Δεν πρόκειται μόνο για την ορολογία… Όλοι μαζί το φάγαμε κι αυτό το καλοκαίρι, μόνο που σχεδόν προσπεράσαμε κάποιες «λεπτομέρειες»…

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ   Όλοι μαζί το φάγαμε κι αυτό το καλοκαίρι… Προηγήθηκε η κατάρρευση του Συνεργατισμού – οι κυβερνώντες έδιναν τις καλύτερες συστάσεις, όπως οι προηγούμενοι έβαζαν το χέρι στη φωτιά πως η διεθνής οικονομική κρίση θα μας επογύριζεν – μέχρι που καήκαμε ολόκληροι…Ήταν η κρίση στην παιδεία και το γινάτι της Κυβέρνησης, για καιρό ανυποχώρητης (εκεί που δεν θα ‘πρεπε, υποχωρεί για να μη χαλάσει το «καλό κλίμα»)… Ήταν και τα τραγικά στην Αττική… Πόσα άλλα να προλάβει κανείς! Ήταν ώρα να πάμε όλοι διακοπές και σχεδόν προσπεράσαμε κάποιες «λεπτομέρειες»…

Στις 3 Αυγούστου ο αναπληρωτής εκπρόσωπος του Γ.Γ. του ΟΗΕ Φαρχάν Χακ απέφυγε να τοποθετηθεί για το περίφημο γλωσσάρι (είδατε διεθνοποίηση;) σημειώνοντας πως «… για τη χρήση ορολογιών και ονοματολογίας αναφορικά με την Κύπρο, μπορείτε να δείτε τις δικές μας εκθέσεις κι εκείνες του Γενικού Γραμματέα κατά τη διάρκεια αυτής της διένεξης…». Να λοιπόν ένας όρος για προσθήκη στο γλωσσάρι: «διένεξη»… Και στο ερώτημα αν «το ζήτημα στην Κύπρο συνεχίζει να είναι αυτό της εισβολής και κατοχής από το 1974, ή αν έχει αλλάξει κάτι…», απάντησε πως «όπως γνωρίζετε το Κυπριακό είναι ένα ζήτημα που αφήνουμε τις πλευρές να επιλύσουν».

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα (7 Αυγούστου 2014) ο ίδιος αξιωματούχος πάλι τα είχε μασήσει! Απαντώντας τότε σε ερώτημα για ένα «εσωτερικό έγγραφο υπηρεσίας» του ΟΗΕ που αναφερόταν στις κατεχόμενες περιοχές σαν «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» και αν αυτό σημαίνει αποδοχή της ονομασίας αυτής από τα Ηνωμένα Έθνη ή εάν επρόκειτο για λάθος, περιορίστηκε να απαντήσει ότι «δεν έχει αλλάξει η ορολογία των Ηνωμένων Εθνών» όσον αφορά την Κύπρο και τις δύο κοινότητες. Για το περίεργο έγγραφο δεν πήρε κανείς ευθύνη… Φέτος (8 Αυγούστου) ήταν και η σειρά της ειδικής αντιπροσώπου του Γ.Γ. Ελίζαμπεθ Σπέχαρ να μας μιλήσει για τις ελπίδες της «να εισακουστούν οι εκκλήσεις προς τις πλευρές στην Κύπρο να ανανεώσουν την πολιτική τους βούληση και δέσμευση για λύση του Κυπριακού…». Περίεργη (ακόμα κι αν μπορεί να «εξηγηθεί») η στάση των αξιωματούχων του ΟΗΕ τα τελευταία χρόνια.

Επανειλημμένα έχουμε θέσει το ερώτημα και η απουσία απάντησης παραπέμπει και σε δικές μας ευθύνες. Στην περίπτωση του Παλαιστινιακού, η ορολογία είναι διαφορετική (και σωστή). Για παράδειγμα η απόφαση αρ. 2334 του Συμβουλίου Ασφαλείας (23 Δεκεμβρίου 2016) αναφέρεται στον ισραηλινό εποικισμό «στα κατεχόμενα από το 1967 παλαιστινιακά εδάφη…» και ψηφίστηκε από 14 μέλη με αποχή των ΗΠΑ. 49 τα χρόνια που μεσολάβησαν και όχι «μόνο» 44…

Κι εμείς τι κάνουμε; Σε συνέντευξή του («Αλήθεια», 15 Αυγούστου), ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος Αβέρωφ Νεοφύτου υποστήριξε πως «απόλυτες θέσεις όπως μηδέν στρατός, μηδέν εγγυήσεις πριν καν τη συμφωνία ή από την πρώτη ημέρα της συμφωνίας, δεν είναι υποβοηθητικές για τη λύση του Κυπριακού. Πρόκειται για μαξιμαλιστικές θέσεις». Θεωρεί, άραγε, υποβοηθητικές (προς τα πού;) τέτοιες δηλώσεις;

O Σεπτέμβρης έφτασε… Μπορεί τα σχολεία να μην ανοίξουν ομαλά… Πιο πιθανόν είναι να ξαναρχίσει ο «διάλογος» για το Κυπριακό και μάλιστα «απεκεί που μείναμε». Δεν θα είναι όμως ούτε έτσι! Η Τουρκία, στριμωγμένη από την καταρρέουσα λίρα της, μπορεί να επιδιώξει εξαγωγή της κρίσης για αποπρασανατολισμό των (εκτός φυλακών!) πολιτών της, στρέφοντας αλλού την προσοχή και τον «πατριωτισμό» τους. Θα έχουμε και την υποστήριξη της βρετανικής κυβέρνησης με βάση, όπως δήλωσε ο υφυπουργός για θέματα Ευρώπης (τώρα που αποχώρησαν!) Άλαν Ντάνκαν, το «διεθνώς αποδεκτό μοντέλο της ΔΔΟ». Εύκολο να το αποδέχονται όταν δεν πρόκειται για τη δική τους χώρα… Όμως είναι για τη δική μας πατρίδα που πρόκειται!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *