Αξιοκρατία, δημοκρατία και δούλεμα: Για τους διορισμούς δεν αρκούν οι γνώσεις, απαιτούνται πρωτίστως και γνωριμίες

Το Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου. Φωτογραφία ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΨΙΛΟΓΕΝΗ*

Για εβδομάδες απασχολούσαν τα επιτελεία των κομμάτων, αλλά επισκιάστηκαν προσωρινά από την καταιγίδα που έπληξε το δικαστικό μας σύστημα.

Εννοώ τα διαβούλια για τους ημικρατικούς και τις ζυμώσεις για την πίτα των ευρωεκλογών. Οι διαβουλεύσεις όμως κάποτε τελειώνουν, οπότε, μετά τις ωδίνες των υποψηφιοτήτων, ήρθε ο τοκετός των αποφάσεων. Που δυστυχώς δεν ήταν εύκολος για τους κομματικούς μαιευτήρες. Εξ ου και οι πληγές από τις πολλές καισαρικές που χρειάστηκαν! Διότι για τους διορισμούς δεν αρκούν οι γνώσεις, απαιτούνται πρωτίστως και γνωριμίες. Μιλάμε βέβαια για τους πατρικίους των κομμάτων. Γιατί οι πληβείοι, ή αν θέλετε το κομματικό προλεταριάτο, περιορίζεται στο τιμητικό δικαίωμα του εκλέγειν, που για τους ιδεολόγους θεωρείται ιδεολογική υποχρέωση.

  • Kάτι, ας πούμε, σαν τη συζυγική πίστη! Τυχόν εύνοια του αρχηγού, μια απροσδιόριστη συγγένεια ή μια ξεχασμένη φιλία είναι προσόντα απαραίτητα τη σήμερον ημέρα! Στον χαμό του κόσμου, σου χρειάζεται μια στρατηγική κουμπαριά. Που λόγω καιρικών συνθηκών, αναζωογονείται ευκολότερα με μια παραδοσιακή ζιβανία, για να θυμόμαστε κάπου – κάπου και τις ρίζες μας. Σε μερικές περιπτώσεις όμως, το πρόβλημα ήταν περίπλοκο.

Διότι, οι ημικρατικοί οργανισμοί είναι σαν μικρές Κυβερνήσεις εθνικής ενότητας, στις οποίες συμμετέχουν όλα τα κόμματα, ενόψει των κρισίμων περιστάσεων που διέρχεται ο τόπος! Δηλαδή, ολίγον συμπολίτευση και ολίγον αντιπολίτευση! Οπότε βεβαίως θα πρέπει να ελέγχονται. Όχι αν δουλεύουν σωστά, που είναι αρμοδιότητα της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, αλλά πόσο μάς δουλεύουν, που είναι ευθύνη των κομμάτων μας. Πάντως οι πιστοί δεν μένουν ποτέ εκτός νυμφώνα. Γιατί ακόμα και αν ο Θεός, αγανακτισμένος, τους κλείνει καμιά φορά την πόρτα, κάποιος θείος στην Κορώνη τούς ανοίγει καμαρόπορτα!

Εξάλλου παραδοσιακά, οι ατυχούντες στις εθνικές εκλογές τακτοποιούνται στις ευρωεκλογές. Αρκεί βεβαίως να έχουν τα απαιτούμενα προσόντα. Κομματική αφοσίωση χωρίς αντιρρήσεις, για τους τακτικούς, και καλές συστάσεις, για τους έκτακτους. Κάτι αντίστοιχο με τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, που χρειάζονταν οι φοιτητές, σε παλαιότερες εποχές.

Χρειάζονται όμως παράλληλα και λεπτοί χειρισμοί. Διότι στην Ευρώπη της Μέσης Ανατολής όπου κατοικούμε, είμαστε όλοι ανεξαιρέτως εξαίρετοι, αλλά και μονίμως αδικημένοι! Κοντολογίς, εκτός από τους πατρικίους των κομμάτων που τακτοποιούνται αυτοδικαίως με κομματικό εισιτήριο, είναι και οι έκτακτοι επιβάτες πάσης εξουσίας, που βολεύονται μονίμως και ατελώς με όλες τις Κυβερνήσεις!

Πολυταξιδεμένοι από κόμμα σε κόμμα, μπορεί να μην έχουν τις αναγκαίες γνώσεις, έχουν όμως τις απαραίτητες γνωριμίες. Εφήμεροι φίλοι των κομμάτων, αλλά πιστοί εραστές της εξουσίας, συχνά εκτοπίζουν ακόμα και τις νόμιμες συζύγους! (Άλλοι με τον κόπον τους τζι’ άλλοι με τον τρόπον τους!) Οπότε, το κριτήριο της αξιοκρατίας προσαρμόζεται ανάλογα, φροντίδι των κομμάτων, που από κύτταρα της δημοκρατίας, μετεξελίσσονται σε όγκο του προβλήματος! Διότι οι υποψήφιοι είναι πολλοί και οι θέσεις λίγες. Γι’ αυτό ρεαλιστικά επιλέγουν από τους λίγους παρά να εκλέξουν από τους πολλούς, σύμφωνα και με το ευαγγέλιο των κομμάτων μας. «Πολλοί μεν κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί!»

  • Οπότε, σεβόμενα την ιερή τους παράδοση, επιλέγουν, πριν από μας για μας, προς διευκόλυνσή μας. Οι πολλοί μένουν δυστυχώς μετεξεταστέοι και κουρεύονται κατά τις προεδρικές οδηγίες και τις προγονικές προδιαγραφές. Διότι το πολίτευμα το δικό μας όχι μόνο δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τους ξένους, αλλά αποτελεί και παράδειγμα προς μίμηση, που θα έλεγε και ο Περικλής.

Έτσι αξιοκρατικά μάς δουλεύει το σύστημα. Εξ ου και η αξιοκρατία είναι μόνιμη στον δημόσιο τομέα, κληρονομική στον ιδιωτικό και δεδομένη στον πολιτικό. Με τον δικαστικό να παραμένει αυτοδικαίως υπεράνω πάσης υποψίας, τόσο δικαστικώς όσο και εξωδίκως! Το πιστοποιούν οι κουρεμένοι των τραπεζών, καθολικώς διαμαρτυρόμενοι. Ωστόσο, κοντά στο ξερό δεν θα πρέπει να καίγεται και το χλωρό. Γιατί υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις. Που ναι μεν επιβεβαιώνουν τον θλιβερό κανόνα, αποτελούν όμως και το προζύμι για ένα καλύτερο αύριο.

  • Πρέσβης ε.τ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *