Δεν αρκεί η έκκληση για επιστροφή στο τραπέζι, υποβάλετε προτάσεις

FILE PHOTO. Ο ηγέτης των τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί στο Κραν Μοντάνα. ΚΥΠΕ/ Κάτια Χριστοδούλου

Του Σενέρ Λεβέντ

Συνηθίσαμε τόσο πολύ τις διαπραγματεύσεις. που δεν μπορούμε να ησυχάσουμε όταν διακοπούν. Χάνουμε την ησυχία μας. Είναι αλήθεια πως και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μουρμουρίζουμε λέγοντας «συνομιλούν συνεχώς και τι κάνουν; Γιατί δεν βγαίνει αποτέλεσμα;» Αλλά, να που είχε δίκαιο εκείνος ο αξιωματούχος του ΟΗΕ. Τι είχε πει; «Show must go on…» Πρέπει να συνεχιστεί το έργο. Δεν πρέπει να πέσει η αυλαία. 

Δεν υπάρχει πρόβλημα, έστω και αν δεν επιτευχθεί αποτέλεσμα.

Όπως υπάρχουν κάποιοι που είναι πολύ ικανοποιημένοι από το πέσιμο της αυλαίας, υπάρχουν και κάποιοι που ανησυχούν πολύ. Εκείνοι που ανησυχούν προβαίνουν συνεχώς σε εκκλήσεις για να στηθεί ξανά το τραπέζι των συνομιλιών.

«Καθίστε και συνομιλήστε», λένε στους ηγέτες. Συναντιόνται τα τουρκικά και ελληνικά πολίτικά κόμματα, συστήνουν μάλιστα και κοινές επιτροπές, και εκδίδουν ανακοινωθέντα για επανέναρξη των συνομιλιών στη βάση της ομοσπονδίας. Ειδικά η έκκληση που απηύθυνε ο Μουσταφά Ακιντζί στον Αναστασιάδη για άνευ όρων συζήτηση του Πλαισίου Γκουτέρες βρήκε έδαφος και στις δύο πλευρές. Σημαντική μερίδα των πολιτικών μας κομμάτων εκφράζουν στήριξη σε αυτήν. Όμως, υπάρχει μια σημαντική έλλειψη σε αυτές τις προσπάθειες. Δεν υποβάλλουν καμία απολύτως πρόταση εκείνοι που προβαίνουν σε έκκληση για επανέναρξη των συνομιλιών. Απλώς μιλάνε για «ένα διζωνικό, δικοινοτικό ομόσπονδο σύστημα».

Ποιες είναι οι απόψεις τους για τα σημαντικά θέματα διαφωνίας που βρίσκονται στο τραπέζι; Δεν ξέρουμε. Διότι δεν τις αποκαλύπτουν. Εγγυήσεις. Στρατεύματα. Χάρτης. Περιουσιακό. Και τέσσερις ελευθερίες. Και ο πληθυσμός από την Τουρκία στις κατεχόμενες περιοχές. Είμαι πολύ περίεργος, για παράδειγμα, για τις θέσεις του ΑΚΕΛ πάνω σε αυτά τα θέματα. Είμαι περίεργος και για τις απόψεις των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων στον βορρά που υποστηρίζουν την ομοσπονδία. Δεν μπορούν να μας τις αποκαλύψουν; Ή μήπως υπάρχει κάποιο πρόβλημα να γίνουν γνωστές αυτές οι θέσεις; Αν θέλουν να συμβάλουν σοβαρά στη λύση, μήπως δεν πρέπει να αποκαλύψουν στην κοινή γνώμη τις απόψεις τους στα θέματα διαφωνίας; Για παράδειγμα, όσοι κατηγορούν τον Αναστασιάδη ότι δεν προσέρχεται στο τραπέζι, μπορούν να πουν το εξής: «Κάνεις λάθος που απορρίπτεις τις εγγυήσεις, πρέπει να τις αποδεχτούμε». Όσοι κατηγορούν τον Αναστασιάδη, υποχρεούνται τουλάχιστον να δηλώσουν ότι αποδέχονται αυτά που ο ίδιος δεν αποδέχεται.

Το ίδιο ισχύει και για όσους κατηγορούν τον Ακιντζί. Και εκείνοι να δηλώσουν αν αποδέχονται αυτά που ο Ακινζί απορρίπτει στο τραπέζι.

Τις προάλλες με ρώτησε το εξής ένας Ολλανδός δημοσιογράφος που μου πήρε συνέντευξη: «Η ελληνοκυπριακή κοινότητα ανησυχεί ότι σε περίπτωση ομοσπονδιακής λύσης θα γίνεται και ένας από την Τουρκία στο μέλλον Πρόεδρος της Κύπρου. Τι λέτε;» Η ελληνοκυπριακή κοινότητα έχει δίκαιο να ανησυχεί γι’ αυτό. Μήπως δεν έγινε αποδεχτό στο τραπέζι ότι 120 χιλιάδες άτομα από την Τουρκία θα γίνουν πολίτες του ομοσπονδιακού κράτους;

Τότε; Φυσικά και θα κατέχουν και εκείνοι τα δικαιώματα που θα κατέχουν όλοι οι πολίτες της ομοσπονδίας. Μήπως είναι δυνατόν να περιοριστεί αυτό το δικαίωμα κάτω από τη στέγη της ΕΕ; Δηλαδή μπορεί να συμπεριληφθεί ένα άρθρο στο Σύνταγμα του ομοσπονδιακού κράτους που να λέει ότι «μόνο όσοι γεννήθηκαν από γονείς Κύπριους θα έχουν το δικαίωμα να εκλέγονται Πρόεδροι»; Δεν μπορεί! Δεν το επιτρέπουν αυτό οι αρχές της ΕΕ. Αυτό θεωρείται αποξένωση και ρατσισμός! Υπάρχει και το εξής: Η ελληνοκυπριακή κοινότητα δεν ανησυχεί μόνο για την προεδρία της Δημοκρατίας. Υπάρχει και το ζήτημα του πληθυσμού.

Σε κάθε οικογένεια υπάρχουν τουλάχιστον πέντε παιδιά. Πέντε παιδιά σε σύγκριση με το πολύ δύο παιδιά που κάνουν τώρα οι Κύπριοι. Υπολογίστε πόσοι θα γίνουν οι 120 χιλιάδες που έγιναν δεχτοί τώρα ως πολίτες της ομοσπονδίας. Στο μέλλον θα είναι πρώτοι στον πληθυσμό στην ομοσπονδιακή Κύπρο εκείνοι που τώρα είναι πολλαπλάσιοι του πληθυσμού των Τουρκοκυπρίων και βρίσκονται στην πρώτη θέση!

Ακόμα περιμένω προτάσεις από εκείνους που προβαίνουν σε έκκληση για επιστροφή στο τραπέζι. Δεν αρκεί να λέγεται «δικοινοτική, διζωνική, ομοσπονδιακή Κύπρος». Βάλτε της περιεχόμενο. Πέστε ξεκάθαρα τι θέλετε και τι δεν θέλετε. Να καταλάβουμε αν είστε ειλικρινείς ή όχι. Αυτό το νησί είναι γεμάτο με άτομα που εμφανίζονται ως υποστηρικτές της λύσης και της ειρήνης, αλλά ουσιαστικά δεν θέλουν. Η μη υποβολή προτάσεων δεν διαφέρει καθόλου από τη μη επιθυμία για λύση!

Πηγή: Αφρίκη, αναδημοσίευση Πολίτης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *