Ακριβό ψωμί και παντεσπάνη

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Οι μισοί Κύπριοι είναι χαμηλόμισθοι, δηλώνουν ότι δεν θα καταφέρουν να ανάψουν τη θέρμανση φέτος και με την αύξηση στα βασικά αγαθά που αναμένεται να φτάσει το 20% μέχρι τα Χριστούγεννα, ενδεχομένως να στερηθούν ακόμη και τρόφιμα. Την ίδια ώρα η διαφθορά, ο αθέμιτος πλουτισμός, τα προκλητικά μισθολόγια, οι διπλές συντάξεις και τα εφάπαξ αφυπηρέτησης του δημοσίου, συνοψίζουν το ηθικό και οικονομικό προφίλ της κομματικής ελίτ και των εξαρτωμένων της.

Σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα, το 25% των εργαζομένων παίρνει ακάθαρτο μισθό κάτω των €1000 και ένα άλλο 25% κάτω των €1500. Το 45,6% των Κυπρίων βρίσκεται ήδη στο φάσμα της ενεργειακής φτώχειας (δεν έχει λεφτά για θέρμανση, ρεύμα, καύσιμα) και τώρα καλείται να απορροφήσει τις αλυσιδωτές αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης που φέρνει η κρίση στα σιτηρά.

Την ίδια ώρα οι εργοδοτικές οργανώσεις προσπαθούν να αποτρέψουν τη θέσπιση κατώτατου μισθού και την ενίσχυση του ταμείου προνοίας που εισηγείται η υπουργός Εργασίας. «Δεν θα αντέξουν οι επιχειρήσεις» λένε και προφανώς εννοούν τις μεγάλες επιχειρήσεις γιατί τις μικρές τις έχει ήδη ξεκληρίσει η πανδημία και τα απανωτά lockdown.

Ταυτόχρονα, διαβάζουμε ότι 806 δημόσιοι υπάλληλοι θα λάβουν εφάπαξ ύψους €92,3 εκατομμυρίων αφυπηρετώντας το 2022. Ο μέσος όρος του εφάπαξ που θα εμβαστεί στον λογαριασμό του κάθε εργαζόμενου θα είναι €114.500. Δεν θέλουμε να συγκρίνουμε τις συντάξεις τους με αυτές των ιδιωτικών υπαλλήλων, αλλά θα ρωτήσουμε ειλικρινά γιατί πρέπει να τους πληρώσουμε φιλοδώρημα; Για να τους ευχαριστήσουμε που… εργάστηκαν;

«Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο», δήλωσε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης για την κρίση στα σιτηρά και την επερχόμενη ακρίβεια. Όπως έλεγε και για τις οικονομικές συνέπειες της πανδημίας. Η κατάχρηση εξουσίας όμως δεν είναι παγκόσμια, με την έννοια ότι δεν είναι μια κοινά αποδεκτή συνθήκη για τα άτομα που κατέχουν αξιώματα. Η πρόσφατη παραίτηση του Αυστριακού καγκελάριου Κρουτς για διερευνώμενη υπόθεση διαφθοράς δείχνει ότι σε ορισμένες κοινωνίες υπάρχουν όρια ανοχής.

Ο πυρήνας του προβλήματος λοιπόν δεν είναι η ακρίβεια, η φτώχεια και οι δύσκολοι καιροί που έρχονται για την οικονομία και οι «παγκόσμιες κρίσεις». Το ζήτημα είναι η διαχρονική υπόθαλψη ενός συστήματος ανισότητας, η δημιουργία ενός χάσματος μεταξύ ευνοημένων και καταφρονημένων και η δημιουργία δύο αποκλίνουσων τάσεων ανάμεσα στον πληθυσμό: αυτοί που διαρκώς πλουτίζουν και αυτοί που διαρκώς φτωχαίνουν.

Κάποιοι εξακολουθούν να μασουλάνε αμέριμνοι την παντεσπάνη τους -μερικοί τη λένε και μπόνους- και οι υπόλοιποι μετράνε το -πανάκριβο- ψωμί τους. Οι συνθήκες ταξικού διαχωρισμού που βιώνουμε σήμερα θυμίζουν εποχές προεπαναστατικών περιόδων της ιστορίας. Σήμερα όμως, δεν έχουμε ούτε τους φορείς κοινωνικής αλλαγής όπως τα εργατικά συνδικάτα άλλων εποχών ούτε και το ιδεολογικό πλαίσιο και υπόβαθρο για να επαναστατήσουμε.

Καλοταϊσμένες συντεχνίες με ισχυρές κομματικές εξαρτήσεις, διεφθαρμένα πολιτικά κόμματα που έχουν στενά πάρε δώσε με την οικονομική ελίτ και ένα σύστημα που ταΐζει συστηματικά ένα στρατό από δημοσίους υπαλλήλους για να λένε «μη χειρότερα» την ώρα που ρίχνουν το αντίτιμο της οικονομικής τους ασφάλειας στην κάλπη. Τα ποσοστά των κομμάτων στις πρόσφατες εκλογές το αποδεικνύουν περίτρανα. Η εκτίμηση είναι αμοιβαία και ισόβια.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *