Απολογισμός από το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου και το ΟΧΙ του κυπριακού λαού 

FILE PHOTO. Ο αείμνηστος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος προέτρεψε τον κυπριακό λαό να ψηφίσει ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του 2004. ΚΥΠΕ/Γιώργος Κωνσταντίνου

Του Ανδρέα Σ. Αγγελίδη
Μας χωρίζουν ήδη 13 χρόνια από την πιο αποφασιστική και μεγαλόπνοη παρέμβαση του κυρίαρχου λαού. Ήταν η τότε απόφαση μια από τις πιο εξαίρετες και περήφανες στιγμές της πολιτικής ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μίλησε η αξιοπρέπεια ενός λαού μετά από εκείνο τον τεφρό Ιούλη, που το σώμα της Κύπρου χαράκτηκε κατάστηθα από την προδοσία και την επακόλουθη συμφορά της τουρκικής επιδρομής. Εντολή και μήνυμα από αυτή την απόφαση της πλειοψηφίας, η οποία όμως δεν έχει τηρηθεί.

Είναι φανερό πως κάποιοι κομματικοί ηγέτες, που για χρόνια συνετέλεσαν στη διαμόρφωση της πολιτικής των υποχωρήσεων, δεν συνειδητοποίησαν ότι ο λαός την 24/4/2004 ξεπέρασε τα στενά κομματικά όρια και αποφάσισε κατά το περί δικαίου συναίσθημα και την αίσθηση της αξιοπρέπειάς του, με το βλέμμα στραμμένο στο δίκαιό του, αλλά και στο ευρωπαϊκό μέλλον, που διαμόρφωνε η πλήρης ένταξή μας στην ΕΕ από 1/5/2004. Ένα ευρωπαϊκό μέλλον που εξασφαλίσαμε έκτοτε, χωρίς όμως να αξιοποιήσουμε πλήρως τις αρχές και τις αξίες επί των οποίων στηρίζεται, η λειτουργία και ύπαρξη της ΕΕ. Απλώς συνεχίσαμε να λειτουργούμε ως τα καλά παιδιά!

Κάποιοι προφασίζονται σεβασμό στην εντολή του δημοψηφίσματος, πλην όμως κατευθύνουν τις πράξεις και αποφάσεις τους προς αλλότρια επιδίωξη θεωρώντας ότι η μόνη οδός για να απαλλαχθούμε από την Τουρκία, είναι οι διά των συνομιλιών, υποχωρήσεις. Μια συλλογιστική και τακτική που δεν οδήγησε σε λύση, λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας.

Αυτή η εντολή του κυρίαρχου λαού που για πρώτη φορά είχε τη δυνατότητα να ασκήσει την κυριαρχική βούληση και επιθυμία του με την ψήφο του, επέβαλλε κύρια να εγκαταλειφθεί η πολιτική του καλού παιδιού. Έπρεπε έκτοτε να λειτουργήσει ως σκυτάλη διεκδίκησης. Όλοι έκτοτε οφείλαμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα να θέσουμε τα θεμέλια της ενότητας, γιατί μόνο με την ενότητά μας δεν θα επικρατήσουν τα τετελεσμένα. Αρκεί να επιτευχθεί ο παραμερισμός της αντιπαλότητας και να υπάρξει καθορισμός με σαφήνεια του στόχου και μέσων για αντίσταση και διεκδίκηση. Μέχρι να γυρίσουμε στις εστίες μας, χωρίς στρατό κατοχής και εποίκους, χωρίς σοβινισμό αλλά και χωρίς εθνικό αποχρωματισμό, χωρίς τον φόβο της βίας και της αρπαγής, για να μπορέσουμε ως Ευρωπαίοι πολίτες να ζήσουμε σ’ αυτό τον τόπο με δικαιοσύνη και με βάση τις αρχές και αξίες που ρυθμίζουν τη ζωή όλων των ευρωπαϊκών πολιτών.

Με μία τόσο ισχυρή εντολή της πλειοψηφίας και με την Κυπριακή Δημοκρατία ενταγμένη στην ΕΕ, οι πολιτικοί του τόπου θα έπρεπε να συναιρέσουν μέσα τους τα αιτήματα των καιρών και να λειτουργήσουν κατά την εντολή του λαού που διατυπώθηκε με καθαρότητα στη 24/4/2004. Θα έπρεπε να δουν το μέλλον με βλέμμα οξυδερκές και να εμφυσήσουν στην καρδιά και τη θέληση του λαού πνοή και αυτοπεποίθηση πως η ένταξή μας (επτά μέρες μετά το δημοψήφισμα) μας επιβάλλει να διεκδικήσουμε ίσο και κοινό ευρωπαϊκό μέλλον μαζί με τους άλλους Ευρωπαίους της ΕΕ.

Ο λαός με την απόφασή του στις 24/4/2004 διέγραψε την όποια προηγούμενη τακτική ή στρατηγική περί τη λύση του Κυπριακού. Κατέρριψε νόθες και αντιδημοκρατικές λύσεις, γιατί πιστεύει στη δημιουργική προστασία των ιδεών και αρχών της ΕΕ, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και στη σημασία της ιδιότητας του κράτους μέλους της ΕΕ.

Η μεγαλύτερη απογοήτευση και αποτυχία που καταγράφεται μετά το ιστορικό δημοψήφισμα, πέρα από το συγκρουσιακό κομματικό πλαίσιο (πιστεύω για διασφάλιση κομματικής συσπείρωσης), είναι ότι ο κυρίαρχος λαός και η θέλησή του παραμένει και πάλιν μακριά από τις εξελίξεις και παρά το δημοψήφισμα, τον υποχρεώνουν να παρακολουθεί απλώς έναν διάλογο κωφών όπου καραδοκούν στο βάθος οι πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν και οι εκβιαστικές απαιτήσεις περί το δίκαιο και τα δικαιώματα στην ΑΟΖ μας. Είναι λοιπόν η ώρα που όσοι πιστεύουν σε αλλαγή στρατηγικής να συνενώσουν, μόνοι έστω αυτοί, δυνάμεις προκαθορίζοντας σαφώς και άμεσα, ποια πρέπει να είναι η άλλη στρατηγική.

Οι Τούρκοι είναι βέβαιο πως μεθοδεύουν κρίση. Στόχος δεν είναι μόνο η λύση του Κυπριακού με επικυρίαρχο την Τουρκία, αλλά και ως διεκδίκηση του υποθαλάσσιου πλούτου της ΑΟΖ της Κύπρου και πρόσθετα της Ελλάδος. Αποβλέπουν σε νέα δική μας υποχώρηση. Εκβιασμός που ήδη πέτυχε με τη δεύτερη απόφαση της Βουλής περί το ενωτικό δημοψήφισμα. Αυτό θα επιδιώξουν να επιτύχουν και πάλιν στις συνομιλίες που επανάρχισαν για λύση του Κυπριακού. Συνομιλίες που πρέπει να το παραδεχτούμε ότι με όσα συμφωνήθηκαν είναι προφανή τα προβλήματα, ενώ είναι μη βιώσιμο και λειτουργικό το νέο κρατικό μόρφωμα. Μάλιστα ενώ η εικόνα σήμερα της Τουρκίας του Ερντογάν, όπως βέβαια και η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ, καθιστούν την ψήφο Ελλάδας και Κύπρου στο Συμβούλιο της ΕΕ άκρως σημαντικό και αναγκαίο στοιχείο, που οφείλει η πολιτική μας ηγεσία να αξιοποιήσει κατάλληλα. Το Εθνικό Συμβούλιο της 24/4/2017 και η διατήρηση της διαφωνίας των δύο μεγάλων κομμάτων, θα προκαθορίσει, ώστε η άλλη συνεδρίαση των πέντε κομμάτων της ίδιας ημέρας να οδηγήσει στην οριστική αφύπνιση προς αποτροπή της καταστροφής.

Είναι προφανές, μετά από 13 χρόνια, ότι το δημοψήφισμα του ΟΧΙ οδήγησε μεν την Κυπριακή Δημοκρατία στην ΕΕ, αλλά δεν επέφερε δυστυχώς μεταβολή νοοτροπίας και δεν δημιούργησε πολιτική διεκδίκησης δικαίου και απελευθέρωσης.

*Δικηγόρος

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *