Αποκεντρωμένη και με χαλαρά σωστό περιεχόμενο…

File Photo: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης προσφωνεί την 73η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ΓΤΠ/DIMITRIOS PANAGOS

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Ήταν χρήσιμη η τηλεοπτική παρουσίαση των σκέψεων του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέση με αυτό που νομίζαμε (γιατί έτσι ακούσαμε) πως ήταν χαλαρή ομοσπονδία και τώρα μάθαμε πως είναι «απλώς» αποκεντρωμένη.

Αφετηρία όλων των προβληματισμών δεν είναι η λειτουργικότητα ενός φυσιολογικού ομόσπονδου κράτους που έχει επιλέξει αυτό το πολίτευμα για λόγους διοικητικούς και για διασφάλιση της δημοκρατίας, π.χ. λόγω μεγάλης έκτασης όπως τα πολλά παραδείγματα ομοσπονδιών που συχνά αναφέρονται -αχανείς χώρες ή, εν πάση περιπτώσει, πολλαπλάσιου μεγέθους από αυτό της  Κύπρου.

Η ανησυχία αναφέρεται, πολύ δικαιολογημένα, στη βιωσιμότητα ενός μεταλλαγμένου διζωνο-δικοινοτικο-ομόσπονδου κράτους, προϊόντος της εισβολής -ένα από τα τετελεσμένα της! Τα προβλήματα τα διαπιστώνουμε, με καθυστέρηση, όσο περισσότερο συζητούμε και αναζητούμε τις λύσεις (και τη λύση).

  • Έχει πράγματι δίκαιο ο Πρόεδρος και όλοι όσοι διαπιστώνουν πως είναι προβληματική η απαίτηση μιας θετικής ψήφου των Τουρκοκυπρίων για κάθε θέμα γιατί σωστά διαβλέπουν πως η μη εξασφάλισή της δεν θα εκφράζει μια πραγματική (και, ως τέτοια, αποδεκτή) ανάγκη της τουρκοκυπριακής κοινότητας αλλά μια «ειρηνική» παρέμβαση της «αόρατα» κατοχικής Τουρκίας. Το παράδειγμα που ανέφερε ο Πρόεδρος για τη διαχείριση των ενεργειακών πόρων είναι πολύ χαρακτηριστικό… Μέχρις εδώ οι πλείστοι (αν όχι όλοι) συμφωνούμε…

Τι σημαίνει, όμως, αποκέντρωση και πώς αυτή απαμβλύνει το πρόβλημα;

Κι αν το απαμβλύνει, μήπως το μεταθέτει αλλού; Ειπώθηκε πως η αποκέντρωση συμβάλλει στο αίσθημα ασφάλειας της κάθε κοινότητας και των αντίστοιχων συνιστωσών πολιτειών. Προσέξτε την ορολογία: Από τις δυο περιφέρειες που θα διοικούνταν αντίστοιχα από τις δυο κοινότητες, περάσαμε στις ζώνες κι ύστερα στις πολιτείες που συχνά βαφτίζονται κρατίδια!

Στο μεταξύ, ο χαρακτηρισμός ως  «ελληνοκυπριακής» και «τουρκοκυπριακής» συνιστώσας πολιτείας παραπέμπει σε ομοιογένεια στη βάση της καταγωγής (και, εν πολλοίς, και της θρησκείας). Τι γίνεται με τους «ετεροκύπριους» που θα επιδιώξουν να ζήσουν στο «λάθος κρατίδιο», ιδιαίτερα αυτούς που έχουν εκεί την καταγωγή, το σπίτι και την περιουσία τους, αλλά και όλους εμάς που δεν θα δικαιούμαστε ό,τι όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι στον δικό μας τόπο;

Αναφερόμαστε στους «προνομιούχους» που θα τους επιτραπεί αυτή η επιλογή, που θα «χωρέσουν» μέσα σε ακατανόητες ποσοστώσεις, που θα ήταν πάνω από δέκα χρονών το 1974 (για να «δικαιούνται» να έχουν συναίσθημα!) και που θα τους το επιτρέψει ο «χρήστης». Αυτός μπορεί να είναι Τουρκοκύπριος που αυτονόητα δικαιούται την περιουσία του στις ελεύθερες περιοχές χωρίς να κινδυνεύει από ποσοστώσεις, σε μεγαλύτερο όμως ποσοστό θα είναι έποικος (υπό μετονομασία σε «πρόσφυγα»).

  • Μπορεί ακόμα να είναι Ευρωπαίος κλεπταποδόχος που, αντίθετα με την έκβαση της υπόθεσης Όραμς στην κατεχόμενη Λάπηθο, θα μπορεί να συνεχίσει τον σφετερισμό της περιουσίας του νόμιμου ιδιοκτήτη, Ευρωπαίου κι αυτού, τιμωρημένου όμως γιατί είναι Ελληνοκύπριος!

Έγινε από τον Πρόεδρο αναφορά σε πολλά καθοριστικά για τη διασφάλιση της ενότητας του κράτους, του λαού, της οικονομίας, των θεσμών: μια διεθνής προσωπικότητα κι εκπροσώπηση, κυριαρχία και ιθαγένεια, ενότητα εδάφους, οικονομία και φυσικών πόρων. Aν όμως όλα τα άλλα αποκεντρωθούν προς τις «εθνικές πολιτείες» για να έχουν αίσθημα ασφάλειας οι Τουρκοκύπριοι, ποια ασφάλεια θα έχουν οι ετεροκύπριοι; Τι γίνεται με την παιδεία, τη θρησκεία και τον πολιτισμό, τις αρχαιότητες και το περιβάλλον, τη γλώσσα και τις παρεχόμενες από τη διοίκηση υπηρεσίες, τα ανθρώπινα και τα πολιτικά δικαιώματα;

Πώς και δεν βρήκαμε μια υπαρκτή διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία να την αντιγράψουμε; Τα παραδείγματα που μας παρουσιάζουν δεν έχουν σχέση με την Κύπρο και το ιστορικό υπόβαθρο της σημερινής απαράδεκτης κατάστασης. Τελικά διεκδικούμε κάτι που δεν ξέρουμε; Δύσπεπτη κι αυτή η τωρινή τροφή (για σκέψη) που τρώει τη σκέψη μας και ταλαιπωρεί τον ύπνο, μα και τον ξύπνιο μας… Λένε πως τα όνειρα συχνά αντικατοπτρίζουν τις ανησυχίες της μέρας. Είναι για αυτό που στους εφιάλτες μας βλέπουμε τα δυο «κρατίδια» να γίνονται δυο κράτη… Τουλάχιστον να ξυπνήσουμε πριν ξημερώσει!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *