Για ποια πρόοδο μιλάμε όταν με «τόση ευκολία» καίγεται ένα οικοδόμημα 856 χρόνων;

File Photo: A woman stands before a mass in tribute to the Notre-Dame de Paris Cathedral at the Saint Eustache church in Paris, France, 21 April 2019. A fire started in the late afternoon 15 April in one of the most visited monuments of the French capital. EPA, Julien de Rosa

Του ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Πώς έγινε στην καρδιά της Ευρώπης να υπάρξει μια τέτοια αποτυχία; Πώς κατάφερε ξανά η ανθρώπινη αμέλεια ή η έλλειψη ουσιαστικής ασφάλειας να καταστρέψει κάτι ανεκτίμητο; Πώς μετά από δυο περίπου αιώνες επαληθεύτηκε ο φόβος του Βίκτωρ Ουγκώ μέσα από το βιβλίο του «Η Παναγία των Παρισίων;»

Τέτοια σύμβολα δεν αφορούν μόνο μια θρησκεία, έναν λαό, μια χώρα. Δεν είναι μόνο τουριστικά αξιοθέατα. Δεν κρύβουν μόνο κάτι μυστηριώδες στην αρχιτεκτονική τους. Είναι η αποτύπωση της ανθρώπινης δημιουργίας και φαντασίας.

  • Ο εμβληματικός μητροπολιτικός ρωμαιοκαθολικός ναός του Παρισιού, γοτθικού ρυθμού, επιβίωσε από πλημμύρες, πολέμους, τρομοκρατικές επιθέσεις και καταστράφηκε από μια σπίθα, λόγω εργασιών συντήρησής του, σύμφωνα με την αρχική επικρατούσα άποψη ή εξαιτίας βραχυκυκλώματος.

Η αντίδραση που υπήρξε σε διεθνές επίπεδο υποδηλώνει την αίσθηση της απώλειας για πολύτιμα έργα τέχνης, πέρα από σύνορα και διαχωρισμούς.

Είναι από εκείνες τις στιγμές που αναδεικνύεται η «άλλη πλευρά» του πολυκερματισμένου κόσμου. Είναι η κοινή θλίψη για κάτι ασύγκριτο που χάνεται στην ανθρώπινη διαδρομή. Για ένα ορόσημο εκατομμυρίων επισκεπτών της γαλλικής πρωτεύουσας, για αμέτρητες φωτογραφίες, βιβλία, τραγούδια, μουσικές, πίνακες και κινηματογραφικά έργα που συνθέτουν γνώσεις και αναμνήσεις εκατοντάδων γενιών.

Ο Εμανουέλ Μακρόν υποσχέθηκε ότι θα ξανακτιστεί. Φημισμένοι οίκοι μόδας και άλλες επιχειρήσεις υπόσχονται να δώσουν εκατομμύρια ευρώ για την ανακατασκευή του.

  • Και όμως, ακόμα και αν συγκεντρωθούν όλα τα χρήματα που θα χρειάζονται, ακόμα και αν η πολιτική και κοινωνική παρέμβαση λειτουργήσουν καταλυτικά για να προχωρήσει με ταχείς ρυθμούς η συνολική αποκατάσταση των μεγάλων ζημιών, άραγε θα είναι ξανά το ίδιο έργο;

Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να φανταστούμε εάν κάποιος ξένος κατακτητής ή ένα φυσικό φαινόμενο ή μια ανθρώπινη απερισκεψία προκαλούσε μια τέτοια καταστροφή στον Παρισιού,; Και τι θα σήμαινε στη συνέχεια η ανακατασκευή του ή επιδιόρθωση των ζημιών;

Μήπως η αρχική χειροτεχνία εκείνων των αιώνων είναι αναντικατάστατη; Ένα «ακριβές αντίγραφο» δεν είναι ποτέ το ίδιο με το πρωτότυπο γιατί διαφέρουν οι χρόνοι, οι άνθρωποι, τα αισθήματα. Κάθε σκάλισμα της πέτρας και του ξύλου είχε άλλη διάσταση και νόημα.

  • Όπως και για τον άνθρωπο, έτσι και για την τέχνη, η κλωνοποίηση είναι βασικά μια μορφή παραπλάνησης. Γι’ αυτό, η ασύλληπτη καταστροφή της Παναγίας των Παρισιών -όποια και να είναι τελικά η αιτία- ας γίνει αφορμή για να προφυλάσσονται καλύτερα τα έργα τέχνης και τα ιστορικά μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Για ποια πρόοδο μιλάμε όταν με «τόση ευκολία» καίγεται ένα οικοδόμημα 856 χρόνων;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *