Είκοσι έξι κιόλας χρονών… Ξεκίνησε ως μια ανάγκη αυτών που το τόλμησαν, αλλά στην πορεία επιβεβαιώθηκε πως αποτελεί μια ανάγκη της κοινωνίας!

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Ημερομηνία γέννησης; 18 Φεβρουαρίου 1996.

Ταυτότητα; Κίνημα Πολιτικής Οικολογίας.

Βασικά χαρακτηριστικά; Συνέπεια, ειλικρίνεια, διαφάνεια, τεκμηρίωση, δυναμισμός.

Έτσι δημιουργήθηκε το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Μια συνέχεια, σε επίπεδο πολιτικής έκφρασης και παρέμβασης ενεργών πολιτών, που κουβαλούσαν μια πλούσια εμπειρία δράσης και διεκδίκησης, που αποκτήθηκε μέσα από περιβαλλοντικές οργανώσεις νέας (τότε) γενεάς. Στο πέρασμα του χρόνου, φορείς και ομάδες πολιτών συμπορεύτηκαν, προσδίδοντας στο όνομα το συμπλήρωμα Συνεργασία Πολιτών. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές, το ίδιο και οι διαδικασίες. Αρκεί η αγάπη για το Περιβάλλον και τον Άνθρωπο μα κι ο σεβασμός στο Κίνημα, τις θέσεις και την ιστορία του! Άλλωστε είναι γι’ αυτό το τελευταίο που γίνεσαι μέλος σε έναν πολιτικό χώρο. Υπήρξαν και περιπτώσεις που κάποιοι επέλεξαν να μη συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο κι αυτό ήταν ειλικρινές και απόλυτα σεβαστό.

Σήμερα, 26 χρόνια μετά και γυρνώντας πίσω στον χρόνο, μπορεί ο καθένας να διερωτηθεί: Πώς φτάσανε, όσοι πρωταγωνίστησαν κι οι άλλοι που αποτέλεσαν τα ιδρυτικά μέλη, σ΄ αυτό το εγχείρημα; Τους φάνηκε πως επρόκειτο για μια κοινωνική ανάγκη; Υπολόγισαν την αντίδραση από άλλους πολιτικούς χώρους; Ποιο κομματικό βιογραφικό είχαν, όσοι είχαν; Yπήρχαν προδιαγραφές ή αποκλεισμοί γι’ αυτό;

Μέσα από την εμπειρία των Φίλων του Ακάμα, της Οικολογικής Κίνησης και άλλων οργανώσεων καθώς και της Ομοσπονδίας Περιβαλλοντικών και Οικολογικών Οργανώσεων, μερικά από τα μέλη τους είχαν διαγνώσει πως μια αναβαθμισμένη πολιτική παρέμβαση ήταν χρήσιμη έως απαραίτητη. Η προοπτική πως κάποια ώρα θα ήταν δυνατή, υπό προϋποθέσεις, η συμμετοχή στα όργανα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κι αργότερα, ποιος ξέρει, και στο Κοινοβούλιο, ήταν ασαφής. Γινόταν ακόμα η διαπίστωση πως μια γενικόλογη παράγραφος ή και ολόκληρη σελίδα(!) στα προεκλογικά κομματικά προγράμματα συχνά έμοιαζε με εξωραϊστική επικόλληση σε αταίριαστο υπόστρωμα. Αυτό φαινόταν κι από το αποτέλεσμα, αφού εκείνη η σύντομη αναφορά ουδόλως ήταν αρκετή για όσους κυβέρνησαν ή συγκυβέρνησαν…

Είναι σημαντικό πως παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε η ίδια προσέγγιση ανάμεσα στα μέλη των οργανώσεων που αναφέρθηκαν, η εξέλιξη αυτή δεν δημιούργησε οποιοδήποτε πρόβλημα, γιατί και στην πράξη επιβεβαιώθηκε αυτό που από την αρχή τέθηκε ως στόχος: Αμοιβαίος σεβασμός, αυτονομία στη δράση, ειλικρινής συνεργασία, όπου αυτό ήταν δυνατό και χρήσιμο, και διαχωρισμός ρόλων από όσους είχαν διπλούς. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η συνέργεια βοήθησε ουσιαστικά. Θυμόμαστε με αγάπη αυτούς που «βιάστηκαν» κι έφυγαν νωρίς, την Αντρούλα Ξύστρα, την Εύη Θεοπέμπτου, τον Σάββα Φιλίππου, τον Στέλιο Κολοκασίδη, τον Παντελή Μεταξά…

Στο ξεκίνημα, το μόνο ζητούμενο ήταν η συμβολή στη διαμόρφωση και η συναίνεση σε ένα ιδρυτικό κείμενο, που χρειάστηκε τον χρόνο του για να ολοκληρωθεί. Δεν έπρεπε να είναι φλύαρο ούτε όμως και να «ξεχάσει» τα βασικά. Ανάμεσα σ΄ αυτά ήταν και η καταγραφή της κατοχής και των συνεπειών της ως του κύριου οικολογικού προβλήματος του τόπου. Η θεώρηση αυτή δεν ήταν ποτέ ευκαιριακή ή προεκλογική και, το σημαντικότερο, ούτε ατεκμηρίωτη. Οι αδιάβαστοι και οι κακόπιστοι αποφάνθηκαν πως επρόκειτο για «εθνικιστές». Τέτοια κι άλλα είχαν ακούσει οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και στα προηγηθέντα δέκα χρόνια. Η συνέχεια επιβεβαίωσε πόσο ανόητοι ήταν όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί. Η θέση πως η Κύπρος αποτελεί ένα ενιαίο οικοσύστημα και η πληθώρα δράσεων και συνέργειας με Κυπρίους και πέραν της κατοχικής γραμμής για μια ενωμένη κοινωνία συνιστούν αναμφίβολα το οικολογικό απόσταγμα στη θεώρηση της ανεπίκαιρης συγκυρίας της συνεχιζόμενης κατοχής και του ξεριζωμού. Το ίδιο και η αντίθεση στον γεωγραφικό διαχωρισμό των Κυπρίων με βάση τη θρησκεία ή την καταγωγή ή όποιο άλλο τεχνητό φραγμό – όπως ακριβώς το διατυπώνουν (και το καταγγέλλουν) από χρόνια οι διαδοχικές ευρωπαϊκές συνθήκες!

Θα χρειαζόταν πολύ περισσότερος χώρος για αναφορά σε χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων δράσεων που, ούτως ή άλλως, δεν μπορεί να έχουν ξεχαστεί. Το ξεκίνημα δεν στηρίχτηκε στην αντιπαλότητα προς τα κόμματα. Ήταν όμως από την αρχή κατανοητό πως κόμματα που συχνά έλεγαν καλά λόγια για τις περιβαλλοντικές οργανώσεις και τη δράση τους δεν θα είχαν την ίδια συμπάθεια προς ένα άλλο νεοφερμένο στην πολιτική ζωή, που θα διεκδικούσε να διαδραματίσει τον δικό του, συχνά ενοχλητικό, ρόλο. Από την πλευρά τους αρκετά κόμματα διερωτούνταν πού πάνε οι Οικολόγοι «ξυπόλητοι στα (πολιτικά) αγκάθια» που, ομολογουμένως, αποδείχτηκαν πολύ επιθετικά! Άλλοι πάλι προφήτευαν πως το εγχείρημα, δεν μπορεί, θα είχε ημερομηνία λήξης, όπως συνέβηκε και με άλλα σχήματα που χάθηκαν στην πορεία του χρόνου. Στη διαδρομή αποδείχτηκε πως υπήρχαν κι άλλες, πιο επιθετικές προθέσεις και σχεδιασμοί, «είτε θα τους προσεταιριστούμε είτε θα τους εξαφανίσουμε», μια συνταγή που ακολουθήθηκε με συνέπεια μέχρι σήμερα!

Και παιδικές ασθένειες περάσαμε κι άλλες, αυτές της εφηβείας κι ύστερα της ενηλικίωσης. Είναι αναμφισβήτητο πως το εγχείρημα για μια οικολογική παρέμβαση στην πολιτική ζωή του τόπου έχει επιβιώσει, με επιτυχία κι αποτελεσματικότητα και έχει γι’ αυτό δικαιωθεί. Δεν νομίζω να είχε φανεί τότε οποιαδήποτε ανάγκη της κοινωνίας για τη δημιουργία πολιτικού φορέα περί την Οικολογία. Ήταν όμως σίγουρα η ανάγκη όσων μετείχαν στην προσπάθεια! Κι εκεί που ξεκίνησε ως μια ανάγκη αυτών που το τόλμησαν, επιβεβαιώθηκε πως αποτελεί μια ανάγκη της κοινωνίας. Είναι κι αυτό μια μικρή αλλά σημαντική δικαίωση για τη δύσκολη πορεία των 26 αυτών χρόνων… Και θυμίζει την ευθύνη για τη συνέχεια!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.