Από τον Πάλμε στους υποτακτικούς του σουλτάνου… Παραμένει η ατομική και η συλλογική μας ευθύνη για αντίσταση στην κάθε μορφή φασισμού και ρατσισμού!

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Ήταν από καιρό φανερό πως η Σουηδία δεν είναι πια η ίδια με εκείνη του δολοφονημένου στις 28 Φεβρουαρίου 1986 Πρωθυπουργού της Ούλοφ Πάλμε. Τότε η εικόνα ήταν πολύ διαφορετική, πολύ «προχωρημένη», τριάντα έξι χρόνια πριν την πρόσφατη υποχώρηση προς δεξιά-ακροδεξιά κυβέρνηση. Η Σουηδία φιλοξένησε μετανάστες και πολιτικούς πρόσφυγες, πολύ πριν τη σύγχρονη έκρηξη του προσφυγικού και του μεταναστευτικού. Η σταθερή αντίθεση στη δικτατορία των συνταγματαρχών έφερε πολλούς Έλληνες αντιστασιακούς που βρήκαν περιβάλλον φιλικό στην σκανδιναβική αυτή χώρα που, μετά την κριτική ενάντια στις ΗΠΑ για τον βρώμικο πόλεμο του Βιετνάμ, δέχτηκε στη Σουηδία, Αμερικανούς λιποτάκτες. Την ίδια ώρα ο Πάλμε τάχθηκε υπέρ οικονομικών κυρώσεων ενάντια στο καθεστώς της Νότιας Αφρικής για την πολιτική του των φυλετικών διακρίσεων ενώ υποστήριξε έμπρακτα το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Πέρα από αυτά, τάχθηκε ενάντια στην εξάπλωση των πυρηνικών όπλων και ήταν ένας από τους έξι ηγέτες της Κίνησης για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό. Όχι τυχαία, χαρακτηρίστηκε ως «ένας μεγάλος ηγέτης μιας μικρής χώρας που είχε πάντα το θάρρος να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του»1…

Αυτά ίσχυαν τότε. Είπαμε πως πέρασαν τριάντα έξι χρόνια. «Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι όπως παλιά»… Η Σουηδία, μαζί με τη γειτονική Φινλανδία, αναζήτησαν προστασία από τους κινδύνους που θεώρησαν πως τις απειλούσαν. Ήταν τότε που η Ρωσία αποφάσισε πως έπρεπε να βοηθήσει στη …διεύρυνση του ΝΑΤΟ που κι αυτό, πολύ το ευχαριστήθηκε! Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τού έδωσε λόγο ύπαρξης και ευκαιρία να αυξήσει τα μέλη του αλλά, κυρίως, να πουλήσει όπλα όχι μόνο στην Ουκρανία αλλά και στα άλλα μέλη του που ανανέωσαν τον εξοπλισμό τους, στέλλοντας στην αιμάσσουσα Ουκρανία τα παλιά. Μια επαναχρησιμοποίηση είναι αυτή, κι ας μην έχει σχέση με …οικολογία!

Γονυπετείς απευθύνθηκαν οι δυο χώρες στη βορειοατλαντική συμμαχία που τους καλοδέχτηκε, με τους πολιτικούς προϊσταμένους και τους τεχνοκράτες της να έχουν τους λόγους τους. Ουδόλως, όμως, ήθελαν να κακοκαρδίσουν τον σουλτάνο που έθεσε τις απαιτήσεις του επιζητώντας επίμονα κέρδος από τις εξελίξεις, κάτι σαν τον αέρα που απαιτεί ο απερχόμενος καταστηματάρχης από τον καινούργιο ένοικο. Σκεφτείτε πόσο «αέρα» θα ήθελε η κατοχική Τουρκία για να γίνει δεκτή (ολόκληρη;) η Κυπριακή Δημοκρατία στο ΝΑΤΟ. Ξέρουν, άραγε, κάτι αυτοί που το προτείνουν με τόσο ενθουσιασμό;  H Tουρκία παραμένει (βέβαια) στο ΝΑΤΟ, ενισχυμένη και με τους S-400 (πρώτη παρτίδα μέχρι τώρα) και επιτιθέμενη (ξανά) στους Κούρδους στο Ιράκ και τη Συρία, αυτή τη φορά όπως φαίνεται, και με χημικά όπλα. Μπορεί να μην εφάρμοσε κυρώσεις κατά της συναδέλφου (περί την εισβολή) Ρωσίας αλλά επέδειξε μια …πρωτόγνωρη αγάπη για την ειρήνη μετά την εισβολή εκείνης στην Ουκρανία, παίρνοντας και επαίνους και φιλοφρονήσεις από τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους.

Έτσι, όλα ήταν έτοιμα τον περασμένο Ιούνιο στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη. Η Τουρκία διασφάλισε τον όρο που έθεσε για την υποχρέωση των νεοφώτιστων να της παραδίδουν τους  Κούρδους που είχαν καταφύγει σ΄αυτές για να γλυτώσουν τις φυλακές και τις διώξεις. Κούρδοι είναι, «άρα» είναι τρομοκράτες!

Και να που δεν πέρασε πολύς καιρός για να δείξει η Σουηδία πως τηρεί τις δεσμεύσεις της: Να τον πάρετε τώρα ή να τον τυλίξουμε; Όχι, δεν είναι ανάγκη, απλώς σιδηροδέσμιο! Κι έτσι παραδόθηκε στον σουλτάνο ο Κούρδος «τρομοκράτης», ο αγωνιστής Μαχμούτ Τατ. Τον περιμένει, τουλάχιστον, η φυλάκιση για το υπόλοιπο της οκτάχρονης ποινής που του επιβλήθηκε από το υποτελεές στον σουλτάνο δικαστικό σύστημα της Τουρκίας. Και πιθανότατα μια ακόμα λιγότερο τεκμηριωμένη ποινή για το θράσος του να δραπετεύσει. Πενήντα χρόνια πριν, οι Έλληνες αντιστασιακοί, είχαν καλύτερη τύχη…

Τι λέει, άραγε, η Ευρωπαϊκή Ένωση και πώς εννοεί την εφαρμογή της βασικής αρχής του διεθνούς δικαίου που απαγορεύει στα κράτη να προωθούν τον επαναπατρισμό προσφύγων στη χώρα τους αν υπάρχει κίνδυνος να υποστούν διώξεις, βασανιστήρια, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή οποιαδήποτε άλλη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Η περίπτωση του Μαχμούτ Τατ δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση. Αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν και άλλες αφού οι νεοφώτιστες στο ΝΑΤΟ θα συνεχίσουν να παραμένουν ευσυνείδητα υποτακτικές στον σουλτάνο για όσο καιρό οι δικές τους κοινωνίες θα κυριαρχούνται από τη νεοφανή ακροδεξιά, ρατσιστική κι αντιμεταναστευτική προσέγγιση που καλά βολεύτηκε με το πρόσχημα τής (υπαρκτής ή όχι και γιαυτές)  ρωσικής απειλής.

Παραμένει η ατομική και η συλλογική μας ευθύνη για αντίσταση στην κάθε μορφή φασισμού και ρατσισμού!

 

**Στην προσπάθεια επιβεβαίωσης κάποιων ημερομηνιών από το διαδίκτυο,  προέκυψε ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ για τον Ούλοφ Πάλμε. Αν έχετε είκοσι τρία λεπτά, αξίζει να το δείτε  στο youtube.com.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *