Ένας λαός, με ανεβοκατεβάσματα στην ψυχολογία του και μια κοινωνικοπολιτική κουλτούρα που παραπαίει χωρίς υγιείς βάσεις…

Το προεδρικό μέγαρο της Κύπρου. Φωτογραφία, philenews

Του Σπύρου Πετούση* Η διαχρονική εξέλιξη του κυπριακού λαού καταγράφεται από την ανεξαρτησία του μέχρι σήμερα ως εξής. Η δεκαετία 1960-70 χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια του λαού μας να προσαρμοστεί στην ελευθερία του και να πειραματιστεί με τη λειτουργία των θεσμών του νεοσύστατου κράτους.

Ακολουθεί η δεκαετία 1970-80 η οποία αφήνει τα σημάδια της αυτοκαταστροφής του και δημιουργεί ανασφάλειες για την επιβίωση του λαού μας.

Η δεκαετία 1980-90 είναι η περίοδος της ανάκαμψης και επανάκτησης της αυτοπεποίθησης του λαού μας όπου αρχίζει να γίνεται πιο δημιουργικός και αισιόδοξος.

Στη συνέχεια μέσα στη δεκαετία του 1990-2000 έχουν αρχίσει να διαφαίνονται τα πρώτα σημάδια της ασυδοσίας, της κατάχρησης και του αρχοντοχωριατισμού.

Τη δεκαετία 2000-10 ο λαός μας επανέρχεται σε περισσότερη ασφάλεια, τάξη και προοπτική μετά την ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη. Μια περίοδος που έχει δώσει αισιοδοξία στον λαό μας για ένα καλύτερο, ασφαλές και ελπιδοφόρο μέλλον.

Διανύουμε το τέλος της δεκαετίας 2010-20 με ανάμεικτα αισθήματα για τον λαό μας. Από τη μια η αισιοδοξία από την ανεύρεση ενεργειακών αποθεμάτων στην ΑΟΖ της χώρας μας, από την άλλη το ταρακούνημα από την οικονομική κατάρρευση στον τόπο μας που δημιούργησε ανασφάλειες για τις αποταμιεύσεις των κόπων μιας ζωής του λαού μας και η αβεβαιότητα από το τέλμα στο Κυπριακό.

Ένας λαός, με ανεβοκατεβάσματα στην ψυχολογία του και μια κοινωνικοπολιτική κουλτούρα που παραπαίει χωρίς υγιείς βάσεις, που χρειάζεται αυτογνωσία, προσγείωση, επανάσταση στα κατεστημένα και αυτοκυριαρχία στην κρίση του. Ένας λαός που έμαθε να τον χαϊδεύουν, να τον αππώνουν και να τον παραμυθιάζουν χωρίς να έχει τη δύναμη να αντιδρά, είναι καταδικασμένος εάν δεν αλλάξει νοοτροπία, τρόπο σκέψης, αν δεν ξυπνήσει από τον λήθαργο, δεν απεγκλωβιστεί από το περιχαρακωμένο σύστημα και δεν βγει από τον βούρκο που είναι βουλιαγμένος. Η μόνη ελπίδα μας είναι οι ομολογουμένως αντοχές που έχουμε ως λαός, η αγάπη για τον τόπο μας και ο παρορμητισμός που κρύβουμε να λειτουργήσει με σύνεση και ορθολογισμό.

Στην επόμενη δεκαετία 2020-30, με την ανακάλυψη μεγάλων ποσοτήτων φυσικού αερίου στην ΑΟΖ μας και τη γεωπολιτική μας θέση εντός της ΕΕ, αναμένω με αισιοδοξία τη σωστή επίλυση του Κυπριακού, παρά τις περί του αντιθέτου ενδείξεις της Τουρκίας, και τη λειτουργία ενός σύγχρονου ομόσπονδου κράτους που θα προσφέρει ευημερία, ασφάλεια και αισιοδοξία στον λαό μας.

*Εγκεκριμένος διευθυντής EurIng, CEngFIET, CMgrFCMI.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *