Εμπορευματοποιημένες διεκδικήσεις ή η αμφισβήτηση της κατοχής; Διεκδικητικές και φέτος οι επετειακές αναφορές αλλά δεν χωράνε στην επιδιωκόμενη λύση…

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Το ΄χουν αυτές οι μέρες του Νιόβρη. Στις 15, θυμόμαστε και θυμώνουμε (όσοι και όσοι θυμόμαστε πια…) για το κατοχικό ψευδοκράτος. Δυο μέρες αργότερα είναι η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου… Για πολλούς ξυπνούν μνήμες αγωνιστικές παρελθόντων χρόνων, άλλοι εξαντλούν την απούσα αγωνιστικότητά τους. Ποτέ πια φασισμός! Ο κίνδυνος είναι να τον έχουμε κιόλας συνηθίσει..

Η κεντρική εκδήλωση καταδίκης του ψευδοκράτους με τη συμμετοχή της Πολιτείας ήταν εκείνη που συνδιοργάνωσαν οι Επιτροπές Κατεχόμενων Δήμων και Κοινοτήτων. Φτάνοντας στον χώρο της εκδήλωσης με ολιγόλεπτη καθυστέρηση, άκουσα καθησυχαστική την παρότρυνση «μη βιάζεσαι, τα ίδια με πέρσι θα πουν» – μακάρι να πούνε, τουλάχιστον, τα ίδια και φέτος! Πάντως τα ίδια δεν ήταν αφού ομιλήτρια ήταν η Πρόεδρος της Βουλής – πρώτη της χρονιά και σ΄αυτό τον ρόλο. Με λόγο απλό και καθαρό, μας θύμισε βασικά σημεία που ξεχάστηκαν μαζί με το «Δεν Ξεχνώ». Στην ομιλία της σωστά υπογράμμισε πως η ανακήρυξη του ψευδοκράτους «συνιστά το αποκορύφωμα των στρατηγικών επεκτατικών βλέψεων της Άγκυρας στο νησί και της πάγιας επιδίωξής της για δημιουργία δύο ξεχωριστών οντοτήτων στη βάση γεωγραφικού, θεσμικού και εθνοτικού διαχωρισμού». Αυτό ακριβώς που, όπως φαίνεται, κατάφερε η Άγκυρα και μάλιστα πέρα από τις δικές της προσδοκίες… Σίγουρα δεν θα υπολόγιζαν εκεί στο Σεράϊ πως θα γινόταν σημαία του αγώνα μας! Αυτό που, όπως μάς θύμισε η κ. Δημητρίου, ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Πέρες ντε Κουέγιαρ χαρακτήρισε αντίθετο προς τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την Κύπρο και σε αντίφαση με τις συμφωνίες κορυφής του 1977 και 1979…

Η Πρόεδρος της Βουλής κάλεσε σε ενότητα, λόγω και της κρισιμότητας των καιρών. Λογικό και όχι εκ περισσού, ακόμα κι αν είναι αυτονόητο. Το ξέρουμε, όμως, όλοι πως η ενότητα ξεκινά από τους στόχους κι ενισχύεται από τις δράσεις, κοινές κι αυτές ή παράλληλες. Το πρόβλημα δεν είναι που, πιστοί στις παραδόσεις που κληρονομούν από τους μεγαλύτερους, «άλλοι για τη Μια Μηλιά κίνησαν κι άλλοι για τον Ορφέα» ή που κάπου έκαναν και ασκήσεις «κλεφτοπόλεμου» με εσπεριδοειδή νέας εσοδείας. Είναι το τι σημαίνει αυτή η αντιπαλότητα που, όταν δεν βρίσκει χώρο και γήπεδο (ποδοσφαίρου) να εκφραστεί, εκτονώνεται σε τέτοιες «αγωνιστικές» διεκδικήσεις στην όποια επέτειο δεν «πέσει» σε Σαββατοκυρίακο, οπότε «αναγκαστικά» μεταφέρεται στην επόμενη εργάσιμη… Όπως ακριβώς συνέβηκε μετά την Τρίτη 15 του Νιόβρη 1983. Πέρασαν κάποιες μέρες για να οργανωθούμε και να διαδηλώσουμε, μπορεί να περιμέναμε οδηγίες, ήταν και το Σαββατοκυρίακο κι ήρθε η Δευτέρα για να βγούμε στους δρόμους ώστε να έρθουν (την ώρα της δουλειάς) και οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα. Πάντως ακόμα και το Συμβούλιο Ασφαλείας με το ψήφισμα 541 της 18 Νιόβρη κινήθηκε πιο γρήγορα και μάς πρόλαβε! Μπορεί να πέρασαν 38 χρόνια αλλά εκείνες οι μέρες είχαν τη δική τους σημασία, απεικονιστική της αντίστασης στα νέα τετελεσμένα… Προβάλαμε, άραγε, φέτος το τότε νέο επεκτατικό βήμα; Ή, μήπως, αρκεστήκαμε να διαμαρτυρόμαστε στα καινούρια τετελεσμένα ωσάν να αποδεχόμαστε όλα τα προηγούμενα σαν μη αναστρέψιμα;

Η Πρόεδρος της Βουλής ύπογράμμισε τη διεκδίκηση «να επιστρέψουν ξανά οι κατεχόμενοι δήμοι μας στους νόμιμους τους ιδιοκτήτες». Aλήθεια, αυτό είναι που διεκδικούμε; Και το άλλο; «Για να μπορέσουν ξανά να ηχήσουν στην κατεχόμενη γη μας καμπάνες χαρμόσυνες, που θα σημαίνουν Ακανθού, Αμμόχωστος, Καραβάς, Κερύνεια, Κυθρέα, Λάπηθος, Λευκόνοικο, Λύση, Μόρφου…». Δεν φαίνεται τέτοιες πρόνοιες και τέτοιες προοπτικές να χωράνε στην επιδιωκόμενη λύση που ωσάν να μην μάς έφταναν όσα χωριστικά προβλέπει, τώρα προτείνουμε να τη χαλαρώσουμε ή να την αποκεντρώσουμε ωσάν αυτό θα τη βοηθήσει να είναι πιο εύπεπτη…

Κάποτε μιλούσαμε για τις τρεις ελευθερίες, της περιουσίας, της εγκατάστασης, της διακίνησης. Ήταν από την αρχή κατανοητό (όχι από όλους) πως η περιουσία δεν είναι μόνο ένα υλικό αγαθό και δεν είναι μόνο για να πληρώνεις τον προβλεπόμενο φόρο. Κι η εγκατάσταση δεν είναι μόνο για να πληρώνεις νερό, ρεύμα και σκύβαλα, είναι και για το δικαίωμα να εκλέγεις και να εκλέγεσαι. Κι η διακίνηση δεν μπορεί να προϋποθέτει «συνοριακούς» ελέγχους… Λέγαμε πως Ελευθερία μία είναι κι είναι έννοια ανθρώπινη και περιεκτική. Τώρα που πρακτικά ξεχάσαμε όλες τις «ελευθερίες», ανακαλύψαμε μια ακόμα: Την αγορά καυσίμων από τα κατεχόμενα! Κι αυτό προέκυψε μέσα σε αυτές τις μέρες της αγωνίας και της ανάμνησης του αγώνα…

Θυμάστε προ μηνών την αφοπλιστική ειλικρίνεια εκείνου του οδηγού που, περιμένοντας …καρτερικά να περάσει «απέναντι», εξήγησε στον τηλεοπτικό φακό πως πήγαινε για φτηνό καύσιμο. Έκανε ό,τι και αρκετοί άλλοι, ο ίδιος όμως ήταν προφανώς υπέρ της διαφάνειας! Στην τελευταία συνεδρία της  Επιτροπής Εμπορίου της Βουλής κατατέθηκε πως το ιδιότυπο αυτό επαναπροσεγγιστικό έθιμο ξεπερνά και τις διαστάσεις βυτιοφόρων που μπαινοβγαίνουν για ανεφοδιασμό από το οδόφραγμα και εκφράζεται και με εμπόριο  ποικίλων άλλων προϊόντων (ακόμα και τουρκικής προέλευσης) αβέβαιης ποιοτικής επάρκειας. Είναι κατανοητό πως οι επαγγελματίες οδηγοί πληρώνουν κι αυτοί το δικό τους τίμημα στις συνέπειες της πανδημίας και  διεκδικούν ισότητα με τους άλλους που περνούν απαρατήρητοι. Όλες αυτές οι εξελίξεις δείχνουν πως η «επανάσταση» μπορεί και να ΄χει κιόλας ξεκινήσει…

 

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *