Αθάνατοι οι εξέχοντες Κύπριοι Φώτος Φωτιάδης και Νίκος Μούγιαρης

Εκδήλωση στη μνήμη του φιλάνθρωπου και πατριώτη Νίκου Μούγιαρη πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη (Photo: Hellas Journal).

Του ΓΙΑΝΝΝΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ

Ο Ελληνισμός ζει την ακατανόητη εμμονή ψευδεπίγραφων προοδευτικών, οι οποίοι θεωρούν ύβρη το να αποκαλείται κάποιος πατριώτης, ενώ οι ίδιοι ποτέ δεν αποκαλούν την Ελλάδα πατρίδα, αλλά τόπο, ή στην καλύτερη περίπτωση απλώς χώρα.

  • Προσπαθώντας να κάνω την ταινία «Καζαντζάκης» για τον μεγάλο συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη, βίωσα στην Ελλάδα μας κάθε είδους ανθελληνικότητα πάνω στο πετσί μου και μέσα στο μυαλό μου, όχι όμως και στην ψυχή μου που βρίσκεται γι’ αυτούς σε απλησίαστα βαθιά νερά. Μια ταινία –θέλω να πιστεύω– πατριωτική, με θετικό πρόσημο για την Ελλάδα, αλλά και για την εξέχουσα αυτή προσωπικότητα του Νίκου Καζαντζάκη, που οι ψευδεπίγραφοι προοδευτικοί του καιρού του, αλλά και ακραίοι συντηρητικοί με τον μανδύα της πίστης, από την άλλη μεριά, του επετέθησαν με τον χειρότερο τρόπο.

Ευτυχώς, δεν υπάρχουν μόνο αυτοί οι κατ’ όνομα «Έλληνες». Υπάρχουν και αυτοί που αγαπούν και ανυψώνουν τη μέσα ανώτερη Ελλάδα, που ξέρουν τι σημαίνει να είσαι Έλληνας πατριώτης, που κατανοούν με τις πράξεις τους αυτό που έλεγε ο μεγάλος μας ποιητής της περιφέρειας Κωνσταντίνος Καβάφης «Ελληνικός… δεν έχει η ανθρωπότης ιδιότητα τιμιοτέραν».

Είχα την τύχη στη ζωή μου να συναντήσω πολλούς από αυτούς. Εξέχοντα πρόσωπα αλλά και λαϊκούς ανθρώπους, με μεγάλη αγάπη για την πατρίδα και τον Ελληνισμό, που οι καιροί δεν άλλαξαν την αγάπη τους προς την πατρίδα μας. Οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν απόδημοι Έλληνες ή Έλληνες της περιφέρειας και αρκετοί από αυτούς ξεχωριστές προσωπικότητες από την Κύπρο.

  • Επιτρέψτε μου με αυτό το σημείωμα να μιλήσω για δύο πρόσωπα ξεχωριστά, δύο εκλιπόντες Κύπριους που –ο καθένας με τις πράξεις του και με τη στάση ζωής του– υπερασπίστηκαν «την τιμιοτέραν ιδιότητα, του να είναι κανείς Έλληνας», τον Φώτο Φωτιάδη και τον Νίκο Μούγιαρη.

 Φ. Φώτος: Στοχαστής και πατριώτης

Ένας εξέχων Έλληνας της Κύπρου. Επιχειρηματίας με μεγάλο εύρος. Διανοούμενος, στοχαστής και πάνω από όλα πατριώτης. Τον γνώρισα στην Κύπρο όταν μου έκανε την τιμή να με βραβεύσει το Πολιτιστικό του Ίδρυμα Φώτος Φωτιάδης και είχα επίσης την τιμή να μου επιδώσει αυτό το τιμητικό δίπλωμα ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης.

Από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε με τον Φώτο Φωτιάδη, γίναμε φίλοι και είχα την αίσθηση ότι οι ψυχές μας είχαν στο παρελθόν συνευρεθεί ή συνυπήρξαν ως «αδελφές ψυχές». Το βασικό στοιχείο που εισέπραττα από αυτόν τον άνθρωπο ήταν η θετική ενέργεια και μια βαθιά αγάπη για τα στοιχεία που απαρτίζουν την ελληνικότητά μας, με μια εξαιρετική αίσθηση της πολιτιστικής διαστρωμάτωσης του Ελληνισμού. Αισθανόμουν, επίσης, συγγενικά μαζί του γιατί ως Κύπριος ήταν Ακρίτας του Ελληνισμού, όπως και εγώ, ως Κρητικός, αισθάνομαι Ακρίτας του Ελληνισμού.

  • Σ’ εκείνη την εκδήλωση τού υποσχέθηκα ότι όταν θα τελείωνα την ταινία «Καζαντζάκης», θα του έστελνα ένα DVD για να τη δει.

Έως τότε παρακολουθούσε όλη τη διαδρομή της δημιουργίας της ταινίας, αλλά και τις σκόπιμες και οργανωμένες επιθέσεις που δέχθηκα τόσο εγώ όσο και η ταινία. Του έστειλα το DVD και μου έστειλε την παρακάτω επιστολή, η οποία άγγιξε την ψυχή μου, αλλά κυρίως δείχνει το μέσα μέγεθος του Ανδρός…:

«Πολύ αγαπημένε μου Γιάννη, μέσα στες γιορτές είχα την ευκαιρία να δω και να ξαναδώ την υπέροχη ταινία σου για τον Νίκο Καζαντζάκη, η οποία μου δίνει γαλήνη και με μεταφέρει σε άλλους κόσμους. Ο Θεός να σε ευλογεί, Γιάννη μου, και να σου δίνει δύναμη να δημιουργείς τα υπέροχα έργα σου με τα οποία ομορφαίνεις τη ζωή μας και της δίνεις βάθος και νόημα. Φίλε μου ακριβέ, εσύ, με την παγκόσμιας εμβέλειας ξεχωριστή προσωπικότητά σου, την αξία και το μεγαλειώδες έργο σου, είσαι τόσο ψηλά στη συνείδηση των ορθά σκεπτόμενων ανθρώπων που τους μικρούς κακούς, οι οποίοι ποτέ δεν λείπουν και προσπαθούν να χαμηλώσουν στα μέτρα τους εκείνους που έχουν ανυψώσει ανάστημα πάνω από το κενό κεφάλι τους, πρέπει να τους αγνοείς. Το Φως δεν μπορούν να σβήσουν οι κακοί και ανεγκέφαλοι. Συνέχισε απτόητος την τεράστια προσφορά σου στον πολιτισμό μας και να είσαι βέβαιος ότι έχεις ήδη κερδίσει εξέχουσα θέση στην ιστορία. Πόσο θα ήθελα να ήμουνα αυτή τη στιγμή δίπλα σου να σε αγκαλιάσω και να σου εκφράσω τον θαυμασμό μου. Με όλη μου την αγάπη και την απέραντη εκτίμησή μου, Φώτος».

  • Παραθέτω τούτο το γράμμα, όχι βεβαίως για να καταθέσω τα καλά λόγια που λέει για το έργο και για την ταπεινότητά μου (που ήταν βεβαίως βάλσαμο για τη δοκιμαζόμενη ψυχή μου), αλλά κυρίως γιατί μπορεί να διακρίνει κανείς μέσα από αυτή την επιστολή τη γενναιοδωρία της ψυχής αυτού του ανθρώπου, αλλά συγχρόνως για να του στείλω δημόσια την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου εκεί που πλέον μετοίκησε, στα ενδότερα του χρόνου, στη μακάρια αθανασία που ο καθένας μας νομοτελειακά, απομακρυσμένος από τον τρέχοντα κόσμο, θα ταξιδεύει, αν βεβαίως η ψυχή είναι αγαθή…

Δεν ζει πια, αλλά το φτερούγισμα της ψυχής του συχνά αισθάνομαι να με προστατεύει.

Νίκος Μούγιαρης: Στυλοβάτης του Ελληνισμού

Τον Νίκο Μούγιαρη τον γνώρισα από τον φίλο και σπουδαίο δημοσιογράφο και συγγραφέα Μιχάλη Ιγνατίου. Στην πρώτη γνωριμία μας, είπαμε ένα φευγαλέο «χαίρω πολύ», τίποτα περισσότερο.

  • Μετά από μερικούς μήνες, συναντηθήκαμε τυχαία στο φουαγιέ ενός αθηναϊκού ξενοδοχείου. Μιλήσαμε για την ταινία «Καζαντζάκης» την οποία μόλις είχα ολοκληρώσει και με ρώτησε αν έχω κάτι άλλο στο μυαλό μου για μετά. Του απάντησα: «Ναι, πρόθεσή μου είναι να κάνω ταινία τον Ιωάννη Καποδίστρια». Απνευστί μου είπε: «Να έρθεις να με βρεις, θα σε βοηθήσω να κάνεις την ταινία για τον Καποδίστρια». Ακόμα συγκρατώ το φλεγόμενο βλέμμα του.

Έκτοτε συνευρεθήκαμε αρκετές φορές στη Νέα Υόρκη και ζήσαμε μεγάλες χαρές. Την τελευταία φορά που τον είδα, η αρρώστια τον είχε καταβάλει. Μου ξαναείπε: «Η ταινία “Καποδίστριας” πρέπει να γίνει. Πρέπει». Μέχρι που «έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι μού έστελνε μηνύματα, πάντα ενθαρρυντικά. Τα ‘χω κρατήσει αυτά τα πολύ συγκινητικά του μηνύματα. Παρ’ όλο που είχε αρχίσει ήδη η αλλοίωση των νοητικών λειτουργιών του, η βαθιά του επιθυμία να γίνει η ταινία παρέμεινε εντελώς αναλλοίωτη!

Στο διάστημα αυτό και μέχρι να μετοικήσει και αυτός στα ενδότερα του χρόνου, στη μακάρια αθανασία, έμαθα τα «θαύματα» αυτού του εντελώς ξεχωριστού ανθρώπου. Ήταν ένας φιλάνθρωπος, ο οποίος πρόσφερε, χωρίς να ζητά ανταλλάγματα, απλόχερα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Και κυρίως βοηθούσε αθόρυβα για τα εθνικά θέματα. Ήταν ένας στυλοβάτης του Ελληνισμού και η ψυχή του ήταν μια φλόγα που έκαιγε για την Κύπρο και την Ελλάδα. Ένας εξέχων πατριώτης, δοσμένος χωρίς όρια και συμβιβασμούς στην ελληνική γλώσσα, τον πολιτισμό και το ελληνικό έθνος.

  • Διακατεχόταν από ένα αυθεντικό και βαθύ αίσθημα ευθύνης, στήριζε απλόχερα καθετί που συμπορευόταν με το ωραίο και το αληθινό. Πάσχιζε συνεχώς να δημιουργήσει υποδομές, πυλώνες για το μέλλον, να ενώσει τους Έλληνες, να δρομολογήσει στόχους, να χαραχθεί συγκροτημένη στρατηγική για την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων και για την απελευθέρωση της Κύπρου από τον Τούρκο κατακτητή.

Δυστυχώς, όλο και λιγοστεύουν από τον Ελληνισμό όμοια ανιδιοτελείς πατριώτες, άνθρωποι των μεγάλων οραματισμών.

«Έφυγε» και δεν πρόφτασε να βοηθήσει να γίνει η ταινία. Πιστεύω όμως ακράδαντα πως ό,τι αυτός ως Έλληνας και Κύπριος της διασποράς ξεκίνησε, θα το ολοκληρώσουν καλοί πατριώτες εντός και εκτός Ελλάδος.

Αυτό που προσωπικά θα κάνω είναι να του αφιερώσω την ταινία, όταν με το καλό ολοκληρωθεί, ως μικρό δείγμα σεβασμού και αγάπης γι’ αυτόν τον Μεγάλο Έλληνα, πρότυπο για τους μελλοντικούς καιρούς του Ελληνισμού.

Εν κατακλείδι: Αν ο σπόρος που έριξαν οι μεγάλοι αυτοί άνθρωποι, ο Φώτος Φωτιάδης, ο Νίκος Μούγιαρης και οι όμοιοί τους, δεν ριζώσει στις ψυχές των μελλοντικών Ελλήνων, τότε φοβάμαι πως θα καταποντιστούν η Ελλάδα, η Κύπρος, ο φωτοβόλος Ελληνισμός… και δεν το αξίζουμε.

Οι λευκοφόροι στην ψυχή εννοήτωσαν…

ΠΗΓΗ: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *