Χριστουγεννιάτικο δώρο με επ’ αόριστον αναβολή… Τo Δημοτικό Συμβούλιο δεν θα ’πρεπε να «παγώσει» και μάλιστα με άγνωστη ημερομηνία λήξης την απόφασή του για αμφίδρομη διακίνηση μόνο λεωφορείων!

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Λευκωσίας βρέθηκε τις τελευταίες δέκα μέρες (κάπως αργά) μπροστά σε ένα ασφυκτικό δίλημμα, χωρίς άμεση ευθύνη του Δήμου. Τι θα γίνει στη λεωφόρο Μακαρίου και ειδικότερα στο τμήμα της που βρίσκεται στο τελικό στάδιο της ανακατασκευής του. Θα εφαρμοστεί η σχετική απόφαση που λήφθηκε, όπως ήταν λογικό, πριν την έναρξη του έργου; Kάθε έργο γίνεται για να εξυπηρετήσει ένα (συμφωνημένο) σκοπό και ο σχεδιασμός και υλοποίησή του  αυτόν καλούνται να υπηρετήσουν. Η απόφαση προνοούσε για αμφίδρομη κίνηση αποκλειστικά λεωφορείων καθώς και αδειούχων κατοίκων, εργαζομένων και οχημάτων τροφοδοσίας. Αυτό σίγουρα χρειάζεται ένα σύστημα επιτήρησης. Τι γίνεται όταν «ξαφνικά» διαπιστώνεται πως μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να εφαρμοστεί; Να ψηφίσουμε για αναβολή μέχρις ότου η εφαρμογή της είναι δυνατή; Για λίγους μόνο μήνες… Έξι, εφτά, εννιά ίσως ένα χρόνο και κάτι; Ουδόλως εποικοδομητική αυτή η ασάφεια που, ατυχώς, παρέμεινε μέχρι τέλους…

Οι πολίτες περιμένουν την ολοκλήρωση του έργου που, με τις προσπάθειες του Δήμου, φαίνεται να τελειώνει στην ώρα του, χάρη και στις 850.000 ευρώ που δόθηκαν για τη διασφάλιση τήρησης συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος. Μακάρι να μην βρούμε μετά ατέλειες, όπως συνέβηκε σε άλλα έργα που πριμοδοτήθηκαν για καλό σκοπό. Τελικά, όμως, το έργο δεν θα είναι ολοκληρωμένο…  Γιατί, άραγε; Λείπει, άραγε, ο εξοπλισμός; Όχι! Λείπει το θεσμικό πλαίσιο! Γιατί; Πόσο θα χρειαστεί ακόμα; Ποιος το εγγυάται;

Mια βδομάδα πριν χάθηκε μια καλή ευκαιρία! Η Υπηρεσία είχε εισηγηθεί πλήρη πεζοδρομοποίηση του συγκεκριμένου τμήματος για τη διευρυμένη περίοδο των γιορτών (8 Δεκεμβρίου – 15 Ιανουαρίου). Θεωρούμε πως αυτό θα έδινε την ευκαιρία στους δημότες να γνωρίσουν το έργο και να ευχαριστηθούν μια διαφορετική χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Έτσι θα μπορούσαν να ζωντανέψουν, μετά την πολύμηνη νάρκη τους, ο δρόμος και τα καταστήματα. Ο χώρος θα έμοιαζε με ένα υπαίθριο «mall», καλύτερο και πιο υγιεινό από εκείνα που φτιάχτηκαν δορυφορικά της πρωτεύουσας. Ταυτόχρονα θα δινόταν περιθώριο για ενημέρωση των δημοτών για τη νέα λειτουργία του δρόμου. Ατυχώς το Δημοτικό Συμβούλιο δεν υιοθέτησε αυτή την ενδιαφέρουσα εισήγηση…

Έτσι φτάσαμε στον «δεύτερο γύρο» όπου το Συμβούλιο κλήθηκε να αποφασίσει για μια αβέβαιης διάρκειας αναβολή επιτρέποντας, μεταβατικά, τη μονόδρομη κίνηση λεωφορείων αλλά και ιδιωτικών οχημάτων γενικώς! Σας θυμίζει κάτι αυτό; Ποιος μας προστατεύει από επανάληψη της εκπληκτικής εμπειρίας με τις κάμερες; Γιατί φτάσαμε την υστάτη να διαπιστώσουμε την αδυναμία μας; To αρμόδιο υπουργείο θα έπρεπε να είχε καταθέσει πρόταση για αναθεώρηση της νομοθεσίας ήδη από την άνοιξη για να προλάβει την επιχορηγημένη ημερομηνία παράδοσης του έργου. Μόλις πρόσφατα αναθεωρήθηκε η νομοθεσία αλλά δεν προβλέφθηκε η κάλυψη κι αυτής της ανάγκης… Σε ένα φυσιολογικό κράτος θα έβγαινε ένας αρμόδιος να απολογηθεί για την αμέλεια και να δηλώσει δέσμευση (δεν είναι ο όρος που φταίει…) για υποβολή πρότασης νόμου εντός διμήνου – δεν χρειάζεται τόσο αλλά είναι κι οι γιορτές! Γνωρίζουμε πως ο Δήμος κατέβαλε πολλές και έντονες προσπάθειες που όμως δεν ήταν αποτελεσματικές, ως εκ του αποτελέσματος. Είναι άδικο, τώρα, να φορτωθεί ευθύνες που δεν είναι δικές του… Kαι τι θα γίνει αν βρεθούμε σε έξι μήνες μπροστά στο ίδιο δίλημμα;

Σε όλη αυτή τη διαδικασία, που ας αποτελέσει τουλάχιστον μάθημα, υπάρχουν κάποια ερωτηματικά που χρήζουν τεκμηριωμένης απάντησης. Μήπως φταίει η αποσπασματική υλοποίηση έργων που εντάσσονται μεν σε ένα συνολικό σχεδιασμό (για τη βιώσιμη κινητικότητα) αλλά, όπως φαίνεται, δεν λαμβάνουν πάντα υπόψη ορισμένους αναγκαίους συσχετισμούς; Μήπως φταίει το παράδοξο που υπάρχει όταν ένα έργο σε τμήμα του δρόμου (το συγκεκριμένο) να αποτελεί ευθύνη του Δήμου και το επόμενο ευθύνη του Τμήματος Δημοσίων Έργων; Μήπως το ήδη αμφισβητημένο σχέδιο για μείωση των τεσσάρων λωρίδων της Στασίνου σε δυο (ή, τρεις, σαν ημίμετρο σε απάντηση προβληματισμού που κατατέθηκε) αναμένεται να οδηγήσει σε ασφυξία που αναζητά ζωτικό χώρο για εκτόνωση; Λήφθηκε υπόψη η πιθανότητα (και δυνατότητα) πεζοδρομοποίησης της οδού Ρηγαίνης (και Κωνσταντίνου Παλαιολόγου); Μήπως υπάρχει κίνδυνος να περάσουν πολύ περισσότεροι μήνες και η νέα συνήθεια να διευκολύνει τη μονιμοποίηση της προσωρινότητας; Eίναι σημαντικό που ο Δήμαρχος ήταν απόλυτα σαφής διευκρινίζοντας πως η αρχική απόφαση δεν θα αλλάξει. Άλλωστε δεν μπορεί να αλλάξει! Αυτό καθορίζει και η ίδια η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση (Tαμείο Συνοχής – Διαρθρωτικά Ταμεία στο πλαίσιο της βιώσιμης κινητικότητας).

To Δημοτικό Συμβούλιο θα έπρεπε για λόγους αξιοπιστίας να μην «παγώσει» την εφαρμογή της δικής του απόφασης για αμφίδρομη διακίνηση λεωφορείων και μάλιστα με άγνωστη ημερομηνία λήξης. Το χειρότερο είναι πως στην ορατή περίπτωση απόρριψης της ιδέας της αναβολής από τον Φορέα Κυκλοφοριακών Μελετών, ο Δήμος θα βρεθεί ακόμα περισσότερο εκτεθειμένος  – και πάλι άδικα! Ελπίζουμε, όταν με το καλό έρθει η ώρα, να πρόκειται για μικρά λεωφορεία κι όχι τα νεοαποκτηθέντα τεράστια που δεν μπορούν ούτε να στρίψουν σε πολλούς κόμβους – ρωτήστε τους οδηγούς!

 

Υ.Γ.: Μετά τον κορωνοϊό οι Κινέζοι έστησαν μέσα σε οκτώ μέρες ένα ολόκληρο νοσοκομείο. Μπορεί κι αυτοί να πλήρωσαν κάτι παραπάνω στον εργολάβο. Σκεφτήκατε, εκεί που τα κατάφεραν, να διαπίστωναν πως δεν είχαν προνοήσει για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος;

 

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.