Eν μέσω φασιστικών εορτασμών: Αν Θέλουμε, Μαζί Μπορούμε! Χρειαζόμαστε όμως ένα κοινό όραμα…

FILE PHOTO. Με 50 μικρά λεωφορεία μετέβηκαν μέσω του οδοφράγματος Λιμνίτη, τουρκοκύπριοι και έποικοι στα Κόκκινα  για τους «εορτασμούς» για την επέτειο των βομβαρδισμών της Τηλλυρίας από την τουρκική αεροπορία/ ΚΥΠΕ/ Κική Περικλέους

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Πέρασε και ο Ιούλιος, φτάσαμε στα μισά του Αυγούστου. Συμπληρώνονται και οι επέτειοι εκείνων των ημερών, του 1974 και του 1964. Οι «δυο πλευρές» χρησιμοποιούν τις δικές τους ορολογίες. Μαύρες τις λέμε απ΄εδώ (και είναι), γιορταστικές τις λένε απ’ εκεί. Πριν δυο χρόνια, όταν πολλοί νόμιζαν πως οι (νέες τότε) συνομιλίες μπορούσε (αυτή τη φορά) να είναι κυπριακής ιδιοκτησίας, διερωτούμαστε αν «Είναι δύσκολος ο Ιούλιος για οικοδόμηση εμπιστοσύνης;» σημειώνοντας «ποια εμπιστοσύνη μπορεί να κτιστεί αν παρελάσουν και πάλι κατοχικά στρατεύματα και αλεξιπτωτιστές επιδείξουν τη δεινότητά τους, ανανεώνοντας και επιβεβαιώνοντας την πρόθεση της κατοχικής Τουρκίας να ελέγχει το νησί μας; Οι δυο κοινότητες ας περιοριστούν να τιμήσουν τους νεκρούς και τους αγνοούμενούς τους και όλοι μαζί οι Κύπριοι ας τιμήσουν όλους τους Κύπριους άμαχους που πλήρωσαν με τη ζωή τους και με άλλες ταλαιπωρίες τη μεθοδευμένη προσπάθεια για το ρατσιστικό διαχωρισμό του νησιού…» (Φιλελεύθερος, 28.6.2015).

Όταν αυτό δεν έγινε τότε, με όσα προηγήθηκαν τις τελευταίες βδομάδες δεν αναμενόταν πως το φετινό καλοκαίρι θα έδινε θετική απάντηση σε εκείνο το ερώτημα  – πρόκληση. Μια ομάδα Τουρκοκυπρίων ακτιβιστών έκανε μια συμβολική παρέμβαση αμφισβήτησης στη διάρκεια της επετειακής δεξίωσης που παρέθεσε ο Ακκιντζί, το γεγονός όμως «χάθηκε» μέσα στην «κανονική δια την εποχήν» δημοσιότητα. Στις 8 Αυγούστου, ο κατοχικός ηγέτης έσπευσε στους γιορτασμούς στα Κόκκινα για την επέτειο της «ηρωϊκής» ρίψης βομβών ναπάλμ σε αμάχους, γιορτάζοντας ξανά τα διαρκούντα επινίκεια ενώ εκατοντάδες πανηγυρίζοντες εκδρομείς του διαχωρισμού έσπευσαν με λεωφορεία και βαπόρια στον θύλακα των Κοκκίνων. Η «δική μας πλευρά», συμβάλλοντας όπως πάντα στο θετικό(!) κλίμα, επέτρεψε και φέτος τη διέλευση από τον Πύργο «46 μικρών λεωφορείων» (δηλ. είναι καλύτερα που δεν ήταν μεγάλα τα λεωφορεία;). Φαίνεται πως χρόνο με τον χρόνο θέλουν να παρακολουθούν την ανάπτυξη τής κοινότητας ώστε να δουν πότε θα προβάλουν και επίσημα τη …διεκδίκησή τους για τον  Πύργο, σύμφωνα με τις προθέσεις του σουλτάνου που με ειλικρίνεια τις έχει κιόλας εξαγγείλει… Με βάση και τη φετινή εμπειρία, μπορεί ο καθένας να καταλάβει πόση μεγάλη ζημιά στην προοπτική της ειρήνης έκανε εκείνη η (πρώτη) απόφαση της Βουλής για τη δεκάλεπτη επετειακή αναφορά στο ενωτικό δημοψήφισμα… 

Πέρα όμως από τη μαυρίλα των ημερών χρειαζόταν ένα θετικό  μήνυμα κι αυτό βγήκε μέσα από μια διαφορετική εκδήλωση για τους Κύπριους αγνοουμένους. Και είχαμε κιόλας αργήσει. Πριν μερικά χρόνια, είχαμε ακούσει για τις Γυναίκες του Σαββάτου στην Πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης που αναζητούσαν τους δικούς τους αγνοουμένους – θύματα του δικτάτορα Εβρέν… Είχαμε ακούσει και για τις Γυναίκες του Σαββάτου στο Μπουένος Άϊρες που αναζητούσαν τους δικούς τους αγνοούμενους – θύματα του δικτάτορα Βιντέλα. «Δεν γνωρίζαμε» όμως τις Κύπριες Γυναίκες του Σαββάτου στο Λήδρα Πάλας που αναζητούσαν τους δικούς τους αγνοούμενους – θύματα της τουρκικής εισβολής. Δεν αποτελεί δικαιολογία το ότι τότε ήταν μόνο «οι δικές μας»…

Η εκδήλωση οργανώθηκε στις 4 Αυγούστου, στο πλαίσιο των δράσεων των Κυπριακών κομμάτων με συντονισμό από την Πρεσβεία της Σλοβακίας. Μια εκδήλωση τιμής για ενεργούς Κύπριους πολίτες, μέλη της «Μαζί Μπορούμε» («Together We Can»), μιας δραστήριας οργάνωσης που λειτουργεί ενοποιητικά με στόχο τη συλλογή πληροφοριών για την τύχη των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας. Και έχει ήδη κατορθώσει πολλά…

Στο κείμενο που διανεμήθηκε υπήρχαν μερικοί όροι αδόκιμα ασαφείς. Ήταν κατανοητή (αλλά σίγουρα όχι απαραίτητη) η αριθμητική αντιστοίχηση. Δεν υπήρχε αναφορά στην Τουρκία, ωσάν οι δυο κοινότητες μόνες τους να είχαν τότε αποκλειστική την ευθύνη και την πρωτοβουλία. Όμως η ουσία της εκδήλωσης δεν βρισκόταν σ΄αυτές τις «λεπτομέρειες». Σημασία έχει εμείς οι Κύπριοι να ξεπεράσουμε όσα μας χωρίζουν ώστε να ζήσουμε μαζί, χωρίς επιτηρήσεις και εξαρτήσεις, σε μια ελεύθερη και πραγματικά ενωμένη κοινωνία! Η εκδήλωση ήταν μια τιμή στη μνήμη των νεκρών, κατά κύριο λόγο αμάχων, θυμάτων μιας φασιστικής βίας… Ήταν ιδιαίτερα και μια τιμή προς δεκαέξι Κύπριους, οκτώ Ελληνοκύπριους κι οκτώ Τουρκοκύπριους, που πέρασαν μερικές δεκάδες χρόνια μάταιης αναμονής μαζί και κρυφής ελπίδας για την επιστροφή των δικών τους ανθρώπων, ψάχνοντας για την όποια πληροφορία μπορούσε να βοηθήσει γι΄αυτούς και για άλλους αγνοούμενους.

Μέσα από αυτή την πορεία τους επιβεβαίωσαν πως ο πόνος των ανθρώπων είναι ο ίδιος. Οι φιγούρες των αγνοουμένων, όπως προβάλλουν μέσα από τις κιτρινισμένες φωτογραφίες, δεν φανερώνουν στοιχεία για την καταγωγή, τη γλώσσα ή τη θρησκεία, το χωριό ή τη γειτονιά που πρόλαβαν να ζήσουν… Οι σχολικές φωτογραφίες παιδιών που χάθηκαν κι αυτά, δεν προδίδουν ποια θρησκευτικά είχαν προλάβει να διδαχτούν. Πώς τους αναγνώρισαν οι δολοφόνοι πριν τους «εξαφανίσουν» σε πηγάδια και λαγούμια ή τους σκεπάσουν με μπουλτόζες της εποχής; Άραγε από μια κραυγή απόγνωσης ή την επίκληση του δικού του ο καθένας Θεού; «Τυχεροί» όσοι μετά το έγκλημα παρέμειναν στην «προτελευταία τους κατοικία» μέχρι τον εντοπισμό των οστών τους. Υπήρχαν άλλοι που σκεπάστηκαν κάτω από «αναπτυξιακά» έργα ή έργα «δημόσιας ωφέλειας» (πόση ωφέλεια μπορούν να φέρνουν;) κι άλλοι που, μέσα από αδιευκρίνιστη «διαδρομή», χάθηκαν χωρίς το δικαίωμα να αφήσουν τουλάχιστον τα οστά τους ή που, στην «καλύτερη» περίπτωση, άφησαν μικρό μόνο ίχνος επιβεβαιωτικό τού εγκλήματος. Θα χρειαστεί πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για την απαραίτητη διακρίβωση των συνθηκών του θανάτου του καθενός. Μακάρι οι σύγχρονες Ερινύες να βασανίζουν όσους εγκλημάτισαν και όσους εξακολουθούν να εγκληματούν με τη συνεχιζόμενη σιωπή τους..

Η συγκεκριμένη εκδήλωση επιβεβαίωσε πως ο πόνος δεν διζωνίζεται. Ούτε οι νεκροί μα ούτε και οι ζωντανοί. Δεν διζωνίζονται ούτε οι τωρινοί ούτε οι επερχόμενοι που δεν μπορούν να φορτωθούν ένα παράλογο προπατορικό αμάρτημα. Η παραδοχή των εγκλημάτων και των άλλων πράξεων βίας είναι απαραίτητο εργαλείο για την ειρήνη. Αποτελεί μια απαραίτητη προϋπόθεση για να ζήσουμε μαζί και όχι «επιχείρημα» για να ζήσουμε χωριστά!

kctsimillis@cytanet.com.cy

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *