Ανάμεσα σε δύο πυρά

Η κατεχόμενη Αμμόχωστος φωτογραφημένη από την ακριτική Δερύνεια. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Ιδού μια συνομιλία ανάμεσα σε εμένα και έναν «αριστερό» φίλο: «Άδικα μιλάς συνεχώς για κατοχή», μου είπε. «Γιατί», τον ρώτησα, «μήπως δεν είμαστε υπό κατοχή;». «Όλοι συνήθισαν αυτή την κατάσταση και εξοικειώθηκαν. Κανείς άλλος εκτός από τη δική σου εφημερίδα δεν μιλά για κατοχή! Ακόμα και η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν το αναφέρει τόσο πολύ όσο εσύ. Κοίτα, γι’ αυτό δεν σε εξέλεξαν στο ευρωκοινοβούλιο». «Επειδή άνοιξα πόλεμο με την Τουρκία αποκαλώντας την κατοχική;». «Ναι. Αν μπορούσες να μπεις σε εκείνο το κοινοβούλιο, συνεχώς θα ασχολούσουν με την Τουρκία, έτσι δεν είναι; Θα την αποκαλούσες συνεχώς κατοχική. Θα ζητούσες να τραβήξει τα χέρια της πάνω από την Κύπρο. Κοίτα, πήρε μέτρα και το ΑΚΕΛ στον νότο εναντίον σου επειδή το αντιλήφθηκε αυτό και έβγαλε έναν άλλο Τουρκοκύπριο υποψήφιο». «Δηλαδή, η ελληνοκυπριακή πλευρά εγκατέλειψε τον αγώνα κατά της κατοχής της Τουρκίας; Συναίνεσε με την ντε φάκτο κατάσταση;». «Φαίνεται να έχει συναινέσει. Άλλωστε γι’ αυτό δεν σε εξέλεξαν. Αλλιώς γιατί να μην εκλέξουν κάποιον που αφιέρωσε τον εαυτό του στον αγώνα κατά της κατοχής, όπως εσύ;».

Όπως κάποτε δεν μου περνούσε καθόλου από το μυαλό ότι οι Ελληνοκύπριοι αριστεροί θα μπορούσαν να θέλουν ένωση, τώρα δεν θα μου περνούσε καθόλου από το μυαλό και το ότι θα εγκατέλειπαν τον αγώνα κατά της κατοχής. Ξαφνικά θυμήθηκα τους εναγκαλισμούς του Άντρου Κυπριανού με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Άρα, ενώ εμείς στην εφημερίδα μας αγωνιζόμαστε ανελέητα ενάντια στον κατακτητή μας και του λέγαμε «σήκω και φύγε από την πατρίδα μας», και ενώ δεχόμαστε επιθέσεις με σφαίρες, βόμβες και λιντσάρισμα, επειδή το λέγαμε αυτό, ο ηγέτης του ΑΚΕΛ αγκαλιαζόταν με μεγάλη συμπάθεια με τον κατακτητή του στην Τουρκία. Δηλαδή, δεν είχε και τόσο άδικο ο φίλος σε αυτά που μου είπε. Δεν ήταν άσκοπη και η έναρξη εκστρατείας συκοφάντησης εναντίον μας από το ΑΚΕΛ, μετά τον εναγκαλισμό με τον Τσαβούσογλου στην Άγκυρα. Ο Τσαβούσογλου ήθελε τη φίμωση της δικής μας ομάδας, την οποία θεωρούσε μειοψηφία εντός της κοινότητάς μας. Το είχε απαιτήσει αυτό και από τηλεοράσεως στην Κύπρο, αποκαλώντας μας «προδότες της πατρίδας». Η μεγαλύτερη, η σημαντικότερη στήριξη σε αυτόν προς αυτή την κατεύθυνση προήλθε από τους «αριστερούς» μας. Από το CTP στον βορρά. Από το ΑΚΕΛ στον νότο. Επικεφαλής εκείνων που ικανοποιήθηκαν πιο πολύ με τη μη εκλογή μου στο ευρωκοινοβούλιο βρίσκονταν ο Ταγίπ Ερνογάν και η ομάδα του στην Άγκυρα. Ένα χρόνο πριν τις εκλογές είχαμε βιώσει την επίθεση λιντσαρίσματος, με την υπόδειξή μας από τον Έρντογαν ως στόχο προς την κοινότητά του στην Κύπρο. Ήταν ένα γεγονός που είχε απόηχο σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό και διεθνή Τύπο. Ήταν ένα σοβαρό γεγονός που απέδειξε την ιδιότητα της Τουρκίας ως κατοχική δύναμη στην Κύπρο. Ήξεραν ότι δεν θα παρατούσα αυτό το γεγονός σε περίπτωση εκλογής μου στο ευρωκοινοβούλιο. Έπρεπε να ξεχαστεί και να μην υπενθυμιστεί ποτέ ξανά αυτό το γεγονός. Και να που τα κατάφεραν. Κανείς άλλος, εκτός από εμάς, δεν αναφέρεται και πολύ σε αυτό και δεν το υπενθυμίζει. Επιπλέον, το ΑΚΕΛ δεν δίστασε να μας συκοφαντήσει, αποκαλώντας μας «πράκτορες της Τουρκίας» κατά τη διάρκεια των ευρωεκλογών ένα χρόνο αργότερα. Σκεφτείτε. Δεχτήκαμε βόμβες, σφαίρες. Φυλακιστήκαμε, λιντσαριστήκαμε. Και από πάνω και μια συκοφαντία και από την αριστερά! Πώς θα σωθεί ένα νησί που τρώει με αυτό τον τρόπο τους αγωνιστές του; Πώς θα ενωθεί;

Μήπως η ελληνοκυπριακή πλευρά εγκατέλειψε πράγματι τον αγώνα κατά της κατοχής; Ειδικά κατά την περίοδο του Σχεδίου Ανάν είχε γίνει πολύ ήπια έναντι της Τουρκίας. Οι κύκλοι της αριστεράς είχαν πιστέψει ότι ο Ταγίπ Ερντογάν ήταν πράγματι οπαδός της λύσης. Όσοι δεν το πίστεψαν και διέγνωσαν σωστά την κατάσταση έγιναν εθνικιστές. Και εγώ δεν το πίστεψα καθόλου αυτό. Δεν πίστεψα καθόλου στον Ταγίπ Ερντογάν. Γι’ αυτό δεν δίστασαν καθόλου να με συκοφαντήσουν λέγοντας ότι είμαι «χέρι με χέρι με τους φασίστες». Συκοφάντησαν και τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Νταλάρα. Όμως, ο χρόνος δικαίωσε εμάς και όχι εκείνους που μας συκοφαντούσαν. Εκείνο το σχέδιο είχε ετοιμαστεί για να αποφέρει αθώωση στην κατοχική Τουρκία. Έστω και αν έβγαιναν δύο ναι από την κάλπη, η Τουρκία δεν θα εφάρμοζε το σχέδιο και δεν θα τηρούσε τις δεσμεύσεις της. Και κανείς δεν θα μπορούσε να της κάνει απολύτως τίποτα. Διότι στο σχέδιο δεν περιέχονταν τιμωρίες και άλλα παρόμοια. Μήπως θα εφάρμοζε αυτό το σχέδιο ο Ταγίπ Ερντογάν, που δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου; Μετά από τα δύο ναι, εμείς θα χάναμε και την Κυπριακή Δημοκρατία. Ώς εδώ θα ήταν.

Δεν είναι συνήθειά μας, εμάς των αριστερών, να κάνουμε αυτοκριτική και να απολογούμαστε. Πάντα θεωρούμε ότι έχουμε δίκαιο και είμαστε σωστοί. Μήπως άλλωστε αν ο λαός ψυχράθηκε με τους πολιτικούς και την πολιτική, γι’ αυτό δεν ψυχράθηκε;

ΠΗΓΗ: ΑΒΡΟΥΠΑ, ΠΟΛΙΤΗΣ

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *