Είμαστε μισοί, όχι ολόκληροι, Κύπριοι

Οι σημαίες της Ε.Ε. και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φωτογραφία Αρχείου

Του ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Είμαστε όλοι Κύπριοι, αλλά έχουμε δύο χωριστές ζωές σε αυτό το νησί. Διότι δεν χωρίστηκε μόνο γεωγραφικά. Χωρίστηκε και η ζωή μας. Άλλη είναι στον βορρά. Άλλη στον νότο. Έτσι χάσαμε τα κυπριακά μας αισθήματα. Εγκαταστάθηκε στην ψυχή μας μια μισή Κύπρος, όχι μια ολόκληρη. Σε όποια πλευρά και αν ζούμε, εστιαστήκαμε στα προβλήματα εκείνης της πλευράς.

  • Ήταν πολύ σωστή η διαπίστωση που έκανε ένας φίλος μου σκηνοθέτης ταινιών κάποτε. Είχα πάει από τη Μόσχα στην Κωνσταντινούπολη με τρένο. Ήμουν φιλοξενούμενος στο σπίτι του. Είχαν μαζευτεί και άλλοι φιλοξενούμενοι. Ήταν ποιητές και συγγραφείς που δεν ανέχονταν να λεχθεί έστω και ένα αρνητικό πράγμα για τη Σοβιετική Ένωση. Με ρώτησαν για το σύστημα που υπήρχε εκεί. Και εγώ τους ανέφερα τις πτυχές που θεωρούσα θετικές και αρνητικές. Παραξενεύτηκαν. Δεν έμειναν και πολύ ικανοποιημένοι. Ακριβώς σε εκείνο το σημείο τους εξήγησε ο αγαπητός μου φίλος: «Ο Σενέρ γράφει εκεί. Και συνηθίζει να βλέπει τα προβλήματα της κοινωνίας που βιώνουν όλοι».

Θέλω να φέρω την κουβέντα στο εξής: Δεν υπάρχουν πολλοί Ελληνοκύπριοι που έρχονται από τον νότο να ζήσουν στον βορρά, όμως υπάρχουν πολλοί Τουρκοκύπριοι που ζουν στον νότο. Συναντήσαμε αισθήματα παρόμοια με εκείνα των δικών μας εθνικιστικών κύκλων ειδικά σε όσους ζουν για πολλά χρόνια στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Δεν μπόρεσαν να είναι ευτυχισμένοι στην ελληνοκυπριακή κοινότητα στην οποία προτίμησαν να ζήσουν μετά που αναθεματίστηκαν ως «προδότες της πατρίδας». Η εναντίωσή τους στο καθεστώς στον βορρά μετατράπηκε σε εναντίωση στην τάξη πραγμάτων στον νότο. Ακούσαμε από αυτούς πάρα πολλά πράγματα που θα μπορούσαμε να ακούσουμε από κοινούς εθνικιστές ανάμεσά μας. Υπήρξαν μάλιστα και κάποιοι που είπαν ότι «η ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι πολύ εθνικιστική, δεν είναι δυνατό να ζήσουμε μαζί». Το καθεστώς στον βορρά δεν είχε κανένα πρόβλημα να τους βγάλει στην τηλεόραση και να τους βάλει να μιλήσουν. Επωφελήθηκε πολύ απ’ αυτούς. Ουσιαστικά σε αυτό δεν υπήρχε τίποτα που να μας κάνει να παραξενευτούμε. Έζησαν πολλά χρόνια εκεί, έσμιξαν με τα προβλήματα εκείνης της κοινότητας. Είχαν απογοητεύσεις. Βρέθηκαν αντιμέτωποι με γεγονότα που δεν ήλπιζαν. Και αυτά τους έκαναν να συγχωρέσουν εκείνους που κάποτε τους είχαν αναθεματίσει αποκαλώντας τους προδότες της πατρίδας.

  • Μήπως έχει άδικο ο ποιητής, ο οποίος είπε «οι άνθρωποι δίδουν προσοχή σε έναν κόσμο και σε άλλον κωφεύουν»; Δεν βλέπεις τον άλλον. Δεν τον ακούς. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι που βλέπουν και σχολιάζουν χωρίς προκατάληψη και τις δύο πλευρές στην Κύπρο.

Υπήρξε και αδελφός μας Ελληνοκύπριος που ήρθε από τον νότο να ζήσει ανάμεσά μας. Ο Τόνυ Αγκαστινιώτης. Δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ τη φιλία του. Και ακόμα είναι φίλος μου. Ο Τόνυ είχε επηρεαστεί πολύ από το έγκλημα στα χωριά Μάραθα, Αλόα και Σανταλάρη. Έκανε ντοκιμαντέρ γι’ αυτό το έγκλημα. Μίλησε με συγγενείς των οικογενειών, με χωριανούς. Αυτό άνοιξε την όρεξη των δικών μας εθνικιστικών κύκλων. Θεώρησαν δικό τους τον Τόνυ και επιχείρησαν να τον χρησιμοποιήσουν στην προπαγάνδα τους. Αφότου αντιλήφθηκε αυτή την κατάσταση, εγκατέλειψε τον βορρά και επέστρεψε ξανά στον νότο. Έφυγε αφότου εργάστηκε για κάποιο διάστημα στο Πανεπιστήμιο Ανατολικής Μεσογείου. Όμως, εκείνος ονειρευόταν να γίνει γέφυρα ειρήνης ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Θα έβαζε τις δύο κοινότητες να πιαστούν χέρι-χέρι γύρω από το νησί. Του στοίχισε ακριβά και στον νότο το γεγονός ότι γύρισε ντοκιμαντέρ για το χωριό Μάραθα. Δέχτηκε την μήνη των εθνικιστικών και σοβινιστικών κύκλων στον νότο. Η προβολή της ταινίας έγινε δεχτή μετά από καταπίεση. Κοντολογίς, δεν μπόρεσε να βρει χώρο για τον εαυτό του σε καμία πλευρά ως κάποιος που έβλεπε την αλήθεια και των δύο πλευρών.

Η γεγονός ότι μοιράστηκε η ζωή μας είναι πολύ πιο θλιβερό από το γεωγραφικό μοίρασμα μας. Αυτό είναι ουσιαστικά που μας απέκοψε τον ένα από τον άλλο. Έτσι δημιουργήθηκαν τα τείχη στο μυαλό μας. Ακόμα και να γκρεμίσουμε τα οδοφράγματα, δεν θα ωφελήσει σε τίποτα, άμα δεν γκρεμίσουμε αυτά τα τείχη. Πρώτα μας χρειάζεται ειρήνη, όχι λύση. Ειρήνη για να ξανακάνουμε τη ζωή μας ένα ενιαίο σύνολο. Ένα κράτος. Έναν λαό. Ένα Σύνταγμα. Δεν γίνεται διαφορετικά. Οι Τουρκοκύπριοι ζυμώνονται μόνο με τα προβλήματα του βορρά και οι Ελληνοκύπριοι μόνο με τα προβλήματα του νότου. Αν για παράδειγμα, μια μεγάλη ατασθαλία στον βορρά μπορεί να γίνεται πρωτοσέλιδο μόνο στον βορρά και δεν της δίδεται καθόλου σημασία στον νότο. Αν κατά τον ίδιο τρόπο, δεν ενδιαφέρει κανέναν στον βορρά ένα πολύ σοβαρό γεγονός στον νότο. Δεν θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε το αίσθημα της ολότητας. Θα μείνουμε μισοί. Πάντα μισοί!

ΠΗΓΗ: ΑΒΡΟΥΠΑ, ΠΟΛΙΤΗΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *