Έχε στο νου σου, μόνο,  το παιδί…

Το υπουργείο Παιδείας της Κύπρου. Φωτογραφία αρχείου

Του ΠΟΛΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Είμαι μαθητής του Λυκείου. Ετών 17. Πριν λίγες μέρες άρχισαν τα σχολεία στην Κύπρο. Λίγες μέρες μετά, άρχισε απεργία των εκπαιδευτικών. Είμαι σε μια ηλικία που μπορώ να δω, να νοιώσω, να αισθανθώ και να καταλάβω πολλά, αναφορικά με όλα όσα συμβαίνουν στην Παιδεία αυτού του τόπου.

Πριν μερικούς μήνες, ξέσπασε μια κρίση ανάμεσα στο Υπουργείο Παιδείας και τους εκπαιδευτικούς. Θαρρώ αυτή η υπόθεση, είναι μια υπόθεση αρκετά πολύπλοκη. Οι γονείς μου παρακολουθούσαν όλο το καλοκαίρι τις εξελίξεις από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κι ακόμα παρακολουθούν. Ο πατέρας μου έπαιρνε και παίρνει τη θέση των εκπαιδευτικών. Η μάνα μου έπαιρνε και παίρνει τη θέση της κυβέρνησης…

  • Είμαι ένας μαθητής λυκείου. Πόσο θα ήθελα να μιλήσω και να πω σε όλους σας , πόσο μα πόσο λάθος χειρίζεστε τα πράγματα. Και οι μεν και οι δε. Δεν πήρα θέση μέχρι τώρα. Μέχρι τώρα παρακολουθούσα…

Βλέπω με ποιον τρόπο οι μεγαλύτεροι χειρίζονται τις απλές ή τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής και της κοινωνίας. Δεν είχα εκφραστεί μέχρι τώρα. Κι ούτε θέλω να λέω πολλά. Αυτά όμως που έγιναν, κι όλα όσα γίνονται ακόμα, θα έπρεπε να τύχουν μιας πιο διακριτικής διαχείρισης. Δεν έπρεπε να έχουμε τις εξελίξεις που είχαμε. Ούτε τις απειλές από μέρους της κυβέρνησης. Ούτε το “αποφασίζω και διατάζω” των κρατούντων. Έπρεπε να βρεθούν μεταξύ τους και να βρουν λύσεις χωρίς όλο αυτό το σκηνικό που στο τέλος πάλι βρέθηκε σε αδιέξοδο.

Όταν είδα στα κανάλια τις τόσες χιλιάδες καθηγητών να βγαίνουν στους δρόμους, τρόμαξα. Τι γίνεται εδώ, είπα μέσα μου: Σαν πόλεμος μού θυμίζει. Πόλεμος ανάμεσα σε ώριμους πολίτες; Πόλεμος ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους εκπαιδευτικούς; Άνθρωποι μορφωμένοι να μην μπορούν να κάτσουν σε ένα τραπέζι μακριά από κάμερες και κανάλια… Ας μην πούμε ότι πολλά κανάλια και πολλά μέσα ενημέρωσης ήθελαν απλά να πιάσουν νούμερα μέσα από το καυτό θέμα της Παιδείας. Κρίμα! Αυτό θα ήθελα, αλήθεια. Αυτό που θα ήθελα θα ήταν το όποιο πρόβλημα να επιλυθεί πολιτισμένα από τις δύο πλευρές. Όμορφα. Ανθρώπινα…

Βγήκαν στη φόρα πολλά. Η αίσθηση που έχω εισπράξει, δεν σας τιμά κύριοι. Όλοι ανεξαιρέτως είπατε υπερβολικές και ακραίες κουβέντες. Και οι κάμερες πάντα εκεί! Τα λέγατε γνωρίζοντας ότι οι κάμερες ήταν πάντα εκεί. Χάσατε την εκτίμησή και τον σεβασμό που είχα για σας. Η Παιδεία θέλει ποτάμια αγάπης και απίστευτη υπέρβαση για να ορθοποδήσει, κύριοι. Η μάθηση δεν θέλει ούτε βρισιές ούτε κακίες.

Ξέρω ότι υπάρχουν δάσκαλοι οι οποίοι μάς έχουν αγαπήσει πιο πολύ απ’ ότι θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, κάποιοι δάσκαλοι ήταν σαν τη μάνα και σαν τον πατέρα μας. Ήρωες. Σε κοίταζαν στα μάτια και χωρίς μια λέξη ήξεραν ολόκληρο τον κόσμο που είχαμε μέσα στη ψυχή μας.

  • Ναι. Υπάρχουν δάσκαλοι που δεν κοιτάζουν ούτε το ρολόι, ούτε την κούραση ούτε την δική τους ηρεμία.
  • Υπάρχουν δάσκαλοι εξαιρετικοί, παραδείγματα προς μίμηση.
  • Δάσκαλοι τους οποίους ποτέ δεν θα ξεχάσω. Γιατί το αξίζουν!
  • Υπάρχουν όμως και δάσκαλοι που δεν θα έπρεπε να είναι δάσκαλοι.

Έχω βιώσει δασκάλους που δεν ξέρουν ορθογραφία, που δεν έχουν την ικανότητα της επικοινωνίας, μα κυρίως που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν τα μάτια των παιδιών. Δασκάλους που δεν είχαν την υπομονή να «ακούσουν». Ας είναι όμως. Εύχομαι πως ετούτοι οι δάσκαλοι που υστερούν, κάποτε θα αισθανθούν την ανάγκη να γίνουν καλύτεροι ώστε να καταφέρουν να προσφέρουν κι αυτοί ό,τι καλύτερο στους μαθητές τους.

Είμαι ένας μαθητής του λυκείου. Ένας χρόνος απέμεινε. Κι ύστερα πολίτης αυτού του τόπου ή φαντάρος. Όπως και να ‘χει, θα έπρεπε να βρείτε τον τρόπο. Όλοι σας. Να ανιχνεύσετε εκείνο τον τρόπο που θα σας τιμά σαν ανθρώπους που θέλουν να ονομάζονται πολιτισμένοι. Άνθρωποι με ποιότητα και αισιοδοξία. Η ζωή, σίγουρα φέρνει αντιπαλότητες. Η ζωή μπορεί να είναι γεμάτη αδικίες. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, όλοι σας, ολόκληρο το καλοκαίρι πολεμούσατε ο ένας τον άλλο σαν να ήσασταν εχθροί. Αλήθεια, σκεφτήκατε έστω και μια στιγμή ότι σας παρακολουθούμε; Μετράει για σάς ότι είμαστε κι εμείς εδώ; Αλήθεια, ξέρετε τι εικόνα βγάλατε – όλοι σας – προς τα έξω; Μάλλον ξεχάσατε ότι είμαστε κι εμείς εδώ κυρίες και κύριοι.

Κάποια στιγμή καθώς παρακολουθούσα από την τηλεόραση ζωντανά μια τεράστια συγκέντρωσή σας στους δρόμους της Λευκωσίας, πέρασε από το μυαλό μου τι τρομερό άραγε να έχει συμβεί που να πρέπει να ξεσηκωθεί ολόκληρη η πόλη…

Ξέρω ότι πρέπει να φωνάζουμε και να εκφράζουμε τις απόψεις μας σαν άνθρωποι για οτιδήποτε χρειάζεται βελτίωση. Ήταν ανάγκη όμως να φτάσετε σε τέτοιο σημείο;

Αλήθεια, μετά από τόσους μήνες, κυρίες και κύριοι από τις δυο παρατάξεις, τι καταφέρατε; Είστε χαρούμενοι με το αποτέλεσμα; Μήπως υπήρχε άλλος τρόπος να βρείτε λύση ή συμβιβασμό;

Σήμερα μια απεργία είναι πια γεγονός. Αύριο τι θα συμβεί;

Κύριοι της κυβέρνησης και κύριοι της εκπαίδευσης, δεν περάσατε τις δικές μας εξετάσεις. Κυρίως όμως δεν μας ρωτήσατε. Κάποιοι από μας θα μπορούσαμε να εκφράσουμε τη γνώμη μας. Να σας κοιτάξουμε στα μάτια και να σάς πούμε τι κάνετε σωστό και τι λάθος. Θα μπορούσαμε και στα δυο στρατόπεδα να σας πούμε τα λάθη και τα σωστά σας. Δεν μας ρωτήσατε όμως. Ούτε καν σάς πέρασε από το μυαλό ότι είμαστε κι εμείς εδώ.

Δεν περάσατε τις εξετάσεις! Αποτέλεσμα των δικών μας εξετάσεων: Στην ίδια τάξη. Όλοι σας ανεξαιρέτως!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *