Bella Ciao

epa08292919 People on the balconies of the Quartieri Spagnoli sing together and display the Italian flag to give themselves courage, as they are on lockdown in Naples, Italy, 13 March 2020. Italy is under lockdown in an attempt to prevent the spread of the pandemic coronavirus. EPA/CIRO FUSCO

Της ΧΡΥΣΤΑΛΛΑΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Είναι μια ερώτηση κλισέ που ρωτάμε πολλές φορές οι δημοσιογράφοι τους συνεντευξιαζόμενους: «Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκλαψες;». Αυτές τις μέρες, η αλήθεια είναι, πως πάρα πολλοί είμαστε ευσυγκίνητοι και δακρύζουμε συχνά.

  • Η τελευταία όμως φορά, ήταν παρακολουθώντας ένα φιλμάκι από μια πόλη της Γερμανίας με το όνομα Βαμβέργη. Οι κάτοικοι ενός οικιστικού συγκροτήματος, όλων των ηλικιών, άλλοι στα παράθυρα, άλλοι στα μπαλκόνια, σε μικρές ταράτσες και στην αυλή, σχηματίζουν μια χορωδία σε άψογο σχηματισμό και τραγουδάνε το Bella Ciao, αφού πρώτα ένας εξ αυτών, μιλώντας στα ιταλικά, στέλνει ένα μήνυμα εμψύχωσης στους Ιταλούς που πιο πολύ από όλους δοκιμάστηκαν τούτες τις μέρες. Και σκέφτομαι, για άλλη μια φορά, το απόφθεγμα του Ντοστογιέφσκι πως «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο».

Δεν είναι το μόνο φιλμάκι όμως. Αυτοσχέδιες χορωδίες ακόμα και σε μορφή τηλε-συναυλίας, τραγουδούν σε όλες τις γλώσσες το Bella Ciao. Το οποίο για άλλη μια φορά γίνεται επίκαιρο. Ξεκινώντας, λέει η ιστορία, από τις αρχές του 20ού αιώνα από γυναίκες που δούλευαν σε φυτείες ρυζιού στη βόρεια Ιταλία. Οι στίχοι τότε του τραγουδιού μιλούσαν για τις δύσκολες συνθήκες εργασίας κάτω από τον καυτό ήλιο και την καταπίεση τους από τον επιστάτη που «μ’ ένα ραβδί στο χέρι παρακολουθεί τους εργάτες, χαραμίζει τη ζωή των γυναικών και δεν πληρώνει τους μισθούς. Η μέρα όμως πλησιάζει, που οι εργάτριες θα απελευθερωθούν».

Έπειτα, στον Β’  Παγκόσμιο Πόλεμο, τραγουδιέται από τους αντάρτες με ίδια μελωδία και διαφοροποιημένους στίχους. Οι διασκευασμένοι στίχοι μιλούσαν για έναν παρτιζάνο που έδινε οδηγίες στους συντρόφους του να τον θάψουν στο βουνό και πάνω στον τάφο του να φυτέψουν ένα όμορφο λουλούδι ενημερώνοντας τους περαστικούς ότι είναι το λουλούδι ενός παρτιζάνου που έχασε τη ζωή του για την ελευθερία. «Το πρωί ξύπνησα και βρήκα τους εισβολείς/ Αντάρτη, πάρε με μαζί σου/ Γιατί νομίζω πως θα πεθάνω/ Κι αν πεθάνω αντάρτη θα πρέπει να με θάψεις/ Θα με θάψεις ψηλά στο βουνό κάτω απ’ τον ίσκιο ενός όμορφου λουλουδιού/ Και οι διαβάτες θα λένε: Τι όμορφο λουλούδι!/ Είναι το λουλούδι του αντάρτη που πέθανε για τη λευτεριά».

Τα τελευταία χρόνια, το τραγούδι ήρθε ξανά στην επιφάνεια μέσα από τη δημοφιλή ισπανική σειρά «La Casa de Papel», φτάνοντας στο σημείο να τραγουδιέται ακόμα και σε κλαμπ. Και τώρα γίνεται ξανά -κάτω από τραγικές συνθήκες- σύμβολο αγώνα που ενώνει όλες τις χώρες σε ένα κοινό αγώνα. Να νικήσουμε τον ιό.

ΠΗΓΗ: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

chrystalla@phileleftheros.com

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *