Εκτρέφουμε νέες έχιδνες; Θα ήταν πολύ επικίνδυνο να κινηθούν οι ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου σε πορεία αποκλίνουσα από τις προσδοκίες του λαού  

Η γραμμή της κατοχής παραμένει για 44 χρόνια στην Κύπρο. Φωτογραφία Philenews

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

 Με πλατιά χαμόγελα και ασορτί κοστούμια, είδαμε Τσίπρα κι Αναστασιάδη, να ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία. Χωρίς να σκιάζουν τον δρόμο τους «αχρείαστες διαμάχες» και κλείνοντας τα αυτιά τους σε «λαϊκιστές και ακροδεξιούς», που φέρουν προσκόμματα στις ελπιδοφόρες πολιτικές τους, συνεχίζουν ακάθεκτοι προς την επίλυση του Κυπριακού.

  • Δεν τη χάρηκε, όμως, πολύ τη στιγμή ο οικοδεσπότης της συνόδου των Εφτά. Μία βουλευτίνα, απόγονος των προπολεμικών βαμπίρ που ήπιαν αδερφικό αίμα για να ικανοποιήσουν τον αλυτρωτισμό τους, έβαλε φωτιά στα μπατζάκια του με ένα ποστ στο Facebook: «Ελλάς Κύπρος Ένωση». Το κόμμα που την επέλεξε για το ψηφοδέλτιό του και την εξέλεξε στην κοινοβουλευτική του ομάδα έπεσε ξαφνικά επάνω της για να τη μαζέψει.

Γιατί τη θέλει την ακροδεξιά του ο ΔΗΣΥ, αλλά όχι να βγάζει και μάτι. Μια πινελιά μόνο, σαν τη φλοκάτη που τη ρίχνεις στο σαλόνι για διακόσμηση, αλλά δεν θέλεις να σου κλέβει και όλα τα βλέμματα όταν έχεις επισκέπτες. Δεν καταλάβατε καλά, διόρθωσε μετά εκείνη, «ήταν η συγκίνηση της στιγμής» στο μνημόσυνο του Γρίβα.

Πέρα από τα προσωπικά συμπλέγματα του ΔΗΣΥ, όμως, θα πρέπει να αναλογιστούμε τι είναι τα εθνικά κατάλοιπα τύπου κυρία Σταύρου, αν όχι φαντάσματα μιας συμφωνίας που υπογράφηκε από ηγέτες που θεώρησαν ότι ξέρουν καλύτερα από τον λαό… Κι ο αλυτρωτισμός, που δημιούργησε η υπογραφή της συμφωνίας Ζυρίχης-Λονδίνου, ίσως θα πρέπει να μας κάνει πιο υποψιασμένους ως προς το πού βάζουμε τις υπογραφές μας στο μέλλον.

  • Αυτή τη στιγμή, η Κυπριακή Δημοκρατία -που ιδρύθηκε πάνω στην ήττα του απελευθερωτικού αγώνα με ένα δοτό Σύνταγμα και εγγυητές που δούλευαν εναντίον της από την πρώτη μέρα- αναδεικνύεται ως το πιο πολύτιμο όπλο απέναντι στις τουρκικές επιβουλές. Και θα ήταν αυτοκτονικό να τη θυσιάζαμε στο πλαίσιο μιας προσπάθειας να τελειώνουμε με τις «αχρείαστες διαμάχες».

Όπως θα ήταν πολύ επικίνδυνο να κινηθούν οι ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου σε πορεία αποκλίνουσα από τις προσδοκίες του λαού. Προσδοκίες που, για να μην ξεχνιόμαστε, οι ίδιες δημιούργησαν διαχρονικά με πύρινους αντικατοχικούς λόγους και μεγαλόσχημες υποσχέσεις. Αν τυφλωμένοι από τον οπορτουνισμό τους -έτσι όπως ονειρεύονται ουρανοξύστες και μοσκοπουλάνε διαβατήρια- ποντάρουν σε μια λύση που «θα τη χωνέψουμε με τον καιρό», είναι πολύ πιθανό να θρέψουν νέες έχιδνες έτοιμες να δηλητηριάσουν το μέλλον.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *