Απαξιώνεται το πολιτικό σύστημα, αλλά περιέργως συντηρείται και ενισχύεται

Οι Κύπριοι εμπιστεύονται το στρατό, όχι τους πολιτικούς ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Σχεδόν εννέα στους δέκα Κύπριους λένε ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα. Η απόλυτη απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Αυτό επιβεβαιώνεται από τα αποτελέσματα του Τακτικού Ευρωβαρόμετρου του Φθινοπώρου 2019 για την Κύπρο. Στην ίδια έρευνα, που δημοσιοποιήθηκε προ διημέρου, αναδεικνύεται ο στρατός ως ο θεσμός  που εμπιστεύεται περισσότερο η πλειοψηφία των πολιτών.

Με βάση τα στοιχεία:
Ο στρατός καταλαμβάνει την πρώτη θέση με 62% και ακολουθεί η Αστυνομία με 52% και η τηλεόραση με 48% (για το ίδιο Μέσο ωστόσο πλειοψηφούν αυτοί που δεν το εμπιστεύονται με 49%). Στην τέταρτη θέση των θεσμών που απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης των ερωτηθέντων κατατάσσονται οι περιφερειακές ή τοπικές δημόσιες αρχές, ενώ στην πέμπτη θέση ισοβαθμούν η ΕΕ και ο Τύπος.

Οι πολίτες δεν εμπιστεύονται το πολιτικό σύστημα επειδή το συνδέουν τόσο με ανικανότητα του αντιμετωπίσει μικρά ή μεγάλα ζητήματα της κοινωνίας, της χώρας, όσο και επειδή καλώς ή κακώς δεν το εμπιστεύονται γενικά και συνεχώς το απαξιώνουν. Αντιμετωπίζουν πάντα με επιφυλακτικότητα το πολιτικό σύστημα. Ενίοτε και ύποπτα.

Την ίδια ώρα, είναι σαφές πως υπάρχει μια απίστευτη ανεκτικότητα στο πολιτικό σύστημα και στο πολιτικό προσωπικό. Βιώνουμε χρόνια μια συνεχή αντίφαση.

  • Η κοινωνία τους απεχθάνεται, τους απαξιώνει αλλά ταυτόχρονα τους ανέχεται. Δεν αποτελεί αντίσταση ο χλευασμός διά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Είναι τρόπος αντίδρασης, αλλά ανέξοδος, χωρίς αποτέλεσμα. Τσαλακώνεται με αυτό τον τρόπο η εικόνα των πολιτικών και ως σύστημα ευρύτερα και του καθενός χωριστά. Αλλά μέχρι εκεί.

Τι κάνουν οι πολίτες για να υπάρξει αλλαγή; Επιλεγούν άλλους; Λένε πολλοί πως δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς γιατί δεν λένε- για παράδειγμα- την αλήθεια. Πότε στην Κύπρο έχει τιμωρηθεί πολιτικός όταν λέγει ψέματα; Όταν δεσμεύεται σε μια πολιτική και εφαρμόζει άλλη; Πότε ένας πολιτικός τιμωρήθηκε όταν αποφάσεις του είχαν αρνητικές επιπτώσεις για τον τόπο; Ποτέ. Κι αυτό γιατί οι πολίτες επιλέγουν την εύκολη οδό της απαξίωσης αντί της τιμωρίας διά πολιτικής στάσης.

Όταν απαξιώνεται ένας θεσμός δεν συντηρείται ή και ενισχύεται. Γιατί αυτό υπονομεύει τη δημοκρατία. Και το χειρότερο: Κάθε φορά που έρχεται στο φως της δημοσιότητας ένα σκάνδαλο,  στο οποίο φαίνεται/ ή υπάρχει υποψία,  πολιτικής εμπλοκής, παρουσιάζονται άνθρωποι που δείχνουν να αιφνιδιάζονται. Και για τις υπόγειες συναλλαγές, τις μίζες, τη διαφθορά στο ποδόσφαιρο, την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, υπάρχει συζήτηση μετά τη δημοσιοποίηση. Την ώρα, που όλοι γνώριζαν αλλά δεν αντιδρούσαν.

Σωστές οι διαπιστώσεις, αλλά χρειάζεται και η θεραπεία. Είναι σαφές πως χρειαζόμαστε επειγόντως, είναι ένα νέο αλφαβητάριο δημοκρατίας.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *