Eπειδή σήμερα είναι 30 Αυγούστου…

Η προτομή του Δώρου Λοίζου στο κέντρο της Λευκωσίας. Φωτογραφία philenews

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Το κλείσιμο και τυπικά των οδοφραγμάτων στην εποχή του κορωνοϊού έχει ψηλώσει το κατοχικό τείχος ανάμεσα στις δυο κοινότητες, δίνοντας μια άλλη εικόνα στον παρατεταμένο γεωγραφικό διαχωρισμό τους. Όλες οι επαφές κι όλες οι μορφές άμεσης επικοινωνίας έχουν εξ αντικειμένου παγώσει, εκτός εκείνων που μπορούν να γίνουν διαδικτυακά. Προς στιγμή δημιουργείται (ή καλλιεργείται) η ψευδαίσθηση πως είναι ο κορωνοϊός ο φταίχτης κι αυτό βολεύει πολλούς. Αν ο κορωνοϊός είχε αναστείλει όλες τις πολιτικές δράσεις και τις στρατιωτικές ενέργειες, θα μπορούσαμε να αφοσιωθούμε περισσότερο στην αντιμετώπισή του καθώς και των επιπτώσεών του. Παγωμένες είναι, από καιρό, και οι διαδικασίες οποιουδήποτε διαλόγου για το Κυπριακό που, ανεξάρτητα κορωνοϊού, θα έπρεπε να περιμένουν τις στο μεταξύ αναβληθείσες διαδικασίες ανάδειξης εκπροσώπου των Τουρκοκυπρίων και των παρεπιδημούντων εποίκων.

Πόσο μας ενδιαφέρει αυτή η διαδικασία; Πόσο σημαντικό μπορεί να είναι το αποτέλεσμα και πόσο διαφοροποιημένες μπορούν να προκύψουν οι προοπτικές για τον τόπο; Eίναι αναμφισβήτητο πως οι εξωτερικοί παράγοντες με την άνεση και της εσωτερικής παρουσίας, ίσως και παρέμβασης αν κρίνουν πως χρειάζεται, είναι καθοριστικοί. Είναι άμεσα εκβιαστική η στρατιωτική-κατοχική παρουσία, είναι εύκολη η δυνατότητα επηρεασμού ιδιαίτερα των εποίκων, αιωρείται κι ο εκβιασμός της επόμενης μέρας λόγω της (και) οικονομικής εξάρτησης των κατεχομένων από την Άγκυρα. Ένα καθεστώς που αποτελεί την εμπροσθοφυλακή του σουλτανάτου και το από μακρού τεκμήριο της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας μπορεί να αφεθεί να ξεφύγει από αυτό τον ρόλο, ακόμα κι αν, όπως φαίνεται, δεν εκφράζει τη θέληση των περισσότερων κατοικούντων στην κατεχόμενη περιοχή, τουλάχιστον των Κυπρίων; Αυτή είναι η πρόκληση στη διαδικασία του Οκτωβρίου της οποίας η έκβαση θα ήταν απλοϊκό να πούμε πως μας αφήνει αδιάφορους.

Ακόμα και χωρίς πολλές ελπίδες επιβεβαίωσης στην πράξη, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία πως αν πρόκειται να υπάρξουν κάποιες προοπτικές για μια κυπριακή λύση, αυτές μπορούν να δημιουργηθούν από τον Ακιντζί. Γνωρίζουμε πως η μέχρι τώρα εμπειρία δεν είναι ενθαρρυντική και ουδόλως αρκεί το γεγονός ότι δεν είναι ίδιος με άλλους υποταχτικούς στον σουλτάνο. Θα χρειαστούν κι άλλες εξελίξεις στην περιοχή που θα ενίσχυαν τις όποιες υπάρχουν πιθανότητες προς την κατεύθυνση μιας τέτοιας λύσης. Θα καταφέρει άραγε (αν το θελήσει) ο Ακιντζί, δίνοντας τη δική του μάχη, να ξεφύγει από το ασφυκτικό πλέγμα των κατοχικών προδιαγραφών, απαιτήσεων, απειλών κι εκβιασμών;

Σε μια περιδιάβαση στο διαδίκτυο, είδαμε μια απεικόνιση αντιφατικά ενδιαφέρουσα: Ο Ακιντζί να κόβει το σχοινί – τα δεσμά της Τουρκίας και να μένει «ελεύθερο» το νησί που όμως παραμένει μοιρασμένο με τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας στην «απ’ εδώ» μεριά και εκείνη του ψευδοκράτους στην «απ’ εκεί» μεριά. Αυτό προβάλλει ως σύνθημα για δυο κράτη –αν επρόκειτο για τις πολιτείες της διζωνικής δεν θα σημαδεύονταν με σύμβολα, από τη μια, την κυπριακή σημαία και, από την άλλη, τη μη αναγνωρισμένη της μη αναγνωρισμένης οντότητας που με αυτή την απεικόνιση εμφανίζεται να κερδίζει αναγνώριση.  Υπήρχαν και συνοδευτικά σχόλια στη διαδικτυακή διαδικασία για το όνειρο που μια μέρα θα πραγματοποιηθεί και άλλα σχετικά. Πόση αντίληψη χρειάζεται για να γίνει φανερό πως το απ’ εκεί κομμάτι δεν θα μπορέσει να επιβιώσει μόνο του αλλά θα παραμείνει τουρκικό προτεκτοράτο! Σίγουρα δεν χρεώνεται άμεσα ένας πολιτικός από τους εμφανιζόμενους ως υποστηριχτές του κι έχει χρόνο ακόμα αρκετό να εξηγήσει δημόσια το δικό του όραμα… Υπάρχουν κι άλλα σχόλια, ορισμένα αρκετά έντονα και δηλωτικά της αντίθεσης πολλών  Τουρκοκυπρίων στην εξάρτηση και την υποταγή στην Άγκυρα και τον σουλτάνο της και τον κίνδυνο αφανισμού της τουρκοκυπριακής κοινότητας…

Πριν λίγες μέρες, ο συμπατριώτης Σενέρ Λεβέντ σε άρθρο του (Αβρούπα, Πολίτης) διαπίστωνε με πικρία πως: «…Το γεγονός ότι μοιράστηκε η ζωή μας είναι πολύ πιο θλιβερό από το γεωγραφικό μοίρασμά μας. Αυτό είναι ουσιαστικά που μας απέκοψε τον έναν από τον άλλον. Έτσι δημιουργήθηκαν τα τείχη στο μυαλό μας. Ακόμα και να γκρεμίσουμε τα οδοφράγματα, δεν θα ωφελήσει σε τίποτα άμα δεν γκρεμίσουμε αυτά τα τείχη. Πρώτα μας χρειάζεται ειρήνη, όχι λύση. Ειρήνη για να ξανακάνουμε τη ζωή μας ένα ενιαίο σύνολο. Ένα κράτος. Ένα λαό. Ένα Σύνταγμα. Δεν γίνεται διαφορετικά…».

  • Το ‘χαμε γράψει πριν λίγες βδομάδες πως «Για όσο καιρό οι Κύπριοι, καλοί, κακοί και λιγότερο κακοί εκατέρωθεν του κατοχικής γραμμής, δεν κατανοούν ότι έχουν μόνο την ελευθερία που απολαμβάνουν οι φυλακισμένοι στην αυλή της φυλακής τους και πως καμιά δεν έχει σημασία ποιος έχει το πάνω χέρι μέσα στην αυλή αλλά ποιος τους κρατά φυλακισμένους, δύσκολα θα φτάσουμε σε ειρήνη και σταθερότητα!».

Μέχρι την ώρα που με το καλό κυκλοφορήσει ένα ασφαλές εμβόλιο και  ξεμπερδέψουμε με τον κορωνοϊό, θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για μια νέα διεκδικητική προοπτική, μια προοπτική επιβίωσης –όχι μόνο οικονομικής. Αργήσαμε αρκετά χρόνια κι ήρθαν νέες γενιές που «δεν ξέρουν πως η Κύπρος είναι νησί» (μήπως είχαν την εμπειρία ενός ελεύθερου περίπλου;) κι ούτε έχουμε πολύ χρόνο αναμένοντας το «εμβόλιο» ενάντια στον  ρατσιστικό γεωγραφικό διαχωρισμό!

Eίναι 30 Αυγούστου, επέτειος της δολοφονίας του από τους φασίστες. Ο αγωνιστής ποιητής Δώρος Λοϊζου μάς θυμίζει:

«…Κι αν σε ρωτήσουν

καμιά φορά

ποιοι τάχατες

αλλάζουν τον κόσμο

οι ποιητές ή τα κόμματα,

μην ντραπείς

να τους απαγγείλεις δυο-τρεις στίχους».

 ktsimillis@cytanet.com.cy

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *