Aπό τον Λαμπράκη στον Παύλο Φύσσα

Συνήγοροι των κατηγορουμένων στη δίκη της Χρυσής Αυγής μιλούν ενώπιον του προεδρείου, μετά την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου , στο Εφετείο Αθηνών, Αθήνα, Τετάρτη 07 Οκτωβρίου 2020. Ομόφωνα η ελληνική Δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση «ενδεδυμένη με τον μανδύα πολιτικού κόμματος», σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα της υπόθεσης. Η απόφαση του δικαστηρίου δίνει πολλά μηνύματα, τόσο αποδεχόμενη τη ναζιστική φύση της οργάνωσης όσο και για τα ιδεολογικά κίνητρα με τα οποία κινήθηκαν τα μέλη της. Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, η οποία έχει πολλαπλό αντίκτυπο στην κοινωνική και πολιτική σκηνή της χώρας, επτά πρώην βουλευτείς της ΧΑ κρίθηκαν ένοχοι για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Νωρίτερα, οι δικαστές επίσης ομόφωνα έκριναν ένοχο για την υπόθεση της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα τον καθ' ομολογία δολοφόνο Γιώργο Ρουπακιά και 15 ακόμη από τους συνολικά 18 κατηγορούμενους για τη συγκεκριμένη εγκληματική πράξη. Για την απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βάρος των Αιγύπτιων αλιεργατών, ένοχοι κρίθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι.ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΠΑΝΤΕΛΗΣ

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Πενήντα χρόνια ανάμεσα στο 1963 και το 2013 είναι πολλά και πολλά είναι τα γεγονότα που συνέβηκαν σ΄αυτή τη διαδρομή. Οι συγκεκριμένες χρονολογίες δεν είναι οι πιο σημαντικές, είναι όμως χρονιές σημαδιακές για τον ελλαδικό χώρο και τους αγώνες για τη δημοκρατία και ενάντια στον φασισμό. Συνδέονται με τις δολοφονίες δυο αγωνιστών της  δημοκρατίας. Από τον Γρηγόρη Λαμπράκη στον Παύλο Φύσσα. Δυο φιγούρες που λες πως συναντώνται δρασκελίζοντας την απόσταση των πενήντα χρόνων, πως γεφυρώνουν «το χάσμα των γενεών». Δεν ήταν οι μόνοι που έδωσαν την ζωή τους παλεύοντας για τις ιδέες τους, οριοθετούν όμως μια σημαντική ιστορική περίοδο για την Ελλάδα που δεν άφησε ανεπηρέαστη την Κύπρο. Μέσα σ΄αυτή συμπυκνώνονται πλείστες πτυχές της νεότερης ιστορίας.

Στις 22 Μαϊου 1963, μετά από μια πολιτική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ένας αγωνιστής της ειρήνης, βουλευτής της ΕΔΑ, δέχτηκε δολοφονικό κτύπημα με λοστό από εποχούμενους (σε τρίκυκλο) τραμπούκους του παρακράτους. Πέθανε λίγες μέρες αργότερα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 26ης Μαϊου. Εκείνη η δολοφονία σημάδεψε την πολιτική ζωή της Ελλάδας που πορευόταν ακόμα στο κλίμα εμφυλιοπολεμικό, με βία και νοθεία στις εκλογές και τους ταγματασφαλίτες της κατοχής να τρομοκρατούν την επαρχία. Ο Λαμπράκης έδωσε το όνομά του σε πολλούς Λαμπράκηδες στην ομώνυμη Δημοκρατική Νεολαία που λίγο αργότερα πλήρωσε κι αυτή το δικό της τίμημα στα χρόνια της χούντας. Ο Βασίλης Βασιλικός εξιστόρησε τα γεγονότα στο βιβλίο του «Ζ» πριν αυτό γίνει ταινία από τον Κώστα Γαβρά με τον Μίκη Θεοδωράκη να γράφει τη μουσική και διεθνούς φήμης ηθοποιούς να συμβάλλουν κι αυτοί στη διεθνή προβολή της. Η απήχηση, πολύ πέρα από τα σύνορα, ήταν μεγάλη κάνοντας ευρύτερα γνωστή την κατάσταση της «δημοκρατίας» στην Ελλάδα της εποχής, με αναπόφευκτους συνειρμούς και με εμπειρίες σε άλλες χώρες. Οι δράστες καταδικάστηκαν σε μερικά χρόνια φυλάκιση μέχρι που τους αμνήστευσε η Χούντα…

Δυο χρόνια αργότερα, στις 21 Ιουλίου 1965, οι αστυνομικές δυνάμεις της ιουλιανής αποστασίας επιτέθηκαν, με γκλομπς και δακρυγόνα, ενάντια σε φοιτητές και εργαζόμενους που μετείχαν σε μεγάλη διαδήλωση καταδίκης του βασιλικού πραξικοπήματος και της αποστασίας που ξεκίνησε στις 15 Ιουλίου 1965 (όχι άσχετα με ό,τι ακολούθησε στις 15 Ιουλίου 1974). Ο Πέτρουλας πέθανε χαράματα της επομένης. Το κυβερνών παρακράτος, με  αστυνομικούς που παρίσταναν τους ιατροδικαστές, έσπευσε να «αποφανθεί» πως ο θάνατός του προκλήθηκε από τα δακρυγόνα. Άλλα ήταν τα πραγματικά ευρήματα που αναδείχτηκαν μετά από επιμονή της οικογένειας παραπέμποντας σε στραγγαλισμό. Κανείς δεν τιμωρήθηκε… ΄Εμεινε η ανάμνηση όσων έζησαν τα γεγονότα και η καταγραφή της Ιστορίας.  Ο Μίκης Θεοδωράκης τραγούδησε «Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης, σε πήρε η Λευτεριά…». Μια αναμνηστική πλάκα τοποθετήθηκε στο σημείο της φονικής επίθεσης, στη γωνία Σταδίου και Χρήστου Λαδά, για να μην προσπερνούν το σημείο οι διερχόμενοι και να μαθαίνουν, ιδιαίτερα οι νεότεροι, για κάποιες «λεπτομέρειες» στην πορεία των λαϊκών αγώνων…

Ο Παύλος Φύσσας, ένας δραστήριος πολιτικοποιημένος νέος που αγαπούσε τη μουσική, δολοφονήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013 από μέλος της φασιστικής «Χρυσής Αυγής». Στο τέλος μιας μακράς δίκης που ολοκληρώθηκε στην Αθήνα πριν λίγες μέρες, κρίθηκαν ένοχοι, εκτός από τον φυσικό αυτουργό, 15 ηγετικά και άλλα μέλη της Χρυσής Αυγής, η οποία χαρακτηρίστηκε από το δικαστήριο εγκληματική οργάνωση.  Οι καταδίκες τους σε αρκετά χρόνια φυλάκιση είναι ενδεικτικές. Ο  Παύλος με τη θυσία του έδωσε την ευκαιρία απαλλαγής από το μίασμα του φασισμού που κατάφερε να εισδύσει ακόμα και στο Κοινοβούλιο – τον ναό της Δημοκρατίας, εκμεταλλευόμενο και ταυτόχρονα εξευτελίζοντάς την. Δεν είναι τυχαίο που χιλιάδες κόσμου είχαν από νωρίς συγκεντρωθεί έξω από το δικαστήριο προσδοκώντας μια καταδικαστική απόφαση. Η έκβαση της πολύχρονης δίκης αναπτέρωσε τις ελπίδες πως «δεν θα περάσει ο φασισμός».

Βέβαια αυτό δεν είναι απλά ένα σύνθημα για εκτόνωση σε επετειακές και άλλες πορείες και διαδηλώσεις. Έχει νόημα αν εκφράζει μια συνειδητή δέσμευση, ατομική και συλλογική, ενάντια στην κάθε μορφή φασισμού, ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία, ενάντια στην κάθε προσπάθεια διαχωρισμού των ανθρώπων με βάση την καταγωγή, τη θρησκεία, την αρτιμέλεια, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και ό,τι άλλο επινοούν ορισμένοι για να χωρίζουν τους ανθρώπους αφού πρώτα τους ενθαρρύνουν να σκοτωθούν μεταξύ τους.

Μας ενδιαφέρουν όλα αυτά; Kαι μας ενδιαφέρουν και είναι ιδιαίτερα επίκαιρα! Μέσα στη συγκυρία των ημερών, με επιβεβαιωμένα τα αδιέξοδα του «διαλόγου» και την επικείμενη «πενταμερή» (πού πήγε η διεθνής και πώς φτάσαμε στην αναβάθμιση του ψευδοκράτους ώστε να …φτάσει την Κυπριακή Δημοκρατία;), με τον Τατάρ και τον σουλτάνο να προβάλλουν τα «δυο κράτη» ενώ εμείς επιμένουμε στα «δυο κρατίδια» της διζωνοδικοινοτικομοσπονδίας, τις χωριστές διοικήσεις και τις χωριστές γλώσσες, τους δικαιωμένους «χρήστες» και τη δήθεν απώλεια του συναισθηματικού δεσμού στους δεκάχρονους και κάτω του 1974… Και δεν μας φταίει μόνο το διαφημισμένο φασιστικό πικ-νικ στο Βαρώσι στην επέτειο του ψευδοκράτους…

Υ.Γ.: Το παρόν μπορεί να συμβάλει στην ενημέρωση των νεότερων που έχουν απορίες ή  και άγνοια για γεγονότα που οι περισσότεροι δεν άκουσαν – ποιος να τους τα έχει πει; Ας μη μείνουν όμως σ΄αυτό κι ας το ψάξουν περισσότερο – πόσο να συμπιέσεις μια ταραχώδη διαδρομή μέσα σε μερικές εκατοντάδες λέξεις;

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *