Απαιτείται προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας, τόσο για τη σοβαρότητα της κατάστασης όσο και για να δοθεί η ευκαιρία στα μόνιμα μέλη του να διαδραματίσουν τον ρόλο τους

Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών συνεδριάζει. UN Photo, Evan Schneide

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΨΙΛΟΓΕΝΗ*

Η βία και η κρατική τρομοκρατία ήταν πάντα η προσφιλής μέθοδος της Τουρκίας, για να ικανοποιεί την επεκτατική της απληστία.

Στο Κυπριακό, άρχισε από το 1955 με την τριμερή διάσκεψη του Λονδίνου βρετανική διπλωματική πλεκτάνη που υλοποιήθηκε και από στρατηγικό λάθος της Αθήνας. Η οποία, υποκύπτοντας στις πιέσεις των ανακτόρων, δέχθηκε την Τουρκία ως ενδιαφερόμενο μέρος της κυπριακής διένεξης και μάλιστα χωρίς οποιουσδήποτε όρους (Harold Macmillan, Tides of Fortune, p665).

Η διάσκεψη αυτή, όμως, έμεινε στην Ιστορία και για δύο άλλους λόγους. Τους τουρκικούς βανδαλισμούς στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη (6-7.9.1955), με τους οποίους η τότε τουρκική Κυβέρνηση επιδίωξε, με την υποστήριξη και των Αγγλοαμερικανών, να επιβάλει τις απόψεις της για την Κύπρο (Ν. Σαρρή, Η άλλη πλευρά, τόμος 2, βιβλίο 1, σελ. 268-276, Ch. Foley, Legacy of Strife, p48, A. Eden, Full Circle, pp 405-406).

Αντίθετα, ο Έλληνας αντιπρόσωπος, Στέφανος Στεφανόπουλος, πρότεινε στους Βρετανούς μόνιμες στρατιωτικές βάσεις, αν παραχωρούσαν στους Κυπρίους το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Εκείνοι όμως απάντησαν κυνικά ότι για τις στρατηγικές τους ανάγκες χρειάζονταν ολόκληρη την Κύπρο! (St. Panteli, A New History of Cyprus, p268). Για τα στρατηγικά τους λοιπόν συμφέροντα, Βρετανία και ΗΠΑ υποστήριξαν τις διχοτομικές αξιώσεις της αναξιόπιστης Τουρκίας παραγνωρίζοντας τα δίκαια του Ελληνισμού.

Οι διακοινοτικές ταραχές του 1958, η φιλοτουρκική λύση της Ζυρίχης, η τουρκοκυπριακή ανταρσία (1963) και οι τουρκικοί βομβαρδισμοί της Τηλλυρίας (1964) είναι αλληλένδετα γεγονότα της ίδιας τακτικής. Και όμως οι Βρετανοί εγγυητές της ανεξαρτησίας μας, αντί να υπερασπιστούν την Κύπρο, όπως είχαν συμβατική υποχρέωση, όχι μόνο επέβαλαν τη διχοτομική πράσινη γραμμή, αλλά προσπάθησαν να υποκαταστήσουν και την κυπριακή Κυβέρνηση με μία τριμερή επιτροπή! Αποκορύφωμα της αγγλοαμερικανικής πολιτικής ήταν βεβαίως το πραξικόπημα της χούντας που, με δόλωμα την ένωση, έφερε διά της τουρκικής εισβολής τη διχοτόμηση, λύση που εξυπηρετούσε καλύτερα τα αμερικανικά συμφέροντα, κατά τον πρώην Αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών G. Ball! (Ιγνατίου και Βενιζέλου, Τα μυστικά αρχεία του Κίσινγκερ, σελ 392).

  • Χωρίς βεβαίως να ξεχνάμε το δώρο των ΗΠΑ προς την Τουρκία, διά του σχεδίου Ανάν (Δήλωση Daniel Fried, στις 26.6.2004), Σαράντα πέντε χρόνια από το 1974 λοιπόν και καθώς η Τουρκία ανενόχλητη επεκτείνει την εισβολή της και στην κυπριακή ΑΟΖ, είναι επικίνδυνη ουτοπία να νομίζουμε ότι η κατάσταση, που ισοδυναμεί με γενική επίθεση κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, μπορεί να ανατραπεί με διάσκεψη τύπου Κραν Μοντανά και μάλιστα της ίδιας γνωστής σύνθεσης.

Απαιτείται σαφώς προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας, τόσο για τη σοβαρότητα της όλης κατάστασης όσο και για να δοθεί η ευκαιρία σε όλα τα μόνιμα μέλη του να διαδραματίσουν τον ρόλο τους. Το ίδιο ισχύει και για την ΕΕ. Οι συγκυρίες είναι -πιστεύω- κατάλληλες, για ακόμη ένα λόγο. Ότι οι ΗΠΑ, η ΕΕ και προπάντων η Ρωσία, που σαφώς δεν ευνοούν αυστηρές κυρώσεις, ίσως ευκολότερα θα συμφωνούσαν σε διαδικασίες που προβλέπει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ και η Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας.

  • Πρόκειται για τη χρήση του Διεθνούς Δικαστηρίου, για να γνωματεύσει τόσο για το περιβόητο δικαίωμα επέμβασης, τα θεμέλια δηλαδή της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής, όσο και για τη διαφορά μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας – Τουρκίας, για τη μεταξύ τους ΑΟΖ.
  • Πρόκειται για διαδικασίες που δυσκολότερα θα απέτρεπε η Τουρκία. Οι ΗΠΑ, που το 1974 θυσίασαν τα δίκαια του Ελληνισμού, έχουν την ευκαιρία να διορθώσουν ένα λάθος που στρέφεται πλέον εναντίον και των δικών τους συμφερόντων.

Γιατί οι ρωσικοί πύραυλοι της Τουρκίας δεν θα στραφούν μόνο κατά της αδύναμης Κύπρου, αλλά και κατά της συμμάχου Ελλάδος, διαλύοντας τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Χωρίς να παραβλέπουμε το γεγονός ότι η Άγκυρα ηγείται ήδη ενός παγκόσμιου ισλαμοφασιστικού κινήματος που στρέφεται ανοικτά κατά των δυτικών συμφερόντων και αξιών.

*πρέσβης ε.τ.

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *