Ένας απογευματινός περίπατος, «επιστροφή» στο Ριζοκάρπασο…

To Γυμνάσιο στο Ριζοκάρπασο. Πηγή: http://www.rizokarpason.com

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Τα σχολεία του Ριζοκαρπάσου αποτελούν μια ελπίδα στον γκρίζο ορίζοντα. Οι επισκέψεις σ’ αυτά, μάς έμαθαν πολλά. «Ανακαλύψαμε» ένα κομμάτι του τόπου μας, τον αγώνα των δασκάλων και των μαθητών, που κρατάνε πεισματικά τη σχολική τους ταυτότητα. Στην αποφοίτηση, αυτονόητη και με ιδιαίτερη σημασία, η ευχή: «Kαλός Πολίτης». Και με διασφαλισμένα όλα τα δικαιώματα…

Η διαδρομή δεν επιφύλασσε εκπλήξεις, ήταν όμως αναπόφευκτα το ίδιο τραυματική. Τα δύο πρόσωπα του Πενταδάκτυλου. Το ένα, το αθέατο… Ξέρεις πως καταπράσινος κατηφορίζει στη θάλασσα της Κερύνειας. Η θεατή πλευρά του δείχνει, τώρα πια και διά γυμνού οφθαλμού, τις τεράστιες πληγές του. «Αναγκαίο αναπτυξιακό κακό, έστω και κατεχόμενη πρέπει να επιβιώσει κι αυτή η Κύπρος» θα μας πούνε κάποιοι τεχνοκράτες και πολιτικοί. Γιατί δεν μπαίνουν όροι στα ρέοντα ευρωπαϊκά κονδύλια προς την τουρκοκυπριακή κοινότητα;

Οι ανάγκες σε λατομικά υλικά επιβεβαιώνεται στην πορεία. Tεράστια και κακόγουστα (όχι μόνο λόγω μεγέθους) συγκροτήματα ξεφυτρώνουν παντού. Για κάποια ο χρόνος (και τα λεφτά) φαίνεται να έχουν σταματήσει. Παραμένει η βαρβαρική φιγούρα τους. Κτηριακά, φαίνεται πως έχουμε κιόλας επανενωθεί… Ανάμεσα στις οικοδομημένες περιοχές, όπου έχουν αφανιστεί όσα γνωρίζαμε για τα κυπριακά χωριά, υπάρχει, ακόμα και στο τέλος του Ιούνη, ένα απέραντο πράσινο πριν ενωθεί με το απέραντο γαλάζιο της κερυνειώτικης θάλασσας στ’ αριστερά και στα δεξιά της παραβιασμένης ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τουρκοποιημένα (εκ της κατοχής) τα τοπωνύμια, όλα τα τοπωνύμια. Στο μυαλό οι στίχοι του Κυριάκου Χαραλαμπίδη τραγουδημένοι από τον Μάριο Τόκα…

«Χαίρετε, Αμμόχωστος, Σαλαμίς, Έγκωμη, Στύλλοι,

Σπαθαρικό, Λευκόνοικον, Ακανθού, Ριζοκάρπασον, Ταύρου, Αιγιαλούσα,

Δαυλέ, Αχερίτου, Λυθράγκωμη, Γαστριά, Βουκολίδα,

λίγα μόνο σημεία της ανατολικής παρειάς σου…»

Θλιμμένες στην καταστροφική τους εγκατάλειψη οι εκκλησιές, δεν ξέρεις αν έχουν πια κάτι να φυλάξουν πίσω από τις αμπαρωμένες (όπου υπάρχουν) πόρτες τους. Σταυρούς δεν έχουν, στην «καλύτερη περίπτωση» λάφυρα κι αυτοί στα σκλαβοπάζαρα του «πολιτισμού». Είναι ώρα η δικοινοτική επιτροπή για τον πολιτισμό να ξεφύγει από το δόγμα «ένα σου, ένα μου» –ποτέ δεν θα μπορούσε να καλύψει όλα τα χριστιανικά μνημεία– και να προχωρήσει στην επαναφορά αυτού του «ενοχλητικού» χαρακτηριστικού των εκκλησιών μας. Κι ας μην χρειαστούν επίσημες εκδηλώσεις για το κάθε καμπαναριό και τον κάθε τρούλο…. Αμέτρητα τεμένη όλων των μεγεθών έχουν κατακλύσει την κατεχόμενη περιοχή. Αυτά δεν είναι για τους Τουρκοκύπριους…

Τι καινούργιο μπορούσε να προσφέρει η φετινή γιορτή,  σε εικόνες και συγκινήσεις; Νέα πρόσωπα, ένα άλλο πρόγραμμα, άλλοι οι δάσκαλοι, τα παιδιά μεγάλωσαν και κάποια αποφοιτούν. Το τιμητικό απολυτήριο του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου είναι αποδεικτικό της πρώτης μεγάλης διεκδίκησης που κερδήθηκε στα δύσκολα χρόνια μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας πρωτόγνωρης στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η αυλή του σχολείου επιμελώς οργανωμένη, με την εξέδρα και τα καθίσματα για τους επίσημους, το ιερατείο, τους εκπροσώπους, τους γονιούς, τους κατοίκους κι εκδρομείς από την «άλλη» Κύπρο. Θα περίμενε κανείς πως τώρα πια που δεν «ακούεται ξανά ελληνική φωνή στη Σαλαμίνα» μερικά από εκείνα τα ναυλωμένα λεωφορεία θα έρχονταν στο Καρπάσι.

Τα μωρά έχουν λιγότερη αντοχή στους μακρούς χαιρετισμούς των επισήμων. Που κι αυτοί πρέπει να καταλάβουν (επιτέλους) πως, αν στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, οι φορείς που εκπροσωπούν έκαναν όσα (πολλά) όφειλαν για το Ριζοκάρπασο και τα σχολεία του, αρκούν αυτά κι ένας λιτός λόγος. Αν δεν τα έκαναν, τα πολλά λόγια δεν καλύπτουν την «αμέλεια»… Πολλά παιδιά της προσχολικής ηλικίας πήραν θέσεις στην εξέδρα, δηλώνοντας μαθητές για τα επόμενα χρόνια. Οι πρωταγωνιστές ήταν όλοι χαρούμενοι! Οι μαθητές γιατί ζούσαν κάτι σημαντικό. Οι δάσκαλοι καμαρώνοντας τα παιδιά τους. Οι γονιοί καμαρώνοντας ιδιαίτερα τα δικά τους παιδιά…

Σουρούπωσε κι ο πρώτος πρωινός ευρωπαϊκός ήλιος έπεσε στη δύση του, στη μεριά της Κερύνειας. Ο αποχαιρετισμός κι οι ευχές στα παιδιά, οι ευχαριστίες σ’ αυτά, τους γονιούς και τους δασκάλους τους σήμανε το τέλος ενός συναισθηματικά φορτισμένου απογεύματος που μακάρι να ήταν μεγαλύτερο. Δεν σημαίνει πως δεν έχουμε κι άλλες ευκαιρίες πριν τον επόμενο Ιούνη, είναι όμως φανερό πως εδώ οι αυθορμητισμοί έχουν όρια και υπόκεινται κι αυτοί σε έλεγχο. Η επιστροφή κουβαλά τη συμπυκνωμένη μελαγχολία κι ας κρύβονται στο σκοτάδι μερικά από τα ενοχλητικά στοιχεία. Πάντως οι χώροι ποικίλης «ψυχαγωγίας» για όλα τα γούστα είναι ήδη φωτισμένοι περιμένοντας ζωηρούς και γενναίους θαμώνες – η άλλη «επανένωση» έχει επιτευχθεί.

H φωτισμένη φασιστική σημαία στον Πενταδάκτυλο επιβεβαιώνει πως σωστή είναι η πορεία μας προς το οδόφραγμα. Από μεγαλύτερη απόσταση θα συνεχίσουμε να την παρατηρούμε κάθε βράδυ για να μην ξεχνούμε πως πέρα εκεί στην Καρπασία τρεις εκατοντάδες συμπατριώτες μας στέλλουν ένα μήνυμα ελπίδας και διεκδίκησης για το δικαίωμα της διαβίωσης και της μόρφωσης. Μας χρειάζεται μια καθημερινή υπόμνηση, πολύ πριν την επόμενη σχολική γιορτή…

ktsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *