Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη και Κουροφέξαλα! Το Πρόταγμα είναι μόνο ένα: Deutchland Über Alles!*[1]

File Photo: German Federal Chancellor Angela Merkel (R) and Hungarian Prime Minister Viktor Orban at the European Council in Brussels, Belgium. EPA, OLIVIER HOSLET

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΗΛΙΑΔΗ

Έχει λεχθεί και είναι απολύτως σωστό, ότι το μεγαλύτερα θύμα της πανδημίας του κορωνοϊού, πέραν φυσικά της εκατόμβης σε ανθρώπινες ζωές, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. H E.E. απέδειξε την γύμνια της σε ό,τι αφορά την (μη) επίδειξη αλληλεγγύης, τον σημαντικότερο υποτίθεται πυλώνα του ενιαίου ευρωπαϊκού οικοδομήματος – όπως έμπρακτα αποδείχθηκε με την δογματική απόρριψη από Γερμανία – Ολλανδία κάθε ιδέας για συζήτηση της έκδοσης ευρωομολόγου.

Είχε βέβαια προηγηθεί η εκ των πραγμάτων χαλάρωση των δημοσιονομικών κανόνων της Συνθήκης του Μάαστριχτ δίνοντας την δυνατότητα οικονομικής παρέμβασης των κρατών-μελών της Ε.Ε. που μέσα από Κεϋνσιανές πολιτικές ρίχνουν κρατικό χρήμα για την υγειονομική και οικονομική αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας, αδιαφορώντας για τα δημοσιονομικά ελλείματα. Η παράκαμψη του δόγματος Σόϊμπλε για δημοσιονομική πειθαρχία μέσω αυστηρά ισολογισμένων προϋπολογισμών είχε ούτως ή άλλως καταργηθεί στην πράξη προτού το ευρωϊερατείο των Βρυξελλών συναινέσει σε κάτι τέτοιο – παρουσιάστηκε όμως σαν «παραχώρηση»!

Το ζήτημα όμως είναι άλλο: μέσα από αυτή την «μεγαλόψυχη» δημοσιονομική χαλάρωση, τα κράτη μέλη αφήνονται μόνα τους να αντιμετωπίσουν τις πολύπλευρες επιπτώσεις της πανδημίας. Η χαλάρωση των αυστηρών δημοσιονομικά πλαισίων του Μάαστριχτ, απλά «επιτρέπει» στα κράτη να παλέψουν μόνα τους, με τις δικές τους οικονομικές δυνάμεις την πανδημία.

Η Γερμανία και οι βόρειοι δορυφόροι της (Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία) αρνούνται δογματικά  την έκδοση ειδικών Ευρωπαϊκών ομολόγων (των επονομαζόμενων και «κωρονο-ομολόγων») που θα σήμαινε τη δυνατότητα όλων των Ευρωπαϊκών χωρών να δανειστούν με ευνοϊκά χαμηλά επιτόκια αποτρέποντας έτσι μια νέα κρίση χρέους από την προβλεπόμενη μεγάλη οικονομική ύφεση που θα ακολουθήσει. Με τον ίδιο δογματισμό η Γερμανία αρνείται  την έκδοση νέου χρήματος από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) όπως έκαναν ήδη οι ΗΠΑ και η Κίνα για κρατικές ενέσεις τρισεκατομμυρίων στις εθνικές τους οικονομίες για αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας.

Τέτοιες κινήσεις απορρέουν από την ανάγκη αντιμετώπισης της πανδημίας για μεταφορά πόρων από τις υπερ-πλεονασματικές οικονομίες των βορείων, στις ούτως ή άλλως λόγω μνημονίων δημοσιονομικά γονατισμένες οικονομίες των νοτίων, που πλήττονται αδυσώπητα από την πανδημία. Το αίτημά για την έκδοση ευρώ-ομόλογου, υπογράφτηκε από τους αρχηγούς εννέα ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, μεταξύ των οποίων η Γαλλία και η Ελλάδα (αλλά με απουσία του «καλού παιδιού» – της Κυπριακής Δημοκρατίας) απορρίφθηκε εξ αρχής από την Γερμανία με «κράχτη» την Ολλανδία, ώστε να μπορέσει να παιχτεί το θεατρικό έργο «κακός μπάτσος – καλός μπάτσος».

Έτσι μετά από μια μαραθώνια συνεδρίαση τριών(!) διαδοχικών γύρων του Eurogroup, ο πολυδιαφισμένος «συμβιβασμός» μέσα από δήθεν «συναίνεση» κατέληξε σε μια συμφωνία που εξ αρχής η Γερμανία (μέσω της Ολλανδίας) προωθούσε και που συνοψίζεται στα εξής:

  • Την δυνατότητα δανεισμού από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθερότητας το (ESM) ποσού μέχρι 2% του ΑΕΠ μιας χώρας, στην βάση συγκεκριμένων δημοσιονομικών όρων.
  • Την ίδρυση ειδικού ταμείου από όπου τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να δανειστούν νοουμένου ότι το δάνειο θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για τις επιπτώσεις του κορωνοϊού.
  • Το συνολικό ποσό που διατίθεται για δανεισμό ανέρχεται στα 500 δισεκατομμύρια ευρώ (την στιγμή που οι ανάγκες εκτιμώνται στα 2.5 τρισεκατομμύρια ευρώ).

Οι λεπτομέρειες των όρων δανεισμού, όπως και ο τρόπος χρηματοδότησης του ειδικού ταμείου παραμένουν ακόμα νεφελώδεις, εκείνο που όμως διαφαίνεται είναι ότι με την «μεγαλόθυμη» παρέμβαση της Γερμανίας («καλός» μπάτσος) οι αρχικά σκληροί όροι των Ολλανδών («κακός» μπάτσος) «χαλάρωσαν» λίγo – τόσο ώστε να μπορέσουν να αναφωνήσουν στο τέλος οι ιεροφάντες του Eurogroup την «χαρμόσυνη» είδηση της «συναίνεσης μέσω συμβιβασμού».

Εν ολίγοις «Μνημόνιο» (χωρίς να ονομάζεται έτσι λόγω κακόφημου παρελθόντος)  για τους «πτωχούς» νότιους, το οποίο μνημόνιο αποτελεί την μόνη επίδειξη  (δήθεν) «αλληλεγγύης» των «προτεσταντικά» πειθαρχημένων οικονομιών του Ευρωπαϊκού βορρά  προς τους «απείθαρχους», «τεμπέληδες» «χαζό-νότιους». Ας πρόσεχαν!

Όσο για τα ευρώ-ομόλογα των «πτωχών» νοτίων (τα οποία δεν συζητήθηκαν καθόλου – ούτε αποτελούσαν καν μέρος της ατζέντας) υπάρχει μόνο η νεφελώδης λεκτική διατύπωση της «πιθανότητας εξέτασης στο μέλλον και άλλων οικονομικών εργαλείων»…  Η εποικοδομητική ασάφεια (την οποία οι Κύπριοι γνωρίζουν πολύ καλά από τον καιρό του Σχεδίου Ανάν), στο μεγαλείο της!

Το Γερμανικό κράτος, με την επιθετικά εξαγωγική φύση της οικονομίας του, εξάγει με ευνοϊκούς όρους το 50%  του πλεονάσματος της παραγωγής του στην Ευρώπη. Αυτός ο επιθετικά εξαγωγικός προσανατολισμός της οικονομίας, μέσα σε ένα ευνοϊκό νομισματικό και δασμολογικό περιβάλλον (Ε.Ε.), επιτρέπει στο Γερμανικό κράτος τη δημιουργία υπερ-πλεονάσματος και ευνοϊκού δανεισμό με αρνητικό επιτόκιο ενώ ταυτόχρονα οι γερμανικές τράπεζες κερδοσκοπούν δανείζοντας τους «πτωχούς» νότιους. Η  δημιουργία υπερ-πλεονάσματος επιτρέπει επίσης να αγοράζεται χρυσός για εξασφάλιση απέναντι σε μια πιθανή νέα μελλοντική νομισματική κρίση του ευρώ.

Μια πιθανή έκδοση ευρώ-ομολόγου (που θα δίνει ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης σε όλους και όχι μόνο στην Γερμανία) θα οδηγούσε στην αύξηση των δανειστικών επιτοκίων του γερμανικού κράτους, πράγμα για το οποίο το Γερμανικό κεφάλαιο ούτε που θέλει να ακούσει, με την Μέρκελ να επικαλείται «ηθικό πρόβλημα»  (δεν  μπορούν να «χαριστούν» λεφτά γιατί αυτό θα αποτελεί κακό προηγούμενο στην ανάγκη για «νοικοκυρεμένες» οικονομικές πολιτικές και δημοσιονομικούς όρους για επιστροφή των δανεικών). Φυσικά δεν υπήρχε «ηθικό πρόβλημα» όταν οι Ευρωπαίοι χάριζαν (κυριολεκτικά και χωρίς εισαγωγικά) τα Γερμανικά χρέη το 1953,  λιγότερο από δέκα χρόνια μετά το αιματοκύλισμα που προκάλεσαν οι παππούδες και οι πατεράδες των σημερινών Γερμανών ηγετών… Ας πρόσεχαν οι Ευρωπαίοι!

Η άτεγκτη και αλαζονική στάση του γερμανικού κεφαλαίου αντικατοπτρίζει αυτό που πολλοί σοβαροί αναλυτές χαρακτηρίζουν σαν «οικονομικό εθνικισμό» – κάτι που είναι απολύτως σωστό.  Ο οικονομικός εθνικισμός δεν είναι όμως τίποτε άλλο από την έκφραση του Γερμανικού ιμπεριαλισμού, με «ήπιας» ισχύος μέτρα (οικονομικά σ΄αυτή την περίπτωση) για να κατακτήσει το δικό του Lebensraum (ζωτικό χώρο). Ένα «ζωτικό χώρο» όχι πια όπως στο παρελθόν, για εγκατάσταση Γερμανών εποίκων,  αλλά ένα προνομιακό ζωτικό χώρο κυριαρχίας του Γερμανικού κεφαλαίου. Ό,τι δεν κατάφερε η Γερμανία με «βίαια» ισχύ, με δύο παγκόσμιους πολέμους, με τα panzers και τα stukas , το καταφέρνει τώρα μέσω της ενιαίας Ευρωπαϊκής Αγοράς στην βάση των κανόνων της Ε.Ε. και φυσικά του κοινού νομίσματος – του ευρώ! Το μέλλον των «πτωχών» νοτίων που η «Γερμανική» Ευρώπη επιφυλάσσει, είναι η μετατροπή τους σε αποικίες χρέους μέσω μνημονίων (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία) ή/και καταλήστευσης της οικονομίας τους (Κύπρος). Καλώς ήρθατε στο Δ΄Ράϊχ!

Η πολιτική αυτή της Γερμανικής πολιτικής ελίτ, δεν βρίσκεται σε σύγκρουση με το Γερμανικό λαϊκό αίσθημα όπως αποκαλύπτουν διάφορες δημοσκοπήσεις, αφού θεωρείται πως είναι τα ίδια τα κράτη των «νοτίων» που φταίνε για τα δεινά τους, και ότι η Μέρκελ δεν πρέπει να ενδώσει στις φωνές για έκδοση ευρώ-ομολόγου! Ο οικονομικός εθνικισμός, εκφράζεται έτσι και με ιδεολογικό εθνικισμό διαχυμένο μέσα σε ευρύτατα στρώματα της Γερμανικής κοινωνίας.  

Σαν σημείο καμπής στην αναθάρρησή του Γερμανικού ιμπεριαλισμού, θεωρείται η κατάρρευση του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» και η Γερμανική ενοποίηση (1989), που έδωσε ξανά αυτοπεποίθηση στη Γερμανία να ξεπεράσει τα «εμπόδια» της συλλογικής ενοχής για τις ναζιστικές θηριωδίες, και να επιδιώξει την επέκταση της επιρροής της προς τα ανατολικά με τη διεύρυνση της Ε.Ε. και προς τα Βαλκάνια με την επίσπευση της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και τον εκτοπισμό των Ελληνικών επιχειρήσεων που είχαν αρχικά διεισδύσει με επιτυχία στις Βαλκανικές οικονομίες του πρώην Σοβιετικού μπλοκ.

Η Γερμανική αλαζονεία της «χαριστικής» και «μεγαλοθυμης» παραχώρησης για δυνατότητα δανεισμού μέσω του ΕΜΣ (ESM)  μπορεί να παραλληλιστεί κατ΄ αναλογία με τις χάντρες και τα καθρεφτάκια που οι Ευρωπαίοι εξερευνητές έδιναν στους ιθαγενείς για να εξαγοράσουν την γη που «ανακάλυπταν»  (το παράδειγμα της αγοράς του Μανχάταν από τους Ολλανδούς είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό!).

Το φρικιαστικό πρόσφατο παρελθόν της Γερμανίας άρχισε ήδη να προκαλεί εθνικά αντανακλαστικά χωρών (π.χ. Πολωνία) που υπέφεραν από την Γερμανική – Ναζιστική θηριωδία. Ταυτόχρονα δημιουργεί εδώ και καιρό αντανακλαστικά και φυγόκεντρες δυνάμεις στον ευρύτερο χώρο των ευρωπαϊκών κοινωνιών που βλέπουν  να φτωχοποιούνται  και να υποτάσσονται στην αλαζονική και «παντοδύναμη» Γερμανία μέσα από την υποταγή των «δικών» τους πολιτικών ελίτ.  Οι φυγόκεντρες αυτές δυνάμεις εκφράζονται κυρίως μέσα από τη δημιουργία και γρήγορη γιγάντωση ακροδεξιών – λαϊκίστικών (κυρίως) κομμάτων στις πλείστες των Ευρωπαϊκών χωρών τη στιγμή που το Ευρώ-ιερατείο των Βρυξελλών, και το ανά την Ευρώπη πολιτικό προσωπικό των ευρώ-λιγούρηδων χύνει κροκοδείλια δάκρυα για την άνοδο του ευρωσκεπτικισμού και του λαϊκισμού –  του οποίου οι ίδιοι στρώνουν το χαλί με τις ακραίες πολιτικές λιτότητας, παρόλο που η Ιστορία (θα έπρεπε να) διδάσκει.

Η κυνική στάση της Γερμανίας και των δορυφόρων της, παραμένει ακλόνητη, ακόμα και μετά τις επισημάνσεις της Διευθύντριας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) για πιθανότητα οικονομικής ύφεσης χειρότερης εκείνης της δεκαετίας του 1930 – περίοδο κατά την οποία μέσα από την πλήρη διάλυση του κοινωνικό-οικονομικού ιστού, ανδρώθηκε από την αφάνεια και εκτοξεύτηκε στην εξουσία το Εθνικό-Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας – NSDP … γνωστότερο σαν Ναζιστικό κόμμα, με τα γνωστά φρικτά επακόλουθα.

Οι προσπάθειες για μια αριστερή απάντηση στην Γερμανική Ευρώπη, συντρίφτηκαν αμείλικτα με την μνημονιακή καθυπόταξη του Αλέξη Τσίπρα και της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, για να κουρνιάσουν τρομαγμένα και οι υπόλοιποι «νότιοι» (π.χ. οι Podemos στην Ισπανία).

Η Ευρώπη των Λαών, της Αλληλεγγύης και της Ισότητας, έχει πια πεθάνει, και έχει πλέον ολοφάνερα αντικατασταθεί από την Γερμανική Ευρώπη, όπου το κύριο Πρόταγμα-Πρόσταγμα επιβάλλει την υιοθέτηση και ιεράρχηση των κοινών Ευρωπαϊκών πολιτικών στα μέτρα των συμφερόντων της Γερμανίας: Deutchland Über Alles!

Είναι καιρός οι χαζό-νότιοι να καταλάβουν ποιο είναι το μέλλον που τους επιφυλάσσει η Γερμανική Ευρώπη… και να αντιδράσουν συλλογικά και συντονισμένα προτάσσοντας τα συμφέροντα όλων των λαών της Ευρώπης, στην βάση των υποτίθεται διακηρυγμένων αρχών της Ε.Ε. σχετικά με την ισότητα μεταξύ κρατών, και την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών – αρχές που καθιέρωσε η Γαλλική επανάσταση σαν κορυφαίες αξίες της Ευρωπαϊκής και Παγκόσμιας κληρονομιάς: Ισότητα, Αδελφοσύνη, Ελευθερία! Αν η Ευρώπη έχει ακόμα μέλλον, αυτό βρίσκεται στα χέρια των νέων Ευρωπαίων sans culottes… Η Βαστίλη είναι πια στο Βερολίνο!

Την Ύβρη της Αλαζονείας διαδέχεται η Νέμεσις… ειδικά η Γερμανία, μετά από δύο συντριπτικές ήττες μέσα από δύο Παγκόσμιους Πολέμους, θα έπρεπε να το γνωρίζει αυτό καλύτερα από όλους…

 [1]   Deutschland, Deutschland über alles / Über alles in der Welt“: «Γερμανία, Γερμανία Υπεράνω Όλων/Υπεράνω Όλων στον Κόσμο». Η πρώτη στροφή του Γερμανικού Εθνικού ύμνου που υιοθετήθηκε το 1922 και που με την άνοδο των Ναζί στην εξουσία και το αιματοκύλισμα του κόσμου, πήρε φρικιαστικό περιεχόμενο. Η πρώτη αυτή στροφή έχει απαγορευτεί από το 1952, αλλά τα γεγονότα διαχρονικά μάλλον αποδεικνύουν ότι το απόφθεγμα αυτό έχει ενσταλάξει σαν αξία στο εθνικό Γερμανικό υποσυνείδητο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *