Δεν περιμέναμε να κάνει χαρακίρι, αλλά…

Κυπριακό διαβατήριο. Φώτο Απόψεις

Της ΧΡΥΣΤΑΛΛΑΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Στην ιαπωνική κουλτούρα όταν κάποιος αξιωματούχος υποπέσει σε σφάλμα, υποστεί ήττα ή ατίμωση, κάνει χαρακίρι. Αυτοκτονεί με τελετουργικό τρόπο ως μόνη διέξοδος σύμφωνα με τον ηθικό κώδικα των Σαμουράι. Κάτι τέτοιο είναι φυσικά βάρβαρο και δεν μπορεί να είναι αποδεκτό στις σύγχρονες κοινωνίες εξ ου και απαγορεύτηκε. Παρόλο αυτά, κάπου στα αρχέγονα κύτταρα των Γιαπωνέζων υπάρχουν ακόμα ψήγματα του κώδικα αυτού και από καιρού εις καιρόν κάποιος αξιωματούχος δεν αντέχει την ντροπή και επιλέγει τον θάνατο.

Στα δικά μας μέρη η σχέση με την ντροπή είναι κάπως περίεργη. Σχεδόν κανείς, ποτέ, δεν τη νιώθει. Ακόμα κι αν πιαστεί στα πράσα γυμνός, να κλέβει από το παγκάρι της εκκλησιάς ή να κλείνει το μάτι εξηγώντας πως γίνονται οι απάτες εις βάρος του δημοσίου, καμία στιγμή δεν αισθάνεται ντροπιασμένος. Αντίθετα, διερωτάται προς τι τόσο μένος εναντίον του, γιατί τον φτύνουν οι συμπατριώτες του και κάνει νομικούς ελιγμούς για να διώξει την ευθύνη από πάνω του και αν είναι δυνατόν να την φορτώσει στους αγγελιαφόρους. Στους αυτόπτες μάρτυρες που είδαν την κατάπτυστη στιγμή του, σε αυτούς που τον έπιασαν στα πράσα έτοιμο για όλα.

Συνηθισμένος μια ζωή να επιπλέει σαν φελλός ψάχνει σωσίβιο για να πιαστεί και να επιπλεύσει για άλλη μια φορά. Κι ας τον φτύνει το σύμπαν, ας τον έχει κατατάξει στο πιο χαμηλό σημείο εκτίμησης. Αντί να πάει να κρυφτεί μπας και ξεχαστεί η ατίμωσή του, αντί να απολογηθεί μήπως και συγχωρεθεί, συνεχίζει να προκαλεί παριστάνοντας το θύμα. Παραβιάστηκαν τα ανθρώπινά του δικαιώματα και τα προσωπικά του δεδομένα όταν πιάστηκε να εξηγεί πώς ένας εγκληματίας μπορεί να βοηθηθεί να αλλάξει όνομα και διαβατήριο. Και ενδεχομένως νομικά να τα καταφέρει να δικαιωθεί. Στα μάτια του κόσμου, όμως, στη συλλογική συνείδηση έχει καταγραφεί ως το απόλυτο σύμβολο της διαφθοράς στην πολιτική. Δεν τον ενδιαφέρει όμως η συλλογική συνείδηση. Τον νοιάζει μόνο η δική του συνείδηση, στην οποία δεν χωρά καμιά ντροπή. Για κάποιο λόγο η συνείδησή του έχει διαβρωθεί τόσο ώστε να μην μπορεί να διαχωρίσει το έντιμο από το άτιμο, το καλό από το κακό, το σωστό από το λάθος.

Δεν είναι καιρός για χαρακίρι, κανείς δεν θα ανέμενε κάτι τέτοιο από κανένα. Μια ένδειξη μόνο συνειδητοποίησης του ολισθήματος θα αναμέναμε. Μια ένδειξη συναίσθησης της ντροπής που θα έπρεπε να ακολουθεί τη δημόσια προβολή της αθλιότητας. Μάταια όμως. Στα μέρη μας η ντροπή είναι άγνωστο συναίσθημα. Την αντικατέστησε το θράσος.

chrystalla@phileleftheros.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.