Ανταρσία και αποσχιστικές ενέργειες: Γιατί οι Ευρωπαίοι καλοδέχονται τον εκπρόσωπο του κατοχικού καθεστώτος;

People demonstrate to protest against the imprisonment of eight former members of Catalan government, at Sant Jaume square, in Barcelona, Spain, 03 November 2017. A Spanish judge ruled on 02 November that the ex-vice president of Catalonia and eight former regional cabinet members be imprisoned without bail pending trial. Junqueras and the cabinet members are facing charges of sedition, rebellion and misuse of public funds for their alleged involvement in an illegal separatist referendum and the subsequent unilateral declaration of independence. EPA/QUIQUE GARCIA

Του Κυριάκου Τσιμίλλη  

Η πρόσφατη κρίση στην Ισπανία με την απόπειρα απόσχισης της Καταλονίας έφερε ξανά στο προσκήνιο μια απειλή για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τα τελευταία χρόνια παλεύει να πείσει πως είναι ή, τουλάχιστον, πως μπορεί να είναι ενωμένη. Δεν ήταν λίγα τα κρούσματα αποσχιστικών ενεργειών και δημιουργίας νέων κρατών στην περιφέρεια της Ευρώπης, με ενθάρρυνση, αποδοχή ή ανοχή από μεγάλες χώρες – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν κατανοούσαν πως η ασθένεια θα ήταν  μεταδοτική… Μέχρι που κτύπησε την πόρτα της δικής τους χώρας. 

Κατατεμάχισαν την πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία που μπορεί να είχε  τις δικές της δυσλειτουργίες και εσωτερικές αντιπαλότητες, δεν σήμαινε όμως πως η λύση ήταν αυτή που προωθήθηκε, πιο σωστά που επιβλήθηκε. Οι φανεροί και κρυφοί πρωταγωνιστές, χώρες μεγάλες και δυνατές, βολεύονται και πολλά κερδίζουν από τη διαδικασία αυτή αφού οι μικρότερες πια χώρες χρειάζονται, στη βρεφική και την παιδική τους ηλικία, πολιτική, τεχνολογική και οικονομική υποστήριξη που τις εγκλωβίζει σε αντίστοιχα τριπλή εξάρτηση – μια σύχρονη μορφή επεκτατισμού!

Στο απόηχο της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας προέκυψε το Κοσσυφοπέδιο, με εκτοπισμό πληθυσμού και εθνικό διαχωρισμό. Δεν επρόκειτο για «φυσιολογικό» κράτος και αρκετές χώρες δεν το αναγνώρισαν – στον ευρωπαϊκό χώρο αρνήθηκαν την αναγνώριση, πέρα από την Κύπρο, η Ελλάδα, η Σλοβακία, η Ρουμανία και η Ισπανία. Η κάθε μια είχε πολύ τεκμηριωμένους λόγους. Η ασθένεια είχε αρχίσει να μεταδίδεται και στην Ευρώπη.  Λίγο πριν το Ηνωμένο Βασίλειο επιλέξει να αποσχιστεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ θορυβήθηκε από την αντίστοιχη κίνηση εντός της χώρας από τους Σκοτσέζους που δεν αποκλείεται να επανέλθουν. Και τώρα που κάποιοι Καταλανοί ψήφισαν (με αμφισβητούμενες διαδικασίες) για απόσχιση της δικής τους περιοχής, φάνηκε πως ακόμα και στο παλαιόθεν προβληματικό Βέλγιο η ενότητα της χώρας αντιμετωπίζει μικρότερο κίνδυνο.

Στην ιστορική πορεία τους οι κοινωνίες ενώνονται κι αναλαμβάνουν, όχι πάντα αποτελεσματικά, να διασφαλίζουν τον σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των συστατικών τους, ως ομάδων και ατόμων. Στις περιπτώσεις που συνειρμικά αναφέρθηκαν η διαδρομή δεν ήταν η ίδια ούτε και είναι ίδια τα προβλήματα, τα πραγματικά ή τα τεχνητά που επικαλούνται πως αντιμετωπίζουν. Άλλο είναι να είσαι θύμα ξένης εισβολής, ξένης κατοχής, βίαιης μετακίνησης πληθυσμών και προσπάθειας αλλοίωσης της δημογραφίας και άλλο να θεωρείς πως μια παλαιότερη συγκόλληση αυθύπαρκτων μέχρι τότε γεωγραφικών οντοτήτων δεν λειτούργησε «παρά τις προσπάθειες». Ανεξάρτητα πάντως από αυτό, η  διέξοδος πρέπει με κάθε τρόπο να αναζητείται μέσα από μια ενοποιητική προοπτική, τόσο στο ευρωπαϊκό σύνολο όσο και στα συστατικά του…

Η Ισπανική κυβέρνηση, έχοντας τη στήριξη της Ευρώπης, καταγγέλλει τον ηγέτη των Καταλανών για «ανταρσία και αποσχιστικές ενέργειες». Κι ο τελευταίος δεν βρίσκει ανταπόκριση στις Βρυξέλες. Γιατί άραγε, την ίδια ώρα, καλοδέχονται στα σαλόνια τους τον εκπρόσωπο του κατοχικού καθεστώτος, προϊόντος μιας (όχι με διαδηλώσεις και ψηφίσματα αλλά) βίαιης ανταρσίας και τοποτηρητή μιας αιματηρής αποσχιστικής ενέργειας;

kctsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *