Επιβίωση των κομμάτων ή των οραμάτων; Άλλο είναι να δυναμώνεις για να προβάλλεις και να υπηρετείς το όραμά σου, κι είναι άλλο να το παραμορφώνεις για να επιβιώσεις (προς τι, αλήθεια;)

Η φωτογραφία που ανήρτησε το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών. Η Λευκωσία με μιναράεδες και τουρκικές σημαίες. Και πίσω ο κατεχόμενος Πενταδάκτυλος. Φωτογραφία via του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Η αναβολή των εκλογών για την Τοπική Αυτοδιοίκηση έφερε ανακούφιση στα περισσότερα πολιτικά κόμματα. Ο βαθμός ετοιμότητάς τους για ένα δεύτερο εκλογικό εγχείρημα μέσα στον ίδιο χρόνο ήταν χαμηλός, τόσο σε σχέση με την ουσία –το όραμα, τη διάγνωση των προβλημάτων, τις θέσεις, τις προτάσεις– όσο και την εικόνα προς τους πολίτες. Η χαμηλή τους επίδοση στις  βουλευτικές εξετάσεις δεν μπορούσε εύκολα να απoδοθεί αποκλειστικά σε εξωτερικούς παράγοντες. Το ψηλό ποσοστό της αποχής (συνέχεια μιας σταθερά αυξητικής πορείας) έδινε σε όλους απροβίβαστο βαθμό και ουδείς μπορούσε να είναι αισιόδοξος πως αυτό θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί μέσα σε ένα μόνο εξάμηνο έστω κι αν επρόκειτο για τις, πολύ διαφορετικές, δημοτικές εκλογές. Μια έγνοια λιγότερη, λοιπόν, κι ας πέσουμε με τα μούτρα στην αναζήτηση πορείας μέχρι τις προεδρικές εκλογές…

Με αυτόν ακριβώς τον επόμενο στόχο, επιβεβαιώνεται μερικώς ο τίτλος του παρόντος κειμένου. Θέλουμε την εξουσία θυσιάζοντας το όραμα με το επιχείρημα πως έτσι μπορούμε να το υπηρετήσουμε; Ποιο απ΄όλα, το αρχικό ή το υπόλοιπο της… θυσίας; Και ποιο ήταν το αρχικό; Είναι κανείς να το θυμάται; Nα ρωτήσουμε κάποιον από τους αρχαιότητα έχοντες; Μα τι να τους κάνουμε αυτούς; Εμείς θέλουμε εκσυγχρονισμό, θέλουμε ανανέωση, έχουμε κιόλας ευρωπαϊκή αντίληψη και πρακτικές, όπως κάνουν και τα αδελφά μας κόμματα στην Ευρώπη. Ναι, αλλά στην Ευρώπη δεν έχουν ξένη στρατιωτική κατοχή κι εσωτερικούς πρόσφυγες, δεν έχουν σύληση των πολιτιστικών χώρων και των χώρων λατρείας, δεν έχουν αλλαγή τοπωνυμίων ως εκ της κατοχής, Στην Ευρώπη διεκδικούν πλήρη σεβασμό όλων των ανθρωπίνων και των πολιτικών δικαιωμάτων, ενώ εδώ πολλοί έχουμε πάψει να διεκδικούμε τα βασικά. Έχουν και στην Ευρώπη (και πέραν αυτής) ομοσπονδίες που είναι, όμως, συμβατές με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τον διεθνή νόμο. Εδώ αποδεχόμαστε ή ανεχόμαστε την επιβολή μιας  ομοσπονδίας που παραβιάζει τα πιο πάνω, με ανοχή στα αποτελέσματα της εισβολής που διαρκούν… Γιατί, άραγε, τόσοι πολλοί αδιάβαστοι μάς παραπέμπουν στα υπάρχοντα (αλλά πολύ διαφορετικά) παραδείγματα ομοσπονδιών;

Υπάρχει η άποψη πως δεν είναι πολύ κακό να δεχτούμε μια τέτοια λύση. Αν σκεφτούμε, μάλιστα, πως θα γίνουν πολλές επενδύσεις, θα έχουν οι νέοι δουλειά, θα έρχονται περισσότερα εκατομμύρια τουρίστες, θα μπορέσουμε να κτίσουμε το Πέρα Πεδί, τις Πλάτρες, ολόκληρο το Τρόοδος, το Κάβο Γκρέκο, την Καρπασία, τον Κορμακίτη – η Κερύνεια και μέρος της Καρπασίας έχουν ήδη κτιστεί – θα κτίσουμε και το Ακρωτήρι τώρα που οι Εγγλέζοι μάς έδωσαν πολεοδομικά δικαιώματα στις βάσεις «τους».  Θα έχουν δουλειά οι ντόπιοι παρ΄όλο που θα προτιμούνται οι μη Κύπριοι που θα είναι (πάντα) φτηνότεροι. Η μεγάλη ατραξιόν, πάντως, θα προκύψει από τις νέες ανάγκες για φιλοξενία τόσων πολλών (και μάλιστα πάμπλουτων) επισκεπτών, αγοραστών διαβατηρίων, καταζητούμενων και μη. Για το χατήρι τους θα πρέπει να κτίσουμε ολόκληρη τη Χερσόνησο του Ακάμα! Μην ανησυχείτε (αν ανησυχείτε!), θα έχουμε ενεργειακά σχεδιασμένες πολυτελείς επαύλεις, θα έχουμε και «επισκέψιμα αγροκτήματα» και αμέτρητες μεμονωμένες κατοικίες, τόσο που δεν θα είναι πια μεμονωμένες! Εκεί, πάντως, θα τρώνε μόνο οργανικά προϊόντα!  Και στο Βαρώσι, μαζί με την «ειρήνη» ας φέρει ο σουλτάνος κι οι συγγενείς και φίλοι του επενδύσεις. Εμείς, ούτως ή άλλως, πολεμούμε το κεφάλαιο! Αλλά πρέπει να επιβιώσουμε ως κράτος (αρκεί, άραγε,  ένα μέρος του;). Σ΄αυτό όλοι συμφωνούμε, μόνο που η ελαστικότητα μερικών και οι πρακτικές άλλων δυναμιτίζουν τα θεμέλιά του. Θα επιβιώσουμε;

Στην πολιτική διάσταση η απερίγραπτη προσαρμοστικότητα «για χάρη της ειρήνης» απεικονίζεται με πρωτότυπους επιθετικούς προσδιορισμούς της «λύσης» που όλοι αναφέρουν μόνο με τον τίτλο της. Πολλοί δεν ξέρουν το περιεχόμενο, άλλοι το φαντάζονται και δεν το φοβούνται, άλλοι το οραματίζονται «σωστό» χωρίς όμως να το περιγράφουν κι άλλοι που μελέτησαν κάποιες «συγκλίσεις» πολύ χωριστικές, τις προσπερνούν. Οι περισσότεροι βλέπουν πως το όραμα μιας πραγματικά ελεύθερης κι ενωμένης κοινωνίας είναι «υπερβολικό». ΄Αμα είναι έτσι,  καλύτερα να επιβιώσει το κόμμα παρά το όραμα. Οι οπαδοί θα δείξουν πάλι κατανόηση; Ουδείς μπορεί να είναι πια σίγουρος… Στο οικονομικό επίπεδο ανώτατοι πολιτειακοί και θρησκευτικοί άρχοντες δείχνουν επιδόσεις ζηλευτές σαν μεσάζοντες σε θέματα δημογραφίας. Εδώ τα καλά τα διαβατήρια, εγγυημένα και με βούλα Ευρώπης και ό,τι προαιρείσθε (για καλό σκοπό). Αντέχουν ακόμα τα θεμέλια του Κράτους σε πείσμα αυτών που ενθαρρύνονται να δοκιμάζουν τις αντοχές τους (με επιπτώσεις στο κοινωνικό και εκείνο του περιβάλλοντος). Καλά τα χρυσά διαβατήρια, θα κάνουμε όμως και παραχωρήσεις σε  επώνυμες ταυτότητες ιθαγενών…

Καλοδεχούμενες οι νέες ιδέες, οι νέες και oι νεότερες δυνάμεις, οι συνεργαζόμενοι κι οι αριστίνδην. Καλός ο εμπλουτισμός, καλή κι η ανανέωση είναι άλλο όμως η παραμόρφωση. Είναι πολλαπλά χρήσιμη η ουσιαστική αλληλεπίδραση και ο δημιουργικός διάλογος, με αμοιβαίο σεβασμό των απόψεων, με γνώση της ιστορικής πορείας του συγκεκριμένου χώρου αλλά και με προσήλωση στο όραμα. Τα οράματα δεν είναι για να αλλάζουν όπως οι φωτεινές επιγραφές που διαφημίζουν προϊόντα και υπηρεσίες για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και να ικανοποιήσουν τις προτιμήσεις των πελατών που, ως γνωστόν, έχουν πάντα δίκαιο. Άλλο είναι να αισθάνεσαι τις έγνοιες των ανθρώπων κι άλλο να σπεύδεις να ικανοποιήσεις τις τάσεις της αγοράς. Καλό είναι να δυναμώνεις ως πολιτικός φορέας για να προβάλλεις και να υπηρετείς το όραμά σου, είναι όμως άλλο να το παραμορφώνεις για να επιβιώσεις (προς τι, αλήθεια;). Tελικά μαζί με το όραμα χάνεται και το κόμμα ή, αναπόφευκτα, πέφτει σε κώμα…

 

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *