Δύο γράμματα ιστορικής σημασίας; Ανδρέας Παναγίδης και Τσε Γκεβάρα

A picture made available on 06 October 2017 shows a boy poses next to a graffiti of Che Guevara, in Havana, Cuba, on 05 October 2017. The famous image of Che Guevara immortalized by Alberto Korda is replicated in every corner of Cuba, in official institutions and schools in honor of the hero of the Revolution ahead of the 50th anniversary of Ernesto Che Guevara's death on 09 October. EPA-EFE/Alejandro Ernesto

Του Αριστείδη Παναγίδη

Αντιπαραβάλλω, σήμερα, δυο επιστολές που στάλθηκαν από δυο διαφορετικούς, από όποια πλευρά θέλει να το δει ο καθένας, ανθρώπους με χρονική διαφορά εννέα χρόνια.

Στην πρώτη, ο Ανδρέας Παναγίδης – απαγχονισθείς από τους Άγγλους κατά τον αγώνα του 1955-59- έγραφε:

«Aξιολάτρευτά μου παιδιά, πολυαγαπημένη μου γυναίκα, χαίρεται. Αυτήν τη στιγμήν που σας γράφω είναι Τρίτη, 10 η ώρα το βράδυ. Ακριβώς πριν τρία λεπτά μας ειδοποίησαν ότι χαράματα της Παρασκευής 21.9.1956, θα εκτελεσθούμε. Ίσως, όταν διαβάζετε αυτό το γράμμα, εγώ να μην υπάρχω μεταξύ των ζωντανών. 

Λατρευτά μου παιδιά, σας αφήνω για πάντα, στην τόσο νεαρή μου ηλικία. Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας. Σας εύχομαι, αγαπημένα μου παιδιά, να γίνετε καλοί χριστιανοί και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα τον δρόμο της αρετής. Να είσθε πάντα βέβαιοι ότι σας αγάπησα τόσο θερμά και με μια απέραντη πατρική αγάπη. Αλλά δυστυχώς σας αφήνω, χωρίς να σας δω να μεγαλώνετε, όπως το ονειρευόμουν…

Κι εσύ, πολυαγαπημένη μου Γιαννούλα, σου ζητώ για τελευταία χάρη να περνάς καλά με τα παιδιά μας. Αγάπα τα θερμά, τόσο πολύ και για μένα. Και εγώ από ψηλά θα σας στέλλω τις πιο θερμές μου ευχές. Και να σεβαστείς και το δικό μου όνομα. Βλέπεις ότι η μοίρα θέλησε να μας πικράνει στα πρώτα χρόνια του γάμου μας. Αυτή τη στιγμή που σου γράφω, ένα χαμόγελο γλυκύ στολίζει τα χείλη μου, γιατί είμαι ευτυχισμένος που αφήνω τα παιδιά μου σε μια καλή μητέρα. Η ψυχή μου είναι γεμάτη μια αληθινή χαρά, γιατί είμαι υπερήφανος για σένα. Μη δώσεις καμιά ματιά στο παρελθόν, αλλά κοίταζε το παρόν. Σου ζητώ συγγνώμη και συγχώρεση για ό, τι σου έφταιξα Γιαννούλα. …’Έχετε γεια, μια και για πάντα, αγαπημένες μου υπάρξεις.

Με φιλιά και αγάπη, ο σύζυγός σου

και ο αγαπητός σας πατέρας Ανδρέας Παναγίδης».

Και η δεύτερη που στάλθηκε το 1965 από τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα έγραφε:

«Αγαπημένα μου Ιλντίτα, Αλιδίτα, Καμίλο, Σέλια και Ερνέστο.

Αν κάποτε χρειαστεί να διαβάσετε αυτό το γράμμα, θα είναι γιατί εγώ δεν θα βρίσκομαι ανάμεσά σας.

Σχεδόν δεν θα με θυμόσαστε και οι πιο μικροί δεν θα θυμούνται τίποτε.

Ο πατέρας σας υπήρξε ένας άνθρωπος που δρούσε όπως σκεφτόταν και σίγουρα, υπήρξε συνεπής με τις πεποιθήσεις του. Μεγαλώστε σαν καλοί επαναστάτες. Να μελετάτε πολύ, για να μπορέσετε να κατέχετε την τεχνική που μας επιτρέπει να κατακτήσουμε τη φύση. Να θυμάστε ότι το σημαντικό είναι η επανάσταση και ότι καθένας από μας, μόνος του δεν αξίζει τίποτε.

Πάνω απ’ όλα να είστε πάντα ικανοί να νιώθετε βαθιά μέσα σας οποιαδήποτε αδικία διαπράττεται ενάντια σε οποιονδήποτε, σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου. Είναι η πιο όμορφη ιδιότητα ενός επαναστάτη για πάντοτε, παιδάκια. Ακόμη ελπίζω να σας δω.

Ένα τεράστιο φιλί και ένα αγκάλιασμα από τον μπαμπά».

Ο πρώτος είπε στον  Άγγλο διευθυντή των φυλακών: «σας συγχωρούμε για το κακό που μας κάνετε».

Ο δεύτερος είπε: «προετοιμάζομαι να μυρίσω το αίμα των εχθρών μου»

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *