Εξυπηρετούν μόνο τον κατακτητή: Οι αντιπαραθέσεις για ισχυρή ή χαλαρή Ομοσπονδία, οι ψευδαισθήσεις και οι τουρκικές επιδιώξεις

File Photo: Secretary-General António Guterres speaks at an event where he honoured Narendra Modi, Prime Minister of the Republic of India. UN Photo, Deepak Malik

Του ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Το επιχείρημα ότι μόνο με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση θα εξασφαλιστεί η λειτουργικότητα του κυπριακού Κράτους αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της διαφώτισης του ξένου παράγοντα.

Η Άγκυρα και το κατοχικό καθεστώς διεκδικούσαν ανέκαθεν βέτο και συνταγματικές ρυθμίσεις που παρέπεμπαν σε χαλαρή ομοσπονδία, συνομοσπονδία, κάτι σαν δυο ημι-ανεξάρτητα κράτη, με κοινή-συμβολική εκπροσώπηση στους διεθνείς οργανισμούς.

Τώρα, τη χαλαρή ομοσπονδία φαίνεται να την υποστηρίζει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κι άλλοι παράγοντες της ελληνοκυπριακής πλευράς. Μα υποτίθεται ότι στο μόνο κεφάλαιο που σημειώθηκαν οι περισσότερες συγκλίσεις ήταν αυτό της διακυβέρνησης και της κατανομής των εξουσιών και η συζήτηση ήταν πλέον επικεντρωμένη στα θέματα της ασφάλειας (στρατεύματα, εγγυήσεις, εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Ακόμη και ο ΓΓ του ΟΗΕ στη έκθεσή του μετά τη Διάσκεψη στο Κραν Μοντάνα ανέφερε ότι «οι πλευρές έχουν ουσιαστικά επιλύσει το βασικό ζήτημα της αποτελεσματικής συμμετοχής». Με όσα λέγονται σήμερα, το ενδιαφέρον των μεσολαβητών επικεντρώνεται ξανά στη δικοινοτική πτυχή και δεν αποκλείεται να το επισημαίνει και ο Γκουτέρες στη νέα έκθεσή του.

Μετά λοιπόν από 44 και πλέον χρόνια τουρκικής κατοχής, συστηματικών ενεργειών για αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα του νησιού και εξισλαμοποίησης των κατεχόμενων περιοχών, οι πάνσοφοι ηγέτες στη Λευκωσία (όχι φυσικά όλοι) αλληλοκατηγορούνται για τις επιλογές τους. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι, μέσα απ’ όλα αυτά τα χρόνια, με τις συνεχείς υποχωρήσεις, τους ερασιτεχνισμούς, τα σκαμπανεβάσματα, τις τραγικές παραχωρήσεις και την έλλειψη σταθερής ενιαίας στρατηγικής, δεν έχει πια και ιδιαίτερη σημασία η συζήτηση για ισχυρή και χαλαρή ομοσπονδία.

Και ο λόγος είναι ότι φτάσαμε σε ένα σημείο παζαρέματος για ένα περίεργο, μετααποικιακό, αντιδημοκρατικό μόρφωμα τριών κρατών, που το καθένα θα έχει τη δυνατότητα να κάνει ό,τι θέλει και με τις Βρυξέλλες να βρίσκονται σε συνεχή παρεμβατικό, αλλά αποτυχημένο ρόλο, επειδή απλούστατα στα δυο από τα τρία κράτη θα επιδιώκει να καθορίζει τις αποφάσεις τους η Άγκυρα.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και όσο νωρίτερα την αντιληφθούν οι πολιτικοί ταγοί της Λευκωσίας, τόσο πιο γρήγορα θα μπορούσαν να προληφθούν τα χειρότερα και κυρίως για να διαμορφωθούν επιτέλους συνθήκες δημιουργίας ενός μαζικού κοινού αντικατοχικού κινήματος Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για την αποτίναξη της τουρκικής κατοχής και την εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε όλη την επικράτεια της Κύπρου. Αυτό είναι το ζητούμενο και συνάμα η ελπίδα για τον τόπο. Οι συζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις για ισχυρές και χαλαρές ομοσπονδίες εξυπηρετούν μόνο τον κατακτητή.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *