Για μια πόρνη φθηνή… στην ημικατεχόμενη Κύπρο

Η οδός Λήδρας στη Λευκωσία. Φωτογραφία philenews

Του ΠΟΛΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Απόγευμα στη Λευκωσία. Τέρμα οδού Λήδρας. Τέρμα καλοκαιριού… Λίγο πριν το οδόφραγμα… Να αράζεις ήρεμα και σιωπηλά σε ένα από τα ελάχιστα εστιατόρια της ελεύθερης πόλης…

Και καθώς σηκώνεις το βλέμμα ψηλά, να περνάνε από μπροστά σου άνθρωποι – πολλοί άνθρωποι – που έρχονται από τα κατεχόμενα… Με κοντά παντελονάκια, με φωτογραφικές, με χάρτες στα χέρια… Όχι, είναι τουρίστες. Δεν είναι τουρίστες… Οι μισοί μιλάνε ελληνικά. Οι άλλοι μισοί, τουρκικά… Λίγο παραπέρα, ένας μικροπωλητής πουλάει πολύχρωμα μπαλόνια…

Μια συνηθισμένη εικόνα που μπορεί κάποιος να βλέπει να επαναλαμβάνεται χρόνια τώρα μπροστά από τα οδοφράγματα. Τι είναι τα οδοφράγματα, άραγε; Κάποια “σημεία”, γύρω στα οχτώ περίπου, στο μοιρασμένο νησί της εναλίας γης από όπου μπορούν οι μεν και οι δε να περάσουν στην άλλη “πλευρά”. Μια πραγματικότητα – εφεύρεση του Ραούφ Ντενκτάς που τέθηκε σε εφαρμογή πριν 15 χρόνια, με το “σκεπτικό” της δημιουργίας “κλίματος εμπιστοσύνης”. Μια πραγματικότητα που εμείς τη δεχτήκαμε.

Πέρασαν εκατομμύρια άνθρωποι από τότε. Από δω προς τα εκεί, από εκεί προς τα εδώ… Οι Ελληνοκύπριοι πήγαν, είδαν, πόνεσαν, έκλαψαν κι επέστρεψαν. Κάποιοι πήγαν ξανά και ξανά. Κάποιοι πήγαν μόνο μια φορά. Δεν άντεξαν και δεν ξαναπήγαν. Υπάρχουν όμως κι αυτοί που δεν πήγαν ποτέ. Ούτε μια φορά! Γιατί δεν ήθελαν κι ούτε θέλουν να επιδείξουν την ταυτότητά τους στον κατακτητή…

Μεγάλη υπόθεση η συνήθεια. Μόνο που αυτού του είδους οι συνήθειες πονάνε. Έγιναν συνήθεια οι επισκέψεις στα κατεχόμενα, ας μην το κρύβουμε. Τόσο μεγάλη συνήθεια που πραγματικά έχω την αίσθηση ότι ίσως και να έχει πια, σε μεγάλο βαθμό, λησμονηθεί από πολλούς από μας η πραγματικότητα, η σκληρή πραγματικότητα της εισβολής… Το ότι 37 τοις εκατόν της πατρίδας μας είναι υπό κατοχή…

Υπάρχουν οι Έλληνες Κύπριοι που κουβαλούν μνήμες από την Κερύνεια, την Αμμόχωστο, του Μόρφου όπως επίσης κι από το κομμάτι της Λευκωσίας που πριν το 1974 ήταν ελεύθερο. Αυτοί οι πρόσφυγες θα πάνε για επίσκεψη ξανά και ξανά. Κατανοητό! Πόσα χρόνια όμως θα επαναλαμβανεται το ίδιο σκηνικό; Αυτό το σενάριο θα γίνει η μόνιμη καθημερινότητά μας;…

Ήδη, τα προβλήματα άρχισαν σε βαθμό επικίνδυνο. Επισκέψεις στα κατεχόμενα μόνο και μόνο για αγορά φθηνής βενζίνης, επισκέψεις σε καζίνο, παραμονές στα ξενοδοχεία της κατεχόμενης Κερύνειας κι όχι μόνον, κι άλλα πολλά… “Για μια πόρνη φθηνή” όπως γράφει και ερμηνεύει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στο τραγούδι του “Πατρίδα”…

Τι θα μας ξημερώσει η αυριανή μέρα; Ποια καινούρια απογοήτευση θα μας βρει; Χωρίς την καθοδήγηση και την οριοθέτηση από πλευράς της επίσημης πολιτείας μας, ίσως τα πράγματα να ξεφύγουν.

Ποιος θα περίμενε αυτό το σκηνικό; Ποιος θα περίμενε αυτό το σενάριο; Μια Κύπρος με τόση ιστορία, με τόσα δεινά μέσα στους αιώνες, ένας λαός που γλύτωσε μέσα από χίλια μύρια κύματα από ντουζίνες κατακτητές, να βιώνει σήμερα αυτή την τραγωδία…

Ας σκεφτούμε, ας αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε και πού πάμε. Ας πάρουμε στα χέρια μας μολύβι και λευκό χαρτί να γράψουμε τα “θέλω” μας. Στο ίδιο λευκό χαρτί όμως, ας ζωγραφίσουμε δίπλα τους ανθρώπους που έδωσαν την ίδια τη ζωή τους ώστε να είμαστε εμείς σήμερα, ακόμα, εδώ. Έστω και με μισή πατρίδα. Ας σημειώσουμε ονόματα: Γρηγόρης Αυξεντίου. Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Μιχαλάκης Καραολής. Και μετά ας πάρουμε την ευθύνη για την αυριανή μέρα…

Κι αν φαίνεται ήσυχη η ατμόσφαιρα, αν όλα φαντάζουν ειρηνικά μέσα στην τελευταία κάψα του Αυγούστου, δεν είναι. Κάπου, κάποιοι μαγειρεύουν πολλά. Καζάνια βράζουν. Κάποιοι, ίσως αυτοί που εισέβαλαν στο νησί μας σαράντα χρόνια και βάλε, να φρεσκάρουν τις ιστορικές τους αποφάσεις, να χαράζουν τους αδιαπραγμάτευτους χάρτες τους με βάση τις καινούριες εξελίξεις στην περιοχή…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *