Χρονικό μιας προαναγγελθείσας εισβολής… Δεν υπάρχουν καλές και κακές εισβολές ούτε μπορούν να δικαιολογηθούν από οποιαδήποτε προηγούμενη

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Θα εισβάλει στην Ουκρανία η Ρωσία; Το μάδημα της μαργαρίτας κράτησε για αρκετές μέρες. Κι είχαν μαδήσει κιόλας πολλές μαργαρίτες… Kάποιοι στοιχημάτιζαν, ποντάροντας ακόμα και για τη συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης του εγχειρήματος. Το θέμα δεν ήταν ποιος θα έχανε το όποιο επιφανειακό στοίχημα αλλά το πόσο πολλοί απλοί άνθρωποι θα πλήρωναν το τίμημα. Τώρα είναι ξανά οι απρόσμενες μετακινήσεις κι ο εκτοπισμός για το άγνωστο. Και τα θύματα. Και τα καταστρεμμένα υλικά και πολιτιστικά αγαθά. Είναι νωπές οι μνήμες του αιματηρού δεκάμηνου 2014-2015 με τα θύματα εκείνου του πολέμου (δεκατέσσερεις χιλιάδες) και τους εκτοπισμένους (ενάμισυ εκατομμύριο). Ύστερα ήρθε η συμφωνία του Μίνσκ που θεωρήθηκε πως θα έλυνε ένα πρόβλημα που ήταν πολλοί όσοι δεν ήθελαν να λυθεί. Η διατύπωση άφηνε να νοηθεί πως επρόκειτο για σύγκρουση Ουκρανίας και αυτονομιστών δηλαδη περίπου ένα εσωτερικό «δικοινοτικό» πρόβλημα με μια γενικόλογη αναφορά στην ανάγκη αποχώρησης όλων των ξένων δυνάμεων και μισθοφόρων. Τα δυο εμπόλεμα τότε (και ξανά τώρα) μέρη είχαν την άνεση να ερμηνεύσουν τη συμφωνία όπως τους βόλευε και να αλληλοκατηγορούνται για τη μη τήρησή της..

Το τελευταίο πέταλο της τελευταίας μαργαρίτας βγήκε στις 5 το πρωϊ της Πέμπτης με το έκτακτο διάγγελμα του Ρώσου Προέδρου που υπογράμμισε πως σκοπός της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» δεν είναι η κατοχή του ουκρανικού εδάφους αλλά η προστασία του λαού της ανατολικής Ουκρανίας (αλλά «καλού-κακού» η επίθεση ήταν σε ολόκληρη την Ουκρανία!). Όπως τότε όταν η Τουρκία με εκείνη την «ειρηνευτική επιχείρηση» στόχευε να επαναφέρει τη συνταγματική τάξη στην Κύπρο. Της άρεσε όμως ο τόπος και το …κλίμα κι έτσι πέρασαν σαρανταοκτώ χρόνια. Να ΄ναι άραγε γιαυτό που ο σουλτάνος συμβούλευσε τηλεφωνικά τον Ρώσο Πρόεδρο να μη προχωρήσει στρατιωτικά και να επανέλθει στη διπλωματία; Ο τελευταίος πάντως υπενθύμισε πως η Ρωσία παραμένει ισχυρή πυρηνική δύναμη υπογραμμίζοντας πως, σε περίπτωση που η χώρα του αισθανθεί απειλή από τη Δύση, οι συνέπειες θα είναι πρωτόγνωρες…

Στις τοποθετήσεις του Κρεμλίνου παραμένει αμελώς κρυμμένη η άποψη πως «όλα αυτά τα μέρη ήταν δικά μας και τα θέλουμε πάλι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο», παραπέμποντας στο γειτονικό νεοοθωμανικό ανάλογο. Στο προηγούμενο βήμα της, η Ρωσία δεν προχώρησε σε προσάρτηση αλλά αναγνώριση της «ανεξαρτησίας» ελεγχόμενων από την ίδια περιοχών της Ουκρανίας. Βλέποντας και κάνοντας, μπορεί αργότερα να αυτοδιατεθούν προς Ρωσία. Ούτε, όμως, της Δύσης οι προθέσεις κρύβονται… «Τώρα που η Ρωσία έχασε όσα έχασε να φέρουμε το ίδιο το ΝΑΤΟ στην πόρτα τους». Άλλωστε μόνο η Ρωσία δεν μπήκε στο ΝΑΤΟ!

Υπάρχει οτιδήποτε που μπορεί να δικαιολογήσει την εισβολή στην Ουκρανία; Υπάρχει οτιδήποτε που θα δικαιολογούσε την ένταξη της Ουκρανίας (και άλλων χωρών) στο ΝΑΤΟ; Η αρνητική απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ανεξάρτητη από την αρνητική απάντηση στο δεύτερο. Οι αντιμαχόμενες πλευρές βολεύονται χρησιμοποιώντας το ένα ερώτημα για να απαντήσουν στο άλλο… Έτσι είναι που φτάσαμε στη νέα παρανοϊκή (όπως και προηγούμενες) πολεμική σύρραξη με ανυπολόγιστες συνέπειες. Δεν υπάρχουν καλές και κακές εισβολές ούτε μπορούν να δικαιολογηθούν από οποιαδήποτε προηγούμενη.

Η Ευρώπη, αμήχανη κι ανήσυχη, σπεύδει να επιβάλει νέες κυρώσεις στη Ρωσία, οικονομικές κι εμπορικές χωρίς να παραγνωρίζει τις ενεργειακές και τις επενδυτικές εξαρτήσεις της. Οι ΗΠΑ, ξέγνοιστες για έξι μήνες τώρα από τις σκοτούρες του Αφγανιστάν (το χάος είναι πια υπόθεση των Αφγανών!) μιλούν κι αυτές για ανάλογες κυρώσεις…  Όμως η οργή της Δύσης είναι και πάλι επιλεκτική κι εκφραστική μιας απαράδεκτης ασυνέπειας. Το μυαλό δεν πάει μόνο στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο αλλά ευλόγως ξεκινά από αυτή. Όλα τα είχε η από το 1974 συνεχιζόμενη κατοχή της μισής Κύπρου από τους «ειρηνοποιούς του Αττίλα», με τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες και τους μεθοδευμένα μετακινούμενους Τουρκοκύπριους για ολοκλήρωση του εθνικού ξεκαθαρίσματος. Μεταφορά εποίκων και βίαιη αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα κι ύστερα ανακήρυξη «ανεξαρτησίας». Ποιο θα είναι το επόμενο ατιμώρητο βήμα; Τα δυο κράτη ή…. Εδώ η Ευρώπη παρακολουθεί με ένα φλύαρο και κενό περιεχομένου μουρμουρητό. Η Ευρώπη «δεν πρόλαβε» να αποφασίσει για στοιχειώδεις κυρώσεις (όπως με την προσάρτηση της Κριμαίας). Θέλουν να πουλήσουν προϊόντα, τεχνολογία, στρατιωτικό εξοπλισμό και να καλοπιάσουν την Άγκυρα και να την αποτρέψουν από το εκβιαστικό συνοικέσιο με τη Μόσχα. Μέσα στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής θωπείας προς την Άγκυρας, τής επέτρεψαν να εισβάλει στην Συρία, το Ιράκ, να επέμβει (πάντα σαν «ειρηνοποιός») στη Λιβύη και ταυτόχρονα να απειλεί στο Αιγαίο και τα νησιά του. Πάντως ο ηγέτης της Καταλωνίας τιμωρήθηκε αυστηρά, με ευρωπαϊκή στήριξη, για τη συμμετοχή του στην προσπάθεια αυτονόμησής της, κάτι που δεν συνέβηκε με τους Τουρκοκύπριους τοποτηρητές της Άγκυρας, από τον Ντενκτάς μέχρι τον Τατάρ που δεν αρκείται σε μια ζώνη (άλλως πολιτείες, άλλως κρατίδια) αλλά επιμένει (προς το παρόν) στα δυο κράτη. Ούτε ξεχνούμε την περίπτωση του Κοσσόβου που δημιουργήθηκε με πλήρη υποστήριξη από τη Δύση (ευρωπαϊκές εξαιρέσεις η Ισπανία, η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Ελλάδα και η Κύπρος). Και τούτη η αποσχιστική ενέργεια όχι μόνο επιβραβεύτηκε αλλά το υπόλοιπο της απόσχισης (Σερβία) υφίσταται ένα συνεχή εκβιασμό για αποδοχή των τετελεσμένων (με εδαφικές αναπροσαρμογές κι εκεί!) αν θέλει να προσεγγίσει την Ευρώπη…

Η υπόθεση της ειρήνης γίνεται τελικά όλο και δυσκολότερη. Δεν πρόκειται μόνο για μια απαισιόδοξη (πλην ρεαλιστική) διατύπωση.  Είναι χρήσιμη γιατί μάς θυμίζει τις ευθύνες μας εκτός κι αν, τώρα πια, είναι βολικό ξανά να τις αποποιηθούμε… Δεν αποτελεί μια παρακινδυνευμένη πρόβλεψη πως στις τρεις μέρες μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος, τίποτε δεν θα΄ναι πια το ίδιο…

Υ.Γ.: Ο τίτλος δανείζεται κάτι από το «Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου» του Γκαμπιέλ Γκαρσία Μαρκές. Η εισβολή φέρνει πολλούς θανάτους…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.