Εσύ από πού έχεις ξεσκολίσει; Από τον Κληρίδη στον Αβέρωφ

Η φωτογραφία αυτή έχει μεγάλη σημασία. 24 Φεβρουαρίου 2013... Παντού ελληνικές σημαίες. Και τις κρατούν οι οπαδοί του Νίκου Αναστασιάδη... Εκείνη τη μέρα ισχυρή εντολή στον Νίκο Αναστασιάδη έδωσαν οι ψηφοφόροι στις προεδρικές εκλογές με τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ να ανακηρύσσεται νέος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας με ποσοστό 57,48%. Το φωτογραφικό στιγμιότυπο είναι από το κατάμεστο στάδιο «Τάσσος Παπαδόπουλος- Ελευθερία» στη Λευκωσία όπου συγκεντρώθηκαν χιλιάδες υποστηρικτές του νέου Προέδρου 24 Φεβρουαρίου 2013. Φωτογραφία ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Για να παρακολουθήσεις την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα δεν χρειάζεσαι μόνο υπομονή και βαθιές εισπνοές, αλλά ενίοτε βοηθάει να σου βρίσκεται κι ένα ερμηνευτικό λεξικό της σουρεαλιστικής γλώσσας.

Κι αν όλοι πέσαμε πάνω στον όρο «χαλαρή» και «αποκεντρωμένη» ομοσπονδία, αναλύοντας το περιεχόμενό της, αρκετοί ακόμη ψαχνόμαστε για το τι στο καλό πρεσβεύει η «Κληριδική Σχολή Σκέψης στο Κυπριακό». Αυτή που εμπνέει τη Σάβια αλλά και τον Αβέρωφ, κρατώντας ενωμένο αυτό το συναγερμικό σύμπαν των αποκλίσεων, της ρετουσαρισμένης εθνικοφροσύνης που αναβαπτίσθηκε στην κολυμβήθρα του «ρεαλισμού» και πολιτεύεται σαν κλειστό κλαμπ οικονομικής προκοπής μόνο για μέλη.

  • Τι ακριβώς μας λένε τα στελέχη του ΔΗΣΥ όταν επικαλούνται ως πηγή έμπνευσης τον πολιτικό τους πατέρα; Αναφέρονται άραγε στη μαεστρία με την οποία πάτησε πάνω σε δύο βάρκες; Τον εθνικισμό που έδιωχνε τους Τούρκους στα μνημόσυνα ή μήπως της πολιτικής που τους έδινε περισσότερες εξουσίες από όσες θα μπορούσε να αντέξει οποιοδήποτε ανεξάρτητο κι ομόσπονδο κράτος; Τον εξυμνούν για τον τρόπο που κατάφερε να ταΐζει με το ίδιο κουτάλι τους νοσταλγούς της ΕΟΚΑ Β και τους οραματιστές ενός «σύγχρονου δημοκρατικού κράτους» σε πορεία ευρωπαϊκής ένταξης;

Μιλάνε για τον Κληρίδη του «ουκ ελάττω παραδώσω» ή τον Κληρίδη του «δώστε μου 16 μήνες θητεία να λύσω το Κυπριακό με το σχέδιο Ανάν»;

Η διακυβέρνηση Κληρίδη μπορεί να θεωρηθεί ως η απαρχή μιας κρίσης ταυτότητας που δεν σταμάτησε βεβαίως μετά τον θάνατο του αείμνηστου ηγέτη, αλλά μάλλον γενικεύθηκε και επιδεινώθηκε.

Αυτό το δίπολο υιοθετήθηκε τελικά ως επίσημη γραμμή πλεύσης της παράταξης και ντύθηκε από το πολιτικό μάρκετινγκ με τον όρο «πατριωτικός ρεαλισμός». Κι αν ανατρέξουμε στην τελευταία 20ετία βλέπουμε πώς αυτός ο διπλά και τριπλά εξαπατημένος λαός, μέσα από πρωτοφανείς τεχνικές αποπροσανατολισμού, βρέθηκε λαβωμένος από τις εναλλαγές άσφαιρου εθνικού συναισθηματισμού και ματαίωσης προσδοκιών.

Με έναν λόγο τρύπιο σαν απόχη που μαζεύει πολύχρωμες ψήφους με ιδεολογικό γκλίτερ, ρίχνοντας όλο και περισσότερο λίπασμα για να μεγαλώνει η πολιτική απαξίωση.

 

ΠΗΓΗ: Φιλελεύθερος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *