Μπροστά στις παλιές και καινούργιες φωνές της διχοτόμησης, μόνη ελπίδα απομένει η αποτίναξη της κατοχής

Οι σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας μπροστά στην παρέλαση για την ανεξαρτησία. Φωτογραφία ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, PIO

Του ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Οι άνθρωποι κάθε χώρας δεν είναι οι ίδιοι. Ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές τάξεις.

Μπορεί να έχουν χαρακτηριστικά, ιδεολογίες και καταβολές που τους διαφοροποιούν μεταξύ τους, αλλά συνάμα έχουν και στοιχεία που τους ενώνουν και τα οποία τούς επιβάλλουν την αναγκαιότητα της συνύπαρξης. Για εξήντα και πλέον χρόνια, ο λαός της Κύπρου υποφέρει εξαιτίας ξένων παραγόντων και συμφερόντων, αλλά και κάποιων ντόπιων, μεγεθύνοντας μέσα από εγκλήματα την απόσταση ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

Όλες αυτές τις δεκαετίες, πρωταγωνιστές ήταν και παραμένουν η ισχύς των όπλων και τα ξένα κέντρα με τους –κατά διαστήματα– εκπροσώπους τους στο νησί. Γι’ αυτό, η μόνη προοπτική για απελευθέρωση των κατεχομένων και για ειρηνική συμβίωση των πολιτών είναι οι ίδιοι οι πονεμένοι και προδομένοι άνθρωποι αυτού του τόπου. Μπροστά στις παλιές και καινούργιες φωνές του διαχωρισμού και της διχοτόμησης, φαίνεται ότι η επιλογή που απομένει στον κόσμο είναι η κινητοποίηση και ο ξεσηκωμός και στις δύο κοινότητες για την αποτίναξη της κατοχής.

Ας αναρωτηθούμε πόσοι Κύπριοι έχασαν με τον πιο βάρβαρο τρόπο αγαπημένα τους πρόσωπα και από τότε η ζωή τους είναι χωρίς πραγματική χαρά; Πόσοι πλήρωσαν ακριβά την προδοσία από «δικούς» μας και ξένους; Πόσοι ξεριζώθηκαν και έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, σε ελεύθερες και κατεχόμενες περιοχές; Πόσοι αδημονούν για 44 και πλέον χρόνια να γυρίσουν στα σπίτια τους και να ταφούν στα χώματά τους; Πόσοι λαχταρούν να αποτινάξουν τη συνήθεια της υποταγής που τους επέβαλε ο κατακτητής;

Πόσοι διαφωνούν με τη συνομοσπονδία, τα δύο κράτη και με κάθε μορφή διευθέτησης που όχι μόνο δεν θα επανενώνει την πατρίδα, αλλά θα νομιμοποιεί την παρανομία και τους κλέφτες; Πόσοι και στις δύο κοινότητες θέλουν να είναι ελεύθεροι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχοντας ακριβώς τα ίδια δικαιώματα που έχουν όλοι οι υπόλοιποι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Πόσοι υποστηρίζουν την εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε όλη την επικράτεια της Κύπρου; Πόσοι, μετά από τόσα χρόνια αποτυχημένων διαπραγματεύσεων, έφτασαν στο σημείο να μη βλέπουν καμία δυνατότητα για λύση που να οδηγεί σ’ ένα λειτουργικό κράτος δικαίου, χωρίς εγγυητές και προστάτες;

Όλοι λοιπόν αυτοί οι πολίτες συνθέτουν μια μοναδική δυναμική, μια μοναδική εμπειρία και ελπίδα για λύτρωση της Κύπρου, φτάνει όμως να το καταλάβουν, να το συνειδητοποιήσουν και να πάρουν επιτέλους τη ζωή και την πατρίδα τους στα δικά τους χέρια.

panicospan@hotmail.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *