Διεθνές Δίκαιο και …διεθνές άδικο

Φωτογραφία UN CYPRUS

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΗΛΙΑΔΗ

Τη δεκαετία του 1930, ο Μπενίτο Μουσολίνι εκμεταλλεύθηκε ένα ασήμαντο επεισόδιο, για να προβάλει απαιτήσεις της Ιταλίας επί της Αβησσυνίας, απειλώντας τη μικρή αφρικανική χώρα με εισβολή. Οι απειλές του προκάλεσαν διεθνείς παρεμβάσεις. Ωστόσο, η αντίδραση του (τότε) διεθνούς οργανισμού, της Κοινωνίας των Εθνών και άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων της εποχής (Βρετανία, Γαλλία, αλλά και των ΗΠΑ), υπήρξε χλιαρή, με αποτέλεσμα να επιδεινωθεί η κρίση. Ο αυτοκράτορας της Αβησσυνίας, Χαϊλέ Σελασιέ, απηύθυνε μια δραματική έκκληση από το βήμα της ΚτΕ. 
Ο Μουσολίνι δήλωνε αποφασισμένος να μην υποχωρήσει στην απαίτησή του για κατάκτηση της Αβησσυνίας, με κάθε κόστος και απειλούσε ότι θα αγνοούσε οποιεσδήποτε κυρώσεις του επιβάλλονταν και ότι θα αντιδρούσε με δυναμικό τρόπο. Ο διεθνής οργανισμός και οι δυνάμεις της εποχής επέβαλαν κάποιες κυρώσεις, που απεδείχθησαν αναποτελεσματικές.

  • Ένας από τους λόγους για τους οποίους οι κυρώσεις δεν ήταν ιδιαίτερα σκληρές, ήταν ότι τόσο η Βρετανία και η Γαλλία φοβούνταν την προοπτική της σύστασης συμμαχίας μεταξύ του Μουσολίνι και του Αδόλφου Χίτλερ.

Σε μεσολάβησή τους, η Βρετανία και η Γαλλία, κατάρτισαν ένα σχέδιο «για τη διχοτόμηση της χώρας σε δύο τομείς, έναν ιταλικό κι έναν αβησσυνιακό». Το σχέδιο διέρρευσε και αποσύρθηκε μετά από τη σφοδρή αντίδραση της κοινής γνώμης των δυο χωρών.
Ουσιαστικά, η Αβησσυνία αφηνόταν αβοήθητη στο έλεος της φασιστικής Ιταλίας και της μεγαλομανίας του Μουσολίνι, ο οποίος τελικά εισέβαλε με 400.000 στρατό και κατέλαβε ολόκληρη την αφρικανική χώρα.
Η ανικανότητα της ΚτΕ να αντιμετωπίσει την κρίση οδήγησε στην αποδυνάμωση του θεσμού και τελικά στη διάλυση τού διεθνούς οργανισμού. Οδήγησε δε ταχύτερα τη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι στην επίτευξη συμφωνίας με τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ. Εκείνο δηλαδή για το οποίο Βρετανία και Γαλλία προσπαθούσαν να αποφύγουν και γι’ αυτό επεδείκνυαν ανεκτικότητα έναντι των παρανομιών της Ιταλίας.
Οι εποχές αλλάζουν, αλλά το …διεθνές άδικο επαναλαμβάνεται.

Το 1945, τη διαλυθείσα Κοινωνία των Εθνών αντικαθιστά ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, με στόχο να επιτύχει, αυτή τη φορά, έναν πιο δίκαιο κόσμο. Όμως…
Σήμερα στην Κύπρο επαναλαμβάνεται η Ιστορία.
Η μισή μικρή Κύπρος κατέχεται βάναυσα και η υπόλοιπη απειλείται ασύστολα, από μια τεράστια χώρα.
Όπως οι δυνάμεις του Μεσοπολέμου ανέχονταν τις επεκτατικές διαθέσεις και τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από την Ιταλία του Μουσολίνι, έτσι και οι ίδιες δυνάμεις σήμερα ανέχονται τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας του Ερντογάν και τις εξόφθαλμες παραβιάσεις κάθε διεθνούς νόμου.
Όπως, οι τότε δυνάμεις, Βρετανία κ.λπ., έβλεπαν την αντιμετώπιση της φασιστικής αυθαιρεσίας του Μουσολίνι στη διχοτόμηση της Αβησσυνίας, έτσι και τώρα, οι ίδιες δυνάμεις, Βρετανία κ.λπ., προτάσσουν και προωθούν τη διχοτόμηση της Κύπρου.
Όπως η ΚτΕ τότε αποτύγχανε να πάρει αποτελεσματικά μέτρα αποτροπής της διεθνούς παρανομίας, έτσι και ο ΟΗΕ σήμερα αποτυγχάνει να κοιτάξει στα μάτια το πρόβλημα και να αντιμετωπίσει την ουσία του, με βάση το Διεθνές Δίκαιο.
Όπως ο Μουσολίνι τότε, αγνοούσε και περιφρονούσε όσους νυσταγμένα και απρόθυμα λάμβαναν αποφάσεις για μέτρα και κυρώσεις, έτσι κι ο Ερντογάν σήμερα, αγνοεί και περιφρονεί κάθε υποκριτική αντίδραση στις παρανομίες του τις οποίες και επαυξάνει.
Όπως τότε, η διεθνής κοινωνία ανεχόταν τη δημιουργία και γιγάντωση ενός επικίνδυνου Φρανκεστάιν, τον οποίο αργότερα έσπευσε να αντιμετωπίσει πληρώνοντας σκληρό τίμημα, έτσι και σήμερα η διεθνής κοινωνία ανέχεται τη μεγαλομανία του Ερντογάν, με σίγουρη κατάληξη ότι θα τρέχει αργότερα να τον συμμαζέψει.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *