής, την πίεση να κάνουν πιάτσα το βράδυ στο πάρκο για να φέρουν λεφτά σε κάποιον που παραμένει πάντα πιο αόρατος κι από εκείνες.

«Την αναγνώρισε η φίλη της από τα σκουλαρίκια». Είχε φίλες. Είχε σκουλαρίκια. Είχε και παιδί. Άρα μάλλον ήταν κάτι σαν άνθρωπος. Αφού έγινε «το πτώμα στο πηγάδι», απέκτησε τελικά και όνομα: ήταν η Μαρί Ρόουζ. Σαν ηρωίδα του Ντίκενς. Χωρίς μεγάλες προσδοκίες.

ΠΗΓΗ: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *