Ένας βασανιστικός «καλοκαιρινός χειμώνας»… Η ανθρωποβλακεία αποδεικνύεται περισσότερο επικίνδυνη  από τη θεομηνία!

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Το τοπίο άλλαξε με τρόπο δραματικό, από τη μια στιγμή στην άλλη. Μνήμες Σολιάς, τέτοιες μέρες, 2016. Μνήμες Μαρί, ακριβώς σαν σήμερα, 2011. O πύρινος θάνατος απλώθηκε κατακτητικά σ΄ολόκληρη την περιοχή. Οι φλόγες έτρεχαν άνευ δυνατού αντιπάλου, με μόνο συναγωνιστή τους ανέμους, σε ένα απίθανο κυνηγητό. Πυροσβέστες και δασικοί υπερέβαλαν εαυτούς, πτητικά μέσα, τα ανεπαρκή δικά μας και οι (αναπόφευκτα καθυστερημένες) έξωθεν ενισχύσεις έκαναν πολλές διαδρομές σε αντίξοες συνθήκες. Οι κραυγές αγωνίας και η απόγνωση των ανθρώπων καλύφτηκαν από το θανατερό βουητό της φωτιάς. Και τα ζώα ούρλιαξαν, όσα πρόλαβαν -μόνο τα δέντρα έμειναν πάλι βουβά, μέχρι τέλους…

Κάποιες κραυγές δεν ακούστηκαν καθόλου. Τέσσερις άνθρωποι χάθηκαν τόσο άδικα και μένει να απαντηθούν τα αιωρούμενα, από την πρώτη στιγμή, σκληρά ερωτήματα. Αυτή τη φορά, κάτι φαίνεται να ξύπνησε μέσα μας. Ερωτήματα έβαζε ο καθένας στο άκουσμα της είδησης, ακόμα και πριν αυτά αναπαραχθούν από τα ΜΜΕ. Γιατί άραγε; Μήπως είναι οι ομολογούμενες ενοχές μας για την αδιαφορία για τα όσα ακούονται συχνά και με τραγικό τρόπο επιβεβαιώνονται; Δεν είναι η πρώτη φορά που αλλοδαποί εργάτες χάνουν τη ζωή τους στο μεροκάματο του τρόμου που δεν μοιάζει με αυτό που τους υποσχέθηκαν όταν έπαιρναν την απόφαση να έρθουν στον τόπο μας. Σε κτηνοτροφικές μονάδες, σε περιβόλια, σε οικοδομές, σε εργοστάσια. Είναι άραγε οι όροι εργασίας; Eίναι οι συνθήκες διαβίωσης; Eίναι η δυσκολία επικοινωνίας που (όλοι το ξέρουμε) δεν γεφυρώνεται με οδηγίες στα Ελληνικά, είτε προφορικά είτε με τα παραδοσιακά περί ασφάλειας φυλλάδια και αφίσες των υπουργείου και των συντεχνιών; Ακόμα κι αν δεν επιβεβαιωθούν (και μακάρι) κάποια ενοχλητικά ερωτηματικά, τούτη η ανήσυχη καχυποψία μας είναι ενδεικτική της παραδοχής κάποιας συλλογικής ενοχής.

Οι επιπτώσεις είναι πολλαπλάσιες εκείνων μιας απρόσμενης θεομηνίας που είναι κι αυτές πολύ εντονότερες λόγω αμέλειας, αστοχίας αλλά και εγκληματικών λαθών. Δεν επρόκειτο για ένα σεισμό που κι αυτός θα έβγαζε τον θυμό του σε παλιές οικοδομές αλλά μπορεί να είχε λυπηθεί τα ζωντανά -τους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά. Τούτη εδώ η πυρκαγιά, που δεν ήρθε από θεομηνία αλλά, όπως φαίνεται, πάλι από ανθρωποβλακεία, δεν έδειξε κατανόηση. Κι είναι ακόμα πολλά τα ερωτηματικά που μένουν αναπάντητα κι ας πέρασε κιόλας μια βδομάδα. Σίγουρα θα γίνουνε μελέτες, οι ειδικοί θα κάνουνε εκθέσεις και θα αναμένουν να αξιοποιηθούν από αυτούς που έχουν την υποχρέωση. Ταυτόχρονα θα συγκριθούν τα συμπεράσματα και θα διερωτηθούμε γιατί πέντε χρόνια μετά την τραγωδία στη Σολιά δεν έγιναν ουσιαστικά βήματα για την αξιοποίηση των διαπιστώσεων και εισηγήσεων των τότε εμπειρογνωμόνων.

Η πυρκαγιά δεν αφάνισε μόνο σπίτια και περιουσίες, οχήματα και μηχανήματα, δέντρα και υποδομές αγροτικών εφαρμογών, αλλά και όλα τα μέσα και τις πρώτες ύλες που η φύση έδινε μέχρι τώρα κρατώντας τους παλιότερους κι ενθαρρύνοντας τους νεότερους να παραμείνουν στις κοινότητές τους έχοντας μια ικανοποιητική διαβίωση. Καθοριστικός προβάλλει ο στόχος να μείνουν οι άνθρωποι στον τόπο τους αλλά για να μείνουν χρειάζονται πολλά εφόδια, στοργή και στήριξη. Δεν χρειάζονται ελεημοσύνη, χρειάζονται αλληλεγγύη. Και η οφειλόμενη οικονομική βοήθεια, αυτονόητη και υποχρεωτική, να μη συνοδεύεται μέσα από ποικίλα χαρτιά και με πονηρές αναφορές με μικρά γράμματα πως «δεν έχουμε άλλες απαιτήσεις» που θα μπορούσαν εύλογα να προκύψουν με την πορεία των ερευνών…

Στο μεταξύ, μέσα στους καπνούς της καταστροφής, περνά σχεδόν απαρατήρητο το επαναλαμβανόμενο σενάριο της (μη αντιστρεπτής) αυξητικής τάσης στον αριθμό των κορωνοκρουσμάτων. Πέρα από τα προβλήματα υγείας και τους ιδιαίτερους κινδύνους για ευάλωτους πολίτες, οι κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις προδικάζονται πολύ ανησυχητικές. Στην αναζήτηση της πιο ρεαλιστικής ισορροπίας ανάμεσα σε περιορισμούς, προληπτικά μέτρα και εμβολιαστικό πρόγραμμα (με ή χωρίς δωράκια και λοιπά κίνητρα) και την ελεγχόμενη λειτουργία της παραγωγικής και της οικονομικής διαδικασίας (που αν τις παγώσεις, έχεις να τις αποζημιώσεις) είναι φανερό πως η ζυγαριά πάλι δεν δούλεψε καλά. Και χάνεται έτσι, λένε οι ειδικοί, και δεύτερο καλοκαίρι… Μόνο;

Εμείς μετράμε σαράντα οκτώ τα χαμένα και προδομένα καλοκαίρια της στέρησης της γης μας. Και μην έρθουν πάλι οι άλλοι ειδικοί, αυτοί των δημοσκοπήσεων μαζί με τα ΜΜΕ, να μας πούνε πως το Κυπριακό είναι ακόμα χαμηλότερα στις προτεραιότητες και τις έγνοιες των πολιτών. Είναι παράλογο να ΄ναι τώρα πρώτη έγνοια η αποτελεσματική αντιμετώπιση της καταστροφής; Όμως και να «θέλεις» δεν θα το ξεχάσεις αφού, μεσούντος τούτου του βασανιστικού «καλοκαιρινού χειμώνα» μας, θα μας έρθει πάλι, επετειακά, ο σουλτάνος, χωρίς εκπλήξεις αυτή τη φορά… Ήδη ξέρουμε τι θα εξαγγείλει κι απλώς αναμένουμε…

Όπως κι αν το δεις, οι μέρες που ακολουθούν είναι καυτές, πιο καυτές από τους περισσότερους προηγούμενους Ιούληδες…

 

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *