Δημοκρατική και Ελεύθερη Κύπρος: Η ηγεσία του ΑΚΕΛ κέρδισε προσωρινά την εσωκομματική μάχη

Δεύτερος γύρος προεδρικών εκλογών στην Κύπρο, 4.2. 2018 φωτο ΚΥΠΕ

Του Δρος  Χρήστου Ψιλογένη*

Όπως ήταν φυσικό, η επανεκλογή Αναστασιάδη θεωρήθηκε ως έγκριση της πολιτικής του, τόσο στο Κυπριακό, όσο και στον οικονομικο-κοινωνικό τομέα. Αυτοδικαίωση αισθάνεται επίσης η ηγεσία του ΑΚΕΛ γιατί κέρδισε μια κομματική μάχη, στην οποία είχε δώσει προτεραιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει μια μάχη ουσίας, που θα μπορούσε να κερδίσει.

Πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων, χωρίς να τηρούν πάντα το ευ αγωνίζεσθαι, πέτυχαν να αποκλείσουν τον ενδιάμεσο χώρο από τον δεύτερο γύρο. Παράλληλα όμως στέρησαν και από τον εαυτό τους έναν χρήσιμο πολιτικό εταίρο, σε έναν αγώνα που καμιά εξουσία δεν μπορεί να κερδίσει από μόνη της.

Δεύτερο, ο κυπριακός λαός, υπό την καθοδήγησή τους, έδωσε σαφή προτεραιότητα στην κομματική επικράτηση και έτσι θα υποστεί την ίδια ατελέσφορη και επικίνδυνη πολιτική στο Κυπριακό, για μία ακόμα πενταετία. Παράλληλα και παρά τη βελτίωση της οικονομίας, σημαντικές λαϊκές μάζες θα εξακολουθήσουν να υφίστανται τις συνέπειες από το ληστρικό κούρεμα των καταθέσεων και την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους.

Τρίτο, ασφαλώς η αποτυχία του ενδιάμεσου χώρου δεν οφείλεται μόνο στον πόλεμο των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά και σε οργανωτικές αδυναμίες, διασπαστικές ενέργειες και σφάλματα τακτικής. Γι’ αυτό, αν δεν οργανωθεί σύντομα σε ενιαίο πολιτικό φορέα, δεν θα μπορέσει να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο.

Τέταρτο, η ηγεσία του ΑΚΕΛ προσπάθησε με τα δεδομένα του 2013 να φέρει διαφορετικά αποτελέσματα το 2018. Και φυσικά απέτυχε. Γιατί κλείνοντας την πόρτα στους φυσικούς συμμάχους του κόμματος, έκλεισε και την πόρτα προς την εξουσία. Ξεχνώντας ότι οι δύο παρατάξεις συγκυβέρνησαν στο παρελθόν πέντε φορές, επιτυγχάνοντας το οικονομικό θαύμα της δεκαετίας 1978-1988, εδραιώνοντας τη δημοκρατία και το κοινωνικό κράτος και με εξαίρεση την περίοδο 2008-2013, διαπράττοντας τα λιγότερα σφάλματα ως προς τη διαχείριση του Κυπριακού. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ κέρδισε προσωρινά την εσωκομματική μάχη. Έχασε όμως τη μάχη κατά της παρατεταμένης λιτότητας, εγκαταλείποντας στη μοίρα τους χιλιάδες ανέργους, την ώρα μάλιστα που πολλοί από τους εργαζόμενους ζουν έναν εργασιακό μεσαίωνα.

Τέλος με ακραίες θέσεις στο Κυπριακό, κατέστησε την εκλογή Αναστασιάδη, ως το μη χείρον  αποτέλεσμα για σημαντική μερίδα του ενδιάμεσου χώρου! Υποτίθεται όμως ότι η Αριστερά στηρίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες, το ισχυρό κοινωνικό κράτος και τις αντι-ιμπεριαλιστικές θέσεις. Που βεβαίως δεν συμβαδίζουν ούτε με παρατεταμένη λιτότητα, ούτε με ανανικές λύσεις. Κοντολογίς, άλλοι με πράξεις και άλλοι με παραλείψεις, συνέβαλαν στην άνετη επανεκλογή Αναστασιάδη, που βεβαίως δεν θα είναι χωρίς συνέπειες. Γιατί η μεν περίοδος λιτότητας για τις λαϊκές μάζες θα παραταθεί, ενώ στο Κυπριακό η κατοχική δύναμη  προφανώς ενθαρρύνεται για νέες παράλογες αξιώσεις. Διότι η αντιπολίτευση δεν θα διαφωνεί απλώς με την κυβέρνηση, θα την εξωθεί και προς νέες παραχωρήσεις, με όλες τις λογικές συνέπειες για την πλευρά μας. Όσο για την ηγεσία του ΔΗΣΥ, είναι φανερό πως, για χάρη ενός πολιτικού ψευδο-ρεαλισμού, εγκλωβίστηκε σε μία αδιέξοδη πολιτική που οδηγεί στη  νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της εισβολής. Για την οποία ναι μεν η ακροδεξιά πτέρυγα της παράταξης φέρει σοβαρές ευθύνες λόγω του ρόλου της στο πραξικόπημα, η κυβέρνηση όμως έχει υποχρέωση να απεγκλωβιστεί το ταχύτερο, λαμβάνοντας υπόψη την άκαμπτη τουρκική στάση, σεβόμενη τις θυσίες των πεσόντων μας και πειθαρχώντας στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2004. Ο σεβασμός του οποίου δεν είναι ευθύνη μόνο του ενδιάμεσου χώρου, αλλά όλων των παρατάξεων, προπάντων όσων βρίσκονται στην εξουσία. Εκτός βεβαίως και αν αυτό ανατραπεί με νέο δημοψήφισμα, την κατ’ εξοχή έκφραση  της λαϊκής κυριαρχίας. Ο φασισμός όμως, είτε στρατοκρατικός, είτε ισλαμικός, οδηγεί πάντα σε αδιέξοδες λύσεις. Όχι μόνο για τους Εκ, αλλά και για όσους Τ/κ θεωρούν κάθε εισβολή σαν εξαγόμενο φασισμό, αρνούμενοι να βολευτούν με την κατοχή και τα αποτελέσματά της. Μερικά από τα οποία υπέστησαν πρόσφατα με τους τραμπουκισμούς κατά του γνωστού Τ/κ αγωνιστή της δημοκρατίας Σενέρ Λεβέντ και της εφημερίδας του. Ε/κ και Τ/κ δημοκράτες, ανεξάρτητα από ιδεολογία, πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Ότι ο μόνος δρόμος προς την  απελευθέρωση είναι η δημοκρατική επίλυση του Κυπριακού. Γιατί αν η λύση δεν είναι δημοκρατική, δεν θα είναι βιώσιμη. Θα μονιμοποιεί τα αποτελέσματα της κατοχής, θα διαιωνίζει την αντιπαλότητα μεταξύ Ε/κ και Τ/κ, θα δυναμιτίζει την ειρήνη και θα εκτρέφει  τον ισλαμοφασισμό. Μια δημοκρατική Κύπρος είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί προς την απελευθέρωση και την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ Ε/κ και Τ/κ. «Υπόθεσις ουν δημοκρατίας, ελευθερία».

 

* Πρέσβης ε.τ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *