Για άλλη μία φορά οι πολίτες έχουν γίνει θύματα προδοσίας και οι ευθύνες είναι βαρύτατες

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Άθου Κοιρανίδη

Όπως συμβαίνει στη χώρα μας κάθε φορά που προκαλείται ένα σοβαρό πρόβλημα, πριν καν υλοποιηθεί η συμφωνία «ξεπουλήματος» της Κυπριακής Συνεργατικής Τράπεζας στην ήδη ξεπουλημένη στους ξένους καρχαρίες Ελληνική Τράπεζα, τα παπαγαλάκια του ολιγαρχικού κομματικού κατεστημένου άρχισαν να αλληλοκατηγορούνται για το ποιος έχει την ευθύνη για την κατάρρευση αυτού του ιστορικού και ζωτικού για την κυπριακή κοινωνία και οικονομία οργανισμού. 

Οι ευθύνες βέβαια είναι βαρύτατες και ξεκάθαρες για οποιονδήποτε αμερόληπτο αναλυτή. Βαραίνουν ολόκληρη την πολιτική ηγεσία, ιδιαίτερα όμως τα μεγάλα κόμματα που κυβερνούν διαδοχικά τον τόπο για δεκαετίες.

Προ της συγχώνευσης και κρατικοποίησής τους, τα Συνεργατικά Πιστωτικά Ιδρύματα (ΣΠΙ) ήταν έρμαιο της κομματοκρατίας. Οι διοικούσες επιτροπές των τοπικών ΣΠΙ απαρτίζονταν από εκπροσώπους των κομμάτων, οι πλείστοι των οποίων δεν είχαν καν τα ελάχιστα απαραίτητα προσόντα που απαιτούσε η θέση τους. Λόγω της ευρείας λαϊκής συμμετοχής στην ιδιοκτησιακή δομή τους, τα ΣΠΙ βρίσκονταν υπό τον «έλεγχο» των δύο μεγάλων κομμάτων, ιδιαίτερα του ΑΚΕΛ. Η γνωσιολογική ανεπάρκεια των επιτροπών των ΣΠΙ επέτρεψε στη διεύθυνση και το προσωπικό τους να εργάζονται ανεξέλεγκτα και ανορθόδοξα και σε πολλές περιπτώσεις παράτυπα. Η φτωχή διοίκηση επέτρεψε στους κατεργάρηδες να ευδοκιμούν και ώθησε τους πιο πονηρούς από αυτούς σε μεγαλοαπάτες, πολλές φορές προς όφελος των κομμάτων που τους στήριζαν. Η έλλειψη αυστηρών τραπεζικών πρακτικών, κριτηρίων και διαδικασιών καλλιέργησε ανάμεσα στους πολίτες το αίσθημα της οικειότητας και ελαστικότητας για τα ΣΠΙ τα οποία με την άνθιση της οικονομίας και του τραπεζικού συστήματος μεγάλωσαν σημαντικά τα μεγέθη τους, σε βαθμό που κάποια από αυτά ξεπέρασαν τα μεγέθη μικρών εμπορικών τραπεζών.

Όπως ήταν φυσικό, η οικονομική κρίση που ξέσπασε στην Κύπρο το 2009 επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τα ΣΠΙ που ήταν ευάλωτα λόγω της κακοδιαχείρισής τους.

Η τραπεζική κρίση του 2013 έδωσε την ευκαιρία στην παγκόσμια διακυβέρνηση, που είχε ως στόχο τον έλεγχο του κυπριακού τραπεζικού συστήματος, να θέσει υπό τον έλεγχό της, πέραν των τριών μεγάλων εμπορικών τραπεζών (Κύπρου, Λαϊκή και Ελληνική) και τα ΣΠΙ. Με ένα έξυπνο σχέδιο οργάνωσε το ξεπούλημά τους στα ξένα πολυεθνικά τραπεζικά γεράκια και ανέθεσε την εφαρμογή του σχεδίου στους εδώ εκπροσώπους της. Σε πρώτη φάση, συγχώνευσε τα ΣΠΙ σε μία οντότητα την οποία κρατικοποίησε. Σε δεύτερη φάση, ανέθεσε τη διοίκησή της σε υμέτερα ακατάλληλα πρόσωπα με ανεπαρκή προσόντα και εμπειρία ώστε να καταστεί ανέφικτη η ανάκαμψή της. Στην τρίτη και τελευταία φάση, επέφερε το ξεπούλημά της στους εκπροσώπους της, που ήδη ελέγχουν τους δύο άλλους μεγάλους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς του τόπου.

Όπως διακήρυτταν οι κυβερνώντες το 2013 η εξυγίανση της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας ήταν απόλυτα εφικτή. Δυστυχώς για τον λαό, οι κυβερνώντες, ως συνήθως, δεν εννοούσαν αυτό που έλεγαν, αφού είχαν υπόψη τους κάτι εντελώς διαφορετικό. Με την ανοχή της νομοθετικής εξουσίας και του λοιπού κομματικού κατεστημένου, οδήγησαν τη Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα στα χέρια των ξένων μεγαλοκαρχαριών. Ως αυτό να μην ήταν αρκετό, φρόντισαν οι όροι του ξεπουλήματος να είναι σκανδαλωδώς ευνοϊκοί για τους αγοραστές και επομένως ζημιογόνοι για τον Κύπριο φορολογούμενο.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι για άλλη μία φορά οι Κύπριοι πολίτες έχουν γίνει θύματα προδοσίας της πολιτικής ηγεσίας τους. Το μόνο παρήγορο είναι ότι αυτή την πολιτική ηγεσία την έχουν εκλέξει οι ίδιοι οι πολίτες και επομένως η ευθύνη βαρύνει και αυτούς.

*Πρόεδρος Πνοής Λαού

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *