Δεκάδες μικροί Αϊλάντ…

Ο μικρός Αϊλάντ Κουρντ πνίγηκε αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Φωτογραφία Αρχείου

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Στις 2 του Σεπτέμβρη του 2015 νομίσαμε ξαφνικά πως γίναμε άνθρωποι… Πέρα από σύνορα, αντιπαλότητες, δογματισμούς, πέρα από καλούς, κακούς και άσχημους… Ήταν εκεί η εικόνα – μια γαλήνια τραγικότητα.

O μικρός Αϊλάντ Κουρντί 3 χρονών κι ο αδελφός του Γκαλίπ 5 χρονών πνίγηκαν στα ανοιχτά της Κω. Το κύμα τούς ταξίδεψε μέχρι τα παράλια της Αλικαρνασσού. Δεν ήταν ατύχημα σε οικογενειακή εκδρομή. Ούτε διέλαθαν της προσοχής των γονιών τους δοκιμάζοντας ζωηρά μακροβούτια. Η μάνα τους χάθηκε κι αυτή…

Η ταλαιπωρημένη βάρκα της ακριβοπληρωμένης (υποτιθέμενης) σωτηρίας τους δεν ήταν δυνατόν να την εξασφαλίσει. Τι περίμεναν, με 2050 δολάρια κατά προσφυγική κεφαλή να είχαν και ασφαλές ταξίδι; Δύο άλλα παιδιά, o Ζάινμπ Αχμέτ Χαντί 11 χρονών κι ο μικρός αδελφός του Χαϊντέρ 9 χρονών χάθηκαν κι αυτά την ίδια μέρα. Η δικιά τους βάρκα ήταν της ίδιας παρτίδας – ίδιο και το κόμιστρο κι η αδικαίωτη προσδοκία της επιβίωσης.

Ο Αϊλάντ έγινε περισσότερο γνωστός. Τριών χρονών μωρό, δεν μπορεί να σ’ αφήσει ασυγκίνητο. Κι ήταν, πέραν πάσης αμφιβολίας, αθώος. Από πέντε χρονών και πάνω μπορεί και να υπάρχει κάποια ενοχή… Κι οι δικοί του, οι γείτονες, οι χωριανοί, οι την ίδια θρησκεία έχοντες και την ίδια καταγωγή «έκαναν κι αυτοί πολλά». Για τα μεγαλύτερα παιδιά, τους έφηβους, τους γονιούς και τους παππούδες, δεν χρειάζεται θρήνος, αυτοί συνθέτουν τις στατιστικές των παράπλευρων απωλειών – χρόνια τώρα…

Όταν σου στερούν την ταυτότητα όσο είσαι ζωντανός, μπορεί να θεωρείται προνόμιο να την αποκτάς όταν τραγικά και βάναυσα χαθείς. Ο Αϊλάντ τα κατάφερε κι ας τον ξεχάσαμε από τότε… Πόσες έγνοιες μπορούμε να αντέξουμε. Είναι τόσα τα καθημερινά μας – κάποια δυσβάστακτα στην κλίμακα και το μέτρο τού καθενός μας. Μπορεί οι επόμενες γενιές να τον αναφέρουν περιστασιακά, μπορεί κι οι μαθητές στα δημοτικά να τον ζωγραφίζουν με το κόκκινο μπλουζάκι – όχι δεν ήταν από αίμα, αυτός έφυγε με όλο του το αίμα, το όνομά του, την καταγωγή του, το όνομα του χωριού του Κομπάνι…

  • Τρία χρόνια μετά κάποιοι άλλοι συνομήλικοι και πολλοί μεγαλύτεροι, ίσως και συνεπιβάτες των χαμένων παιδιών που από τύχη να είχαν σωθεί σε εκείνο το ναυάγιο, δεν είχαν το ίδιο προνόμιο της ταυτότητας. Όπως και δεκάδες χιλιάδες στο μεσοδιάστημα.

Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, τριάντα τρεις άνθρωποι, στοιβαγμένοι στις καρότσες ενός βαν στην Καβάλα και ενός φορτηγού ανάμεσα Αϊδίνι και Σμύρνη έχασαν τη ζωή τους σε «δυστυχήματα» ή μάλλον σε δολοφονική πορεία των οχημάτων που τους μετέφεραν ένα βήμα παραπέρα. Να έτρεχαν, άραγε, τα τρελά φορτηγά για να αποφύγουν τον ορατό ή τον πιθανό κίνδυνο από τις συνέπειες του νόμου; Είχαν, άραγε, ασφάλεια; Eίχαν περάσει τεχνικό έλεγχο;

Κι οι επιβάτες δεν ζήτησαν να δουν τα χαρτιά τους. Σίγουρα ήταν εντελώς ακατάλληλα για το στοίβαγμα ανθρώπων… Κι αν περνούσαν από την Καβάλα προς τον ευρωπαϊκό βορρά ή από τη Σμύρνη στη Σάμο και αντίστοιχα παρακάτω, θα έβρισκαν τα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας και άλλων ευρωπαϊκών μα και βαλκανικών χωρών. Η Ευρώπη πληρώνει την Τουρκία για τους πρόσφυγες, ζωντανούς και νεκρούς. Eκείνοι ακριβοπληρώνουν τους διακινητές-δολοφόνους το κόμιστρο της στατιστικά παρακινδυνευμένης ελπίδας…

Στην Καβάλα και τη Σμύρνη οι ιατροδικαστές ξεκίνησαν τις εξετάσεις DNA. Mε ποιων συγγενών των άγνωστων θυμάτων θα συγκρίνουν τα αποτελέσματα; Ούτε η καταγωγή τoυς δεν είναι γνωστή. Θα μπουν κι αυτά σε κάποια τράπεζα δεδομένων για μεταγενέστερη διερεύνηση. Οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ και άλλων διεθνών οργανώσεων εκφράζουν τη θλίψη τους  – αυτό δεν είναι δύσκολο… Αν δεν την εκφράσουν, θα παρεξηγηθούν.

  • Για τα μωρά, τους έφηβους και τους άλλους που χάθηκαν πριν από μια εβδομάδα, δεν θα μάθουμε το όνομα, την ηλικία, την προέλευση… Πώς θα μπορέσουμε να τους ζωγραφίσουμε σε θεωρητικά μαθήματα για την ειρήνη;

Tελικά θα μείνουμε με τη φωτογραφία του Αϊλάντ, ζωγραφίζοντάς τον με εκείνο το ζωηρό κόκκινο μπλουζάκι του…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *