Ας ανοίξουμε άλλη μια τρύπα στο νερό: Θα κριθούμε κι εμείς που φωνάζουμε ότι τα οδοφράγματα τα θέλουμε να πέσουν κι όχι να ανοίξουν…

File Photo: Στιγμιότυπο από το άνοιγμα του Οδοφράγματος της Δερύνειας. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Ζούμε σε μια πολύ σκοτεινή εποχή.

Αναπνέουμε κάθε μέρα μέσα σε ένα σαθρό σύστημα, σε ένα τοξικό πολιτικό περιβάλλον, με τη διαφθορά να κυβερνά εδώ και δεκαετίες αλλάζοντας απλώς πρόσωπα και φέρνοντας στην εξουσία Μαρίες Αντουανέτες, που βρίσκουν τον κατώτατο μισθό στην Κύπρο πολύ ψηλό και οραματίζονται ασιατικά μοντέλα ανάπτυξης με τους ντόπιους να παίρνουν €150 μισθό για να υπηρετούν τουρίστες και ξένους επενδυτές στα πεντάστερα ξενοδοχεία, κάνοντας μικρές υποκλίσεις.

Μέσα σε μια τέτοια συγκυρία θα κληθούμε, όπως φαίνεται σύντομα, να πάρουμε αποφάσεις και για το Κυπριακό. Όπως δείχνουν τα πράγματα, η χαλαρότητα της ομοσπονδίας έφτασε σε τέτοιο σημείο που μάς φέρνει ενώπιον μιας λύσης δύο κρατών, που θα διατηρήσουν σχέση συνεργασίας σε κάποια θέματα. Χαλαρά πάντα… Μέχρι τότε ανοίγουμε τρύπες στα οδοφράγματα με την ψευδαίσθηση ότι έτσι η κατοχή θα γίνει σουρωτήρι και θα πάει πάσα κακό, ενώ το μόνο που έχει γίνει σίγουρα διαμπερές μέχρι τώρα είναι οι αντιστάσεις μας. Και από τις τρύπες τους ξεπροβάλλουν φαντάσματα.

Τρύπωσαν στη Βουλή άνθρωποι που στέκονται με θράσος και παρρησία και δηλώνουν ότι δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο. Και η δημοκρατία τούς ανέχεται. Ενίοτε, μάλιστα, τους υποδέχεται στα γραφεία της. Για να συζητήσουν μαζί τους θέματα ασφάλειας και τρομοκρατίας, όπως έκανε ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως Ιωνάς Νικολάου, ενώ άλλοι, όπως ο υπουργός Παιδείας, Κώστας Χαμπιαούρης, έχουν εκφράσει και ιδεολογική ταύτιση μαζί τους σε θέματα παιδείας. Και τώρα σε αυτή την αγέλη από μαύρα μπλουζάκια, τους υπηρέτες ενός βαθύτατου και σκοτεινού συντηρητισμού, που ξέρουν να αρθρώνουν μόνο εθνικιστικές ιαχές, έχουμε εκχωρήσει και τον αντικατοχικό αγώνα.

Επιτρέψαμε σε ανθρώπους που νοσταλγούν τον Μεταξά και ηρωοποιούν την ΕΟΚΑ Β να οικειοποιούνται κάθε τι όμορφο και αυθεντικό που γέννησε αυτός ο τόπος. Τους αγώνες του, τους ήρωές του, τις διεκδικήσεις του, τον πόθο του για ελευθερία. Κάποια μέρα θα κριθούμε όλοι για την «πλευρά» που διαλέξαμε σ’ αυτή την πολύ σκοτεινή περίοδο. Θα κριθούμε που σηκώσαμε μια σημαία που έγραφε Peace και τρέξαμε χαμογελαστοί προς την πινακίδα που έλεγε «καλωσορίσατε στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».

Θα κριθούμε όσοι αποκαλούμε «καλά παιδιά» τα αγοράκια που μαγαρίζουν την ελληνική σημαία με την ιδεολογία του μίσους τους. Θα κριθούμε κι εμείς που φωνάζουμε ότι τα οδοφράγματα τα θέλουμε να πέσουν κι όχι να ανοίξουν και θα τα πατήσουμε για να περάσουμε μόνο όταν στην άλλη πλευρά θα μας υποδέχονται συμπατριώτες μας και όχι ξένοι στρατοί και έποικοι.

ΑΠΟ ΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *