Ας μην αφήσουμε να προστεθεί μια ακόμα εμπειρία, απέναντι από την Κερύνεια, στο πυρηνικό ημερολόγιο

FILE PHOTO: Τα πυρηνικά ατυχήματα στη Φουκοσίμα και στο Τσερνομπίλ υπενθυμίζουν τις συνέπειες που μπορεί να προκληθούν από τη λειτουργία των πυρηνικών μονάδων/ EPA/ MARTIAL TREZZINI

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

72 χρόνια (ακριβώς) από τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα. Aρκεί άραγε μια μέρα τον χρόνο για να θυμάσαι το κακό; Όσοι το έζησαν από κοντά στις 6 Αυγούστου του 1945 στη Χιροσίμα και δυο μέρες μετά στο Ναγκασάκι (και επέζησαν) κι όσοι το έμαθαν μέσα από τα μέσα ενημέρωσης της εποχής κι όσοι νεότεροι το κατέγραψαν μέσα από τις ετήσιες αναφορές μνήμης και δέσμευσης «ποτέ ξανά!», έχουν πια μια ξεκάθαρη εικόνα. Έχουμε από τότε γνωρίσει, εμείς εδώ σε απόσταση (όπως νομίζουμε ασφαλείας) και άλλα πρόσωπα της πυρηνικής απειλής κι έχουμε αγωνία, ανησυχία μα και θυμό. Σε αντίθεση με το επετειακά διατυπούμενο παγκόσμιο μήνυμα, οι εξοπλισμοί στη βάση και της παραπέρα ανάπτυξης των πυρηνικών όπλων δεν σταματούν…

Οι πυρηνικές δοκιμές συνεχίζονται κι αυτές. Νέες χώρες μπαίνουν  στον πειρασμό (και τελικά και στον χορό) της πυρηνικής τεχνολογίας για σκοπούς πονηρά ασαφείς… Οι αρχικοί «δικαιούχοι» τις επικρίνουν για την πυρηνική μεγαλομανία τους, είναι όμως οι ίδιοι που τους προμηθεύουν, στα πρώτα τουλάχιστον στάδια την απαιτούμενη τεχνογνωσία. Το άλλοθι είναι έτοιμο – πρόκειται για ειρηνικές εφαρμογές. Όταν, αργότερα οι δορυφόροι και πελάτες βγούνε εκτός ελέγχου, τότε αρχίζουν τις (αναποτελεσματικές) κυρώσεις. Θα δούμε και τις ειρηνικές χρήσεις… 

Πριν απ΄όλα είναι γεγονός πως στα τόσα χρόνια το μάθαμε πια πως δεν υπάρχουν καλά και κακά πυρηνικά, ούτε διάκριση ανάμεσα σε καπιταλιστικά και σοσιαλιστικά, ιμπεριαλιστικά και προοδευτικά. Κι αν προτάσσεται ένας τέτοιος επιθετικός προσδιορισμός ουδόλως τα διαφοροποιεί, όλα τα ίδια είναι, επιθετικά για τους ανθρώπους, τους τωρινούς και τους απογόνους τους, τη φύση και γενικότερα το περιβάλλον. Και πέφτει τότε το ερώτημα – πρόκληση: Δεν είναι καλύτερα να έχουν και «οι καλοί» πυρηνικά ώστε να αποτρέπονται «οι κακοί» από το να χρησιμοποιήσουν αυτά που, ούτως ή άλλως, έχουν; Η απάντηση βρίσκεται στην κατανόηση της κάποιας συμπαιγνίας ανάμεσα στους πρωταγωνιστές  που επικαλούνται πως «οι καλοί» είναι οι ίδιοι και πως η κατοχή των δικών τους πυρηνικών είναι εγγύηση για την ειρήνη…

Και τι θα λέγαμε για τη διαφοροποίηση ανάμεσα σε πυρηνικά για στρατιωτική (δηλ. τη δυνάμει πολεμική και καταστροφική) χρήση και την ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας; Αν εξαιρέσουμε τη χρήση της πυρηνικής επιστήμης και τεχνολογίας για ιατρικούς σκοπούς (η μόνη ειρηνική) όλες οι άλλες περιπτώσεις λεγόμενης ειρηνικής χρήσης της στηρίζονται στην κρυφή επιθυμία των εμπλεκόμενων χωρών για αύξηση της στρατιωτικής τους ισχύος και συμμετοχή στο παιχνίδι της πυρηνικής απειλής.

Ούτε υπάρχει, σε περιβαλλοντικούς όρους, πλεονέκτημα της πυρηνικής ενέργειας έναντι των παραδοσιακών (και ομολογουμένως προβληματικών περιβαλλοντικά) πηγών ενέργειας. Ακόμα και χωρίς να αξιολογούμε τον κίνδυνο ατυχήματος και των επιπτωσεών του, η κανονική λειτουργία των σταθμών πυρηνικής ενέργειας εμπεριέχει σημαντικούς κινδύνους κυρίως λόγω των αθροιστικών επιπτώσεων των αποβλήτων και της δυσκολίας αποτελεσματικής διαχείρισής τους. Ατύχημα μπορεί να γίνει από εσωτερικούς παράγοντες στην ίδια την παραγωγική διαδικασία π.χ. από αστοχία του εξοπλισμού, των συστημάτων εντοπισμού προβλημάτων και πρόληψης ή και τον ανθρώπινο παράγοντα. Οι εξωτερικοί παράγοντες μπορεί να είναι περισσότερο σημαντικοί π.χ. σεισμοί και παράπλευρες απώλειες, τσουνάμι, σαμποτάζ, τρομοκρατική επίθεση. Όχι τυχαία, κλιμάκιο της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) επισκέφτηκε πάλι τις τελευταίες μέρες την Τουρκία σε σχέση με τον υπό ανέγερση πυρηνικό σταθμό στο Ακκουγιού. Πολύ συγκεκριμένα και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάλεσε (ξανά) πρόσφατα την Τουρκία να σταματήσει την κατασκευή αυτού του σταθμού…

Η απειλή αυξάνεται όταν η πυρηνική τεχνολογία βρίσκεται στον έλεγχο καθεστώτων μη δημοκρατικών, χωρίς πρόσβαση των πολιτών στην πληροφόρηση, χωρίς διαφάνεια και τεκμηρίωση των (ενεργειακών) αναγκών στις οποίες γίνεται επίκληση. Μερικά από αυτά τα καθεστώτα είναι, μέσα στην αυθάδεια και την προκλητικότητά τους απέναντι στους δικούς τους πολίτες αλλά και την παγκόσμια κοινωνία, περισσότερο «ειλικρινή» και δεν κρύβουν τους στόχους και τις επιδιώξεις τους…

Η Κυπριακή Αντιπυρηνική Πλατφόρμα, με μέλη οργανώσεις από ολόκληρη την Κύπρο, προσπαθεί να ενημερώσει την κοινή γνώμη τόσο σε σχέση με το Ακκουγιού όσο και άλλους υφιστάμενους (πεπαλαιωμένους) σταθμούς και άλλους υπό δημιουργία σε αρκετές χώρες στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή. Η διεκδίκηση αυτή, όχι άσχετη και με άλλες σε σχέση με το ενιαίο (μη το ξεχνάμε) Κυπριακό οικοσύστημα, θα συνεχιστούν και θα ενταθούν. Σίγουρα δεν αρκεί μια μέρα τον χρόνο για να θυμόμαστε τους κινδύνους.   Έγιναν άλλωστε τρεις τούτες οι μέρες κι ας μην είναι οι ίδιες. Τον Απρίλη του 1986 ήταν το Τσέρνομπιλ με τη γερασμένη του τεχνολογία και χωρίς πληροφόρηση του κοινού… Τον Μάρτη του 2011 ήρθε η Φουκοσίμα να καταρρίψει τον μύθο της ασφαλούς σύγχρονης τεχνολογίας σε μια χώρα όπου η ποιότητα και η ασφάλεια αποτελεί πρωταρχικούς άξονες της ανάπτυξης και όπου οι πολίτες είναι πολύ καλά πληροφορημένοι και προπονημένοι για πυρηνικά και για σεισμούς. Ας μην αφήσουμε να προστεθεί μια ακόμα εμπειρία, αυτή τη φορά πολύ κοντά μας, απέναντι από την Κερύνεια, στο πυρηνικό ημερολόγιο!

 kctsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *