Ανάσταση και διεκδίκησή της: Ενόψει του Δείπνου να αποφύγουμε την όποια υποχωρητικότητα

FILE PHOTO. Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες σε γεύμα στο Κραν Μοντάνα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη και τον κατοχικό ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί. ΚΥΠΕ/ Κάτια Χριστοδούλου

Του Ανδρέα Σ. Αγγελίδη

Για πολλούς η διεκδίκηση των δικαιωμάτων ενός Κράτους επικρίνεται ως ανέξοδος «παλληκαρισμός» που συγκρούεται με τη ρεαλιστική θεώρηση των πραγμάτων. Για άλλους τούτο αποτελεί κύριας σημασίας στρατηγική έναντι του ισχυρού αντιπάλου, ο οποίος όταν διαβλέπει ή διαισθάνεται ότι μας κατευθύνει η διάθεση του συμβιβασμού διά των διαδοχικών υποχωρήσεων έναντι αρχών και αξιών, θεωρεί ότι μπορεί να διαμορφώνει επιτυχίες υπέρ του, απλώς απειλώντας.

Η Τουρκία βέβαια απέδειξε ότι ενίοτε εάν οι διεθνείς συνθήκες και τα λάθη μας το επιτρέπουν προωθεί τις επεκτατικές βλέψεις της διά της πολεμικής ισχύος της, όπως το 1974 με τη στρατιωτική εισβολή της ή τώρα στη Συρία. Αυτό το ενδεχόμενο το αξιοποίησε πρόσφατα επίσης στο θαλασσοτεμάχιο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ σε βάρος Ιταλικής Εταιρείας που θα διενεργούσε διατρήσεις και έρευνες ενώ για ό,τι αφορά το Αιγαίο είναι πολλαπλές και καθημερινές οι στρατιωτικές και λεκτικές απειλές της.

Όμως η Ελλάδα αντίθετα με ό,τι οργανωμένο υπήρξε σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, που ανέχθηκε τότε, δείχνει τώρα να αντιδρά στη στρατιωτική απειλή της Τουρκίας. Άλλωστε Ελλάς και Κυπριακή Δημοκρατία διεκδίκησαν και πέτυχαν πρόσφατα, ως Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη γνωστή ομόφωνη δήλωση του Μαρτίου 2018 που θα πρέπει η Τουρκία να μην την αγνοεί ή να την παρακάμπτει.

Αυτή η στάση στη Σύνοδο Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ήταν «παλληκαρισμός» αλλά μια αναγκαία ρεαλιστική αντίκριση και προετοιμασία προς αντιμετώπιση ενός εκκολαπτόμενου θηρίου στην περιοχή. Βέβαια τούτο δεν έγινε ούτε πρέπει να γίνει χωρίς την αναγκαία αθροιστική στάθμιση της σημασίας της δήλωσης αυτής των 28 Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως δήλωση συμπαράστασης. Τοποθέτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία έπρεπε να είχε αναζητηθεί συστηματικά από καιρό πιο αποφασιστικά, ιδιαίτερα μετά και την αντιδήλωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης τότε τον Σεπτέμβρη του 2005, ώστε τώρα το ζητούμενο καθήκον από πλευράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ήταν η πιο εμφανής και δημιουργική ανάμιξή της στα όσα σε βάρος της κυριαρχίας χωρών-μελών της και άρα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαμορφώνει ή/και προωθεί η Τουρκία. Βέβαια η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να μην παραβλέψει τους κινδύνους από τους πρόσφυγες που μπορεί η Τουρκία να προωθήσει «εκδικητικά» στην Ευρωπαϊκή Ένωση και άρα πρέπει να της διαμηνύσει ξεκάθαρα ότι οφείλει να σεβαστεί τουλάχιστον και ανεξάρτητα με ό,τι συμβαίνει στο εσωτερικό της, το Διεθνές Δίκαιο και την ανάγκη ειρήνης με όλους τους γείτονές της.

Η δική μας σταθερή τώρα στάση υπέρ του δικαίου θα υποχρεώσει την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση να σταθεί αλληλέγγυος με τις δικές μας αντιστάσεις, ώστε να υπάρξει λύση στο κυπριακό πρόβλημα στα πλαίσια των αξιών και αρχών που θεμελίωσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση που πρόσθετα θα εξυπηρετήσει και τη διασφάλιση της ειρήνης στην περιοχή. Άλλωστε ο υποθαλάσσιος πλούτος της ΑΟΖ μας, και κατ’ επέκταση της Ελλάδος, αποτελεί δικαίωμα και οικονομική ισχύ που ανήκει στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτή η ορθή στάση διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας ως Κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και η επιβαλλόμενη αλληλεγγύη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήταν και παραμένει το θεμέλιο για εξεύρεση μιας λύσης που θα είναι δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική, ως αρμόζει σε κάθε Κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρέπει, ενόψει και της συνάντησης στις 16/4/2018, να αποφύγουμε την όποια υποχωρητικότητα γιατί θα πολλαπλασιάσει τις απαιτήσεις και την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας.

*Δικηγόρος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *