Eπιστροφή στην οδό Απόλλωνος… Αυτό κι αν είναι ένα πραγματικό βήμα για την αναβίωση της παλιάς πόλης!

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Ένας περίπατος στην παλιά πόλη έχει πάντα το ενδιαφέρον του… Κουβαλά μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση μα και μια βασανιστική μελαγχολία. Δεν είναι που οι εικόνες είναι πια ξεθωριασμένες σε πείσμα της πολυχρωμίας, της ποικιλίας των ήχων, της παρουσίας ετερόκλητων χώρων «ψυχαγωγίας» ακόμα και στο οικιστικό κομμάτι της εντός των τειχών πόλης. Δεν είναι που οι συνειρμοί σε συνδέουν με την παδική ηλικία και την πρώτη νεότητα – αλλιώς τα βλέπεις όταν έχεις φτάσει στην …τέταρτη νεότητα! Μπορεί να είναι και όλα αυτά. Κάνεις ξανά νοερά εκείνη την κυριακάτικη διαδρομή από την εκκλησία του Τρυπιώτη, μέσα από την οδό Αριστοτέλους, προς την οδό Απόλλωνος…

Περνώντας από το εργαστήριο της Ζηνοβίας, με χαρακτηριστική τη μυρωδιά του φρέσκου και ώριμου χαλλουμιού, σκέφτεσαι πως πολύ θα θύμωνε τώρα με την παραμόρφωσή του σε πείσμα της διαφημισμένης Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης… Στην αριστερή γωνία με Ονασαγόρου τα «1.000.000 είδη» του Τσαούση, απέναντι το «Ζαχαροπλαστείον το Νούφαρον», κάπου εκεί ο φούρνος του Λοϊζου, το μπακάλικο του Θωμά, το ζαχαροπλαστείο «Κυψέλη». Φτάνοντας στη γωνία με Φωκίωνος βρίσκουμε το μπακάλικο του Μούστακου. Από δεξιά φτάνουν μελωδίες από το κατάστημα μουσικών οργάνων του Φυλακτή Παρτασίδη ενώ αριστερά βγαίνεις στη Ρηγαίνης, συναντώντας πρώτα το ξενοδοχείο «Ρετζίνα» και στη στροφή τον ομώνυμο  κινηματογράφο. Ακόμα κι αν όλα αυτά δεν συνυπήρξαν σε ολόκληρη τη διαδρομή τους, συναρμολογούν το μωσαϊκό των αναμνήσεων.

Στην οδό Απόλλωνος οι αναμνήσεις είναι ακόμα πιο συγκεκριμένες. Δεκαετία του ’50. Το σπίτι της γιαγιάς στέγασε σημαντικό κομμάτι της ζωής μας. Η εξέλιξη του απελευθερωτικού αγώνα, με πρωτόγνωρα ακούσματα, οι ειδήσεις για εκτελέσεις αγωνιστών, οι κατ΄οίκον περιορισμοί… Ο δρόμος κουβαλά εικόνες και πέρα από γεγονότα του ’55, φτάνοντας στα ματωμένα Χριστούγεννα του ’63…

Σ΄αυτή την περίοδο, η απογευματινή βεγγέρα «στο στενό» με τις καρέκλες σε παράταξη ήταν βασικό στοιχείο κοινωνικοποίησης! Ύστερα ήρθε η πρώτη τηλεόραση, στο καφενείο του Πέτρου Φαντομά στην Περικλέους. Το πρόγραμμα ήταν λιτό και κατέληγε με τον εγγλέζικο εθνικό ύμνο και τον κυματισμό της αποικιοκρατικής σημαίας.  Η «αναχώρηση» της γιαγιάς ήταν η πρώτη σαφής εμπειρία με τον θάνατο και την εικόνα εκείνης της μακάβριας (τι άλλο;) νεκροφόρας που την έσερναν άλογα. Αρκετά χρόνια αργότερα την ξαναείδαμε, από απόσταση κινηματογραφικής ασφάλειας, στα «Απαγορευμένα παιχνίδια» του René Clément…

Εκείνα τα χρόνια είχαμε και κάποιες άλλες, μοναδικές εμπειρίες. Η οδός Απόλλωνος απέκτησε ένα πολιτιστικό πρόσωπο… Στον αριθμό 44Α στεγάστηκε το 1955 η Ένωση Φιλοτέχνων. Διαλέξεις, συζητήσεις, εκθέσεις ζωγραφικής – Διαμαντής, Κάνθος, Δυμιώτης, Οικονόμου, Βότσης, Στεφανίδης, Χρ.Σάββα… Τύχη αγαθή, μόλις πηγαίνοντας στο Δημοτικό, να δεις αυτούς τους ανθρώπους και τη δουλειά τους στη δική τους νεότητα… Ήταν χαρά και τιμή που, λίγα χρόνια αργότερα, οι τέσσερεις πρώτοι ήταν καθηγητές μας στο Παγκύπριο Γυμνάσιο…

To 1960 το σπίτι της γιαγιάς στέγασε τον Χριστόφορο Σάββα και τη μοναδική Γκαλερί «Απόφαση» που δημιούργησε μαζί με τον Glyn Hughes. Εκδηλώσεις, διαλέξεις, συζητήσεις, προβολές και παραστάσεις. Εκεί και η πρώτη έκθεση του Μιχαήλ Κκάσιαλου… Από το γειτονικό μπαλκόνι μπορούσες εύκολα να γευτείς άρωμα πολιτισμού από τη μεγάλη εσωτερική αυλή από όπου ήταν ήδη αρχειοθετημένες στη μνήμη εικόνες οικογενειακών συνάξεων…

Ύστερα ξεκίνησε η σταδιακή υποβάθμιση της παλιάς πόλης, ειδικότερα του δυτικού κομματιού της. Περίεργες δραστηριότητες, εν πολλοίς ανεξέλεγκτες, καθόρισαν σε κάποιο βαθμό την πορεία της και τις επιλογές των κατοίκων της.  Η οδός Απόλλωνος δεν θα ήταν περισσότερο τυχερή. Κάποιοι παρέμειναν φρουροί της. Ύστερα κατάλαβαν πως τα κίνητρα της Πολεοδομίας για αποκατάσταση των παραδοσιακών σπιτιών τους, όχι μόνο δεν θα επαρκούσαν για τον βασικό τους σκοπό αλλά ουδόλως θα μπορούσαν να λύσουν προβλήματα από παράξενες γειτνιάσεις. Μελαγχολία, εγκατάλειψη, παραμόρφωση…

Μέχρι που πριν από λίγους μήνες μάθαμε τα ευχάριστα, τα πρώτα μετά από χρόνια. Η οδός Απόλλωνος θα υποδεχόταν τη Sistema Κύπρου, τη μοναδική αυτή έκφραση αλληλεγγύης, στήριξης και ένταξης παιδιών μεταναστών μέσα από τη μουσική παιδεία και τη μουσική τους έκφραση. Είναι αυτά τα παιδιά που, από την περασμένη χρονιά, στερήθηκαν τον δικό τους σχολικό χώρο, το δημοτικό και το γυμνάσιο Φανερωμένης, με τρόπο περίεργο κι αυταρχικό (όχι ανεξήγητο)! Τώρα βρίσκουν ένα άλλο χώρο ολόδικό τους που θα δροσίσει τα απογεύματα της πόλης με μελωδίες και την αγάπη όσων τούς στηρίζουν καθημερινά. Ήταν ζεστή και συναισθηματικά φορτισμένη η εκδήλωση της περασμένης Τρίτης, με τον Δήμαρχο της πόλης να τελεί τα εγκαίνια ενός όμορφου χώρου και με ένα μικρό δείγμα της καλλιτεχνικής έκφρασης των παιδιών καθώς και καθοδήγηση από τα ίδια των καλεσμένων πώς να χειρίζονται κάποιο μουσικό όργανο…

Αυτό κι αν είναι ένα πραγματικό βήμα για την αναβίωση της παλιάς πόλης. Σίγουρα χρειάζονται πολύ περισσότερα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.