Φυλλομετρώντας αρχεία και αναμνήσεις… Πώς και δεν βγαίνει εύκολα το επιθυμητό αποτέλεσμα, πώς και ήταν μόνο μικρά τα βήματα προς τον στόχο και το όραμα;

Το λιμάνι της Κερύνειας. Φωτογραφία Αρχείου, AΠΕ-ΜΠΕ

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Είναι συχνές οι αναζητήσεις σε προηγούμενες διαδρομές… Σε κάθε εκδήλωση  της ζωής και της καθημερινότητας, στον επαγγελματικό, τον συνδικαλιστικό, τον κοινωνικό κι άλλους τομείς. Σε κάποιους, με λίγη τύχη, κάποια επιμέλεια και προσήλωση στο ζητούμενο, καλά τα καταφέρνουμε. Στις διεκδικήσεις μας ως ενεργοί πολίτες, τα πράγματα είναι δυσκολότερα. Σίγουρα γίνονται βήματα αλλά εμείς βιαζόμαστε. Γιατί ο χρόνος τρέχει και, συχνά, άλλες διαδικασίες και μεθοδεύσεις τρέχουν γρηγορότερα από εμάς κι αν αφεθούν μπορεί να καταργήσουν ερήμην σου τον στόχο. Ούτε να τα παρατήσεις μπορείς γιατί τότε είναι χειρότερα τα πράγματα κι αν δεν βολεύεσαι στον ρόλο του θεατή, είναι περισσότερη η ταλαιπωρία…

Μπορεί αυτοί οι συλλογισμοί να θυμίζουν κάτι από το Κυπριακό. Η μέση λύση, η λιγότερο κακή λύση, η χαμένη ευκαιρία, η ακραία άποψη, η συναινετική προσέγγιση, η ειρήνη, η προοπτική… Όροι παραμορφωμένοι και επιλεκτικά χρησιμοποιούμενοι που δίνουν μόνο υποκειμενικές απαντήσεις. Σήμερα, όμως, θα πούμε δυο κουβέντες για τα περιβαλλοντικά μια και τελευταία δεν έλειψαν οι αφορμές για μια τέτοια πολλαπλή αναδρομή.

Ποιός αλήθεια να το περίμενε πως, μερικές δεκαετίες μετά, θα ζούσαμε σενάριο  σαν εκείνο   με το εργοστάσιο μπαταριών στη Λακατάμια; Πώς και πού θα κουβαλήσουμε τώρα, πολλά χρόνια μετά την πρώτη εμπειρία και μετά από πολλές άλλες ενδιάμεσες, την οχληρή μονάδα; Θα τη μετακομίσουμε με όλες τις ελλείψεις και τις αμαρτίες της, την ανεπαρκή τεχνολογία της, την απουσία εσωτερικού ελέγχου για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, την ανεπάρκεια της παρακολούθησης από το κράτος, τη δυστοκία στη λήψη διορθωτικών μέτρων (πριν χρειαστεί να καταφύγεις σε μια χρονοβόρα δικαστική διαδρομή) σε μια άλλη περιοχή που δεν τη λες και «παρθένα»; Ποιος πληρώνει, πέρα από αυτούς που ήδη πλήρωσαν; Tα θυμόμαστε όλα αυτά με την αφορμή της συνέλευσης της Ένωσης Χημικών, πριν δυο βδομάδες; Mαζί και τις διαλέξεις σε διάφορες πόλεις για την ανακύκλωση, την επαναχρησιμοποίηση και, κυρίως, την εξοικονόμηση υλικών. Πέρασαν 30 χρόνια κι ακόμα τα ίδια συζητούνται, ένα μόνο βήμα μπροστά ή, μήπως, πίσω – τώρα πια πληρώνουμε ευρω-πρόστιμα για όσα δεσμευτικά και (πάλι) δεν κάναμε…

Τι να πεις για το θέμα του πολεοδομικού (μη) ελέγχου; Τις διατηρητέες και τις άλλες παραδοσιακές οικοδομές. Γιατί, αλήθεια, δεν τηρούμε τα πολεοδομικά σχέδια και τις πρόνοιές τους; Ξεκινήσαμε με χαλαρώσεις, μετά τις είπαμε παρεκκλίσεις, μπήκε στη μέση η διακριτική ευχέρεια (που σπάνια λέει όχι), ήρθαν και τα κίνητρα του Υπουργικού που αθροίζονται και δίνουν παραμορφωτικό αποτέλεσμα, προσβλητικό της νομοθεσίας. Ούτε οι Περιοχές Ειδικού Χαρακτήρα (ΠΕΧ) έχουν εξασφαλισμένο τον σεβασμό τού ονόματός τους εν μέσω ετερόκλητων «αναπτύξεων» σε ύψος, σε πλάτος, σε ήχο, σε χρήση. Αυτό δεν  μπορεί να ανακουφήσει τους κατοίκους άλλων περιοχών που ουδόλως σημαίνει πως, επειδή δεν ζουνε σε ΠΕΧ, πρέπει να κοιμούνται ακόμα λιγότερο τα βράδυα! Το κτήριο Πούλια το σώσαμε πριν ο Αγιος Ανδρέας  κηρυχθεί ΠΕΧ. Τώρα που κηρύχθηκε, τι θα γίνει στη γειτονιά του;

Οι Φίλοι του Ακάμα κάλεσαν προχτές δημοσιογραφική διάσκεψη για να μιλήσουν μέσω των μέσων για τη Χερσόνησο του Ακάμα και τους κινδύνους που την απειλούν μέσα από τις προωθούμενες κυβερνητικές διαδικασίες. Είναι δυνατόν να μην πας πίσω, 36 σχεδόν χρόνια, εκεί στο «Τεϊοποτείον η Πράσινη Γραμμή» στον Άγιο Κασσιανό; Εκεί ξεκίνησαν οι Φίλοι του Ακάμα, αγωνιώντας για δρόμους και τουριστικά μεγαλοσυγκροτήματα και ξεπούλημα της γης των κατοίκων στα μεγάλα συμφέροντα την ώρα που οι Βρετανοί βομβάρδιζαν τον Ακάμα από τη στεριά, τη θάλασσα και τον αέρα για 198 μέρες τον χρόνο. Εγγυητές δεν ήταν; Μπορούσαν να κάνουν ό,τι ήθελαν και το ΄καναν και πριν και μετά το 1960. Τότε δεν είχε ακόμα κλαπεί άμμος από την Τοξεύτρα που προβλήθηκε περίπου σαν «Θεού θέλημα» κι αντί στις εκκλησίες τρέξαμε όλοι στα γήπεδα γκολφ…

Πέρασαν χρόνια πολλά με διαδηλώσεις, με ανακοινώσεις και άρθρα, εκθέσεις φωτογραφίας και γελοιογραφίας, συζητήσεις και παρεμβάσεις στα ΜΜΕ και στα κέντρα εξουσίας, της εκτελεστικής και της νομοθετικής, συνεργασίες και παρεμβάσεις στην Κύπρο και το εξωτερικό, δράσεις περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Κι είμαστε, οι περισσότεροι, περιβαλλοντικά αυτοδίδακτοι, με ευαισθησία κι αγάπη για τον τόπο που δέκα μόλις χρόνια από την προδοσία και την εισβολή μετρούσε σοβαρές περιβαλλοντικές πληγές. Εκείνο το πρώτο «οικονομικό θαύμα» κουβαλούσε το δικαιολογητικό της άγνοιας που δεν είχαν τα επόμενα θαύματα του είδους. Μέχρι που φτάσαμε στην αποθέωση της διαπλοκής και της διαφθοράς που έπιασε, από τη μια, τα «χρυσά» διαβατήρια των εκ μεταγγραφής νεοΚυπρίων και, από την άλλη, τις επώνυμες «ορίτζιναλ» Κυπριακές ταυτότητες… Γράψαμε, ξεκινώντας από το πολύ φιλόξενο «Εντός των Τειχών» στη δεκαετία του ΄80 και σε άλλα έντυπα, πως η κατοχή είναι ένα ιδιαίτερο οικολογικό πρόβλημα, με τον ξεριζωμό, τη στέρηση δικαιωμάτων, τη βίαιη δημογραφική αλλοίωση, στην καταστροφή πολιτιστικών χώρων… Αυτό βοήθησε και διεθνώς, όσους είχαν μάτια κι αυτιά ανοιχτά, στην κατανόηση του προβλήματος… «Δική μας η Κερύνεια, δικός μας κι ο Ακάμας», «Από τον Ακάμα ως το Καρπάσι – Η απόσταση είναι όσο δυο κυρίαρχες βάσεις και ένα ψευδοκράτος!». Αυτά και άλλα «εξτρεμιστικά» γράφαμε και δεν ξεχάσαμε… Η Κυβέρνηση, πάντως, έχει εγκαταλείψει, με αυθάδεια, μυστικότητα και σκοπιμότητα, τον στόχο του Εθνικού Πάρκου Ακάμα, με κήρυξη ενός …ψευδοπάρκου (τα κρατικά δάση όλα κι όλα!) που για λόγους παραπλάνησης βάφτισε σαν εθνικό δασικό πάρκο. «Ε, καλά, θα παίζουμε με τις λέξεις;» διερωτήθηκαν αρμοδίως – ναι, αλλά να μην παίζουν με τη νοημοσύνη μας…

Παλεύοντας για την Κύπρο ως ένα ενιαίο οικοσύστημα, μαζί με οργανώσεις από ολόκληρη την Κύπρο, είμαστε ενεργά παρόντες στην Κυπριακή Αντι-Πυρηνική Πλατφόρμα ενάντια στον πυρηνικό σταθμό στο Ακκουγιού και για μια Μεσόγειο χωρίς πυρηνικά! Όχι τυχαία, «μας έφερε ο δρόμος» μέχρι την Καρπασία, καταγγέλλοντας τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στην κατεχόμενη χερσόνησο – πιθανή περιοχή Νατούρα μετά την απελευθέρωση…

Τα έχουν αυτά οι αναδρομές… Λίγη μελαγχολία, λίγο θυμό μα και πείσμα για τον αγώνα που συνεχίζεται!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *